II SA/Ol 677/09

Dnia 25 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 roku sprawy ze skargi S. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy - wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją Nr "[...]" Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy działki nr "[...]" w obrębie geodezyjnym "[...]", gmina A dla inwestycji polegającej na budowie 2 zbiorników płaskodennych na ziarno wraz z urządzeniami do istniejącego ciągu magazynowego oraz budowie wagi samochodowej. Pismem z dnia 4 lutego 2008r. S. A. zwrócił się z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ww. decyzją. We wniosku powołał się na podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Następnie decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]’ Wójt Gminy odmówił wznowienia tego postępowania. Rozstrzygniecie to zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". Sprawa trafiła do tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 9 września 2008r. uchylił obie decyzje. W wyroku podniesiono, że uszła uwadze Kolegium okoliczność, iż już w piśmie z dnia 8 listopada 2007r. strona żądała natychmiastowego zaprzestania prac budowlanych prowadzonych przez inwestora K. P. Natomiast w piśmie z dnia 14 listopada 2007r. skierowanym do Kolegium skarżący podkreślił, iż powinien być uznany za stronę przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, a zatem przedstawił zarzut, iż nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy. W wyroku wskazano, że zarówno zarzuty zawarte w piśmie skierowanym do Wójta Gminy, jak i skierowanym do Kolegium winny spowodować podjęcie przez organy orzekające w tej sprawie działań w celu jednoznacznego ustalenia rzeczywistej woli strony je wnoszącej. Jeżeli organ z uwagi na nieprecyzyjność użytych przez stronę sformułowań ma problem z prawidłowym określeniem rzeczywistej woli strony winien te wątpliwości usunąć, stosownie do zasad wynikających z art. 7 do 9 i art. 11 Kpa, nie zaś samodzielnie dokonywać zakwalifikowania wniesionego pisma. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Zastępca Wójta Gminy działający z upoważnienia Wójta Gminy na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia "[...]" nr "[...]"., ustalającą warunki zabudowy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z analizy akt sprawy oraz dostępnych materiałów wynika, iż działka oznaczona nr ewidencyjnym "[...]" nie graniczy bezpośrednio z działką, dla której została wydana decyzja o warunkach zabudowy, gdyż przedmiotowe działki oddzielone są drogą o szerokości 9 metrów. Organ wskazał także, że inwestycja oddalona jest o 4 metry od granicy działki, na której leży droga i nie jest ona położona na terenie objętym ochroną zabytków, a tym samym nie podlega opiece nad zabytkami. W ocenie organu I instancji przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zgłaszane przez S. A. zastrzeżenia dotyczące znacznego hałasu związanego z funkcjonowaniem gospodarstwa rolnego K. P. dotyczą urządzeń, które nie były przedmiotem ustalenia warunków zabudowy zawartych w decyzji z dnia "[...]" Nadto organ podniósł, iż nie wziął pod uwagę zarzutu zgłoszonego przez S. A. dotyczącego zbyt bliskiej odległości realizowanej inwestycji od pałacu w związku z planowanym przekształceniem na pensjonat, gdyż do chwili obecnej nie złożył on wniosku o zmianę sposobu użytkowania budynku, co zgodnie z przepisami prawa uniemożliwia prowadzenie ww. działalności. Organ wskazał również, że przy podejmowaniu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji związanej z rozbudową istniejącego gospodarstwa rolnego brano pod uwagę także, iż inwestycja związana z rolnictwem może być lokalizowana na terenach wiejskich. Od powyższej decyzji odwołał się S. A.. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż organ I instancji bezpodstawnie nie uznał odwołującego się za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, naruszając tym samym przepis art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie odwołującego się przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy z dnia "[...]" organ nie ustalił w sprawie rzeczywistego stanu faktycznego, albowiem pominął fakt, iż w pobliżu realizowanej inwestycji znajduje się zabytkowy park z zabytkowym dworem, która to całość objęta jest ochroną konserwatorską. Odwołujący się podniósł także, że wybudowanie dwóch zbiorników na zboże spowodowało zwielokrotnienie przerobu zboża, co z kolei skutkuje spotęgowaniem i wydłużeniem immisji hałasu i zapylenia. Takie działanie w ocenie odwołującego jest niezgodne z art. 144 w związku z art. 222 kodeksu cywilnego. Ponadto S. A. wskazał, że realizacja przedmiotowej