II SA/Ol 670/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W. W. - reprezentowany przez r.pr. A. B. - wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Wojewody z dnia "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Starosty "[...]" z dnia "[...]" w sprawie udzielenia P. S. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości, położonej w obrębie "[...]" gmina "[...]", oznaczonej jako działka nr "[...]", stanowiącej własność W. W., w celu założenia i przeprowadzenia przez tą nieruchomość kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV "[...]", zgodnie z decyzją Starosty "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]". W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania sądowego w przedmiocie linii 2x400kV całej inwestycji z uwagi na to, że dalsze kroki podjęte bez podstawy prawnej w tej sprawie mogą przyczynić się do nieodwracalnych zmian w środowisku, jak i w majątku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r. (Sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (także postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. II SA/Bk 352/06, dostępne w CBOSA). Zatem podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując pod tym kątem oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy bowiem wyjaśnić, że skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - nie wykazał przesłanki stanowiącej o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wskazując jedynie ogólnikowo, że dalsze kroki podjęte bez podstawy prawnej mogą się przyczynić do nieodwracalnych zamian w środowisku i majątku skarżącego. Należy zatem wskazać, że nie sposób uznać, aby podnoszone przez skarżącego okoliczności stanowiły uzasadnienie dla wstrzymania zaskarżonej decyzji, skoro stanowi ona de facto jedynie wykonanie wcześniejszej decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]" zezwalającej na zajęcie nieruchomości, od której skarżący nie wniósł nawet odwołania do organu wyższej instancji, a zatem nie kwestionował jej zasadności. Należy także wskazać, że przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia przez tę nieruchomość kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV Zatem nie mają żadnego znaczenia podnoszone przez pełnomocnik skarżącego okoliczności dotyczące zajęcia nieruchomości związanego z budową linii 400 kV, co jest przedmiotem odrębnego postępowania (sygn. akt II SA/Ol 240/14). Nie można także mówić o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro w decyzji z dnia "[...]" zezwalającej na zajęcie nieruchomości, nałożono na wnioskodawcę – P. S. - obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego lub w przypadku braku takiej możliwości – do zapłaty odszkodowania. Należy przy tym zauważyć, że wprawdzie w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to jednak, że samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się bowiem, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004r. sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004r., sygn. FZ 65/04, dostępne w CBOSA). Zatem to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do uzasadnienia w przekonujący sposób, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy czym należy podkreślić, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie bada zasadności samej skargi. Zatem skarżący nie może powoływać się na bezprawność zaskarżonej decyzji jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.