inwestycji doprowadziła do spadku wartości nieruchomości stanowiącej jego własność o 30 %, a roboty ziemne związane z budową tych obiektów doprowadziły do zachwiania gospodarki wodnej na tym terenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", po rozpatrzeniu odwołania S. A. od decyzji z dnia "[...]" nr "[...]" wydanej z upoważnienia Wójta Gminy przez Zastępcę Wójta, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 146 § 2 w związku z art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło decyzję organu I instancji w całości i stwierdziło, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia "[...]" nr "[...]" wydana z upoważnienia Wójta Gminy przez Zastępcę Wójta została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże nie mogła zostać uchylona, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa - art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż odmowa wznowienia postępowania wydana na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w przypadku, gdy powoływaną przesłanką wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie może opierać się na ocenie, że wnoszący podanie nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Kolegium powołało się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 września 2008 r., w którym wskazano, iż brak legitymacji procesowej jednostki żądającej wznowienia postępowania nie może stanowić podstawy odmowy wznowienia postępowania. Kolegium wskazało, iż pismem z dnia 2 grudnia 2008 r. organ I instancji uruchomił postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, które to pismo należy traktować jako postanowienie o wznowieniu postępowania, o którym stanowi art. 149 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego niedopuszczalnym było wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, a uchybienie jakiego dopuścił się organ I instancji, należy uznać za rażące naruszenie prawa. Organ II instancji przywołał treść art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Kolegium argumentowało, iż przeprowadziło postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia podstaw prawnych i faktycznych decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem K. P. W ocenie organu II instancji analiza sprawy rozstrzygniętej decyzją o warunkach zabudowy z dnia "[...]" nr "[...]" prowadzi od wniosków, że organ I instancji dopełnił wszelkie wymogi wynikające z art. 59, art. 61 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Analiza funkcji i warunków zagospodarowania przestrzennego odpowiada bowiem wymogom wynikającym z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Kolegium jedyne uchybienie sprowadzało się do nieuwzględnienia przez organ I instancji w kręgu podmiotów posiadających legitymację procesową do uczestniczenia w tym postępowaniu osoby S. A.. Kolegium wskazało, iż okoliczności związane z oddziaływaniem jednej nieruchomości na drugą mogą stanowić podstawę odpowiedzialności cywilnoprawnej właściciela nieruchomości oddziaływującej w zakresie tzw. niedopuszczalnych immisji. Kolegium argumentowało, że po przeanalizowaniu całokształtu sprawy, której dotyczy wznowienie postępowania, przyjęło, iż nawet w przypadku uchylenia wskazanej decyzji, podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, a co wynika z faktu, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia "[...]" nr "[...]" spełnia kryterium legalności. Skargę na powyższą decyzję wniósł S. A. domagając się jej uchylenia. Skarżący wniósł także o uchylenie decyzji o warunkach zabudowy organu I instancji z dnia "[...]" nr "[...]" oraz o naprawienie szkody poprzez doprowadzenie do stanu faktycznego sprzed dnia wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wyraził niezadowolenie z dotychczasowego postępowania administracyjnego prowadzonego przed organami administracyjnymi. Wskazał on, iż organ I instancji bezpodstawnie nie uznał go za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, naruszając tym samym przepis art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Skarżącego decyzja organu I instancji z dnia "[...]" jest wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, a zawarta w niej argumentacja nie ma związku ze stanem faktycznym sprawy. Skarżący podniósł, że organ nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, gdyż pominął między innymi fakt, iż w pobliżu realizowanej inwestycji znajduje się zabytkowy park z zabytkowym dworem, która to całość objęta jest ochroną konserwatorską. Skarżący podniósł także, że wybudowanie dwóch zbiorników na zboże spowodowało zwielokrotnienie przerobu zboża, co z kolei skutkuje spotęgowaniem i wydłużeniem immisji hałasu i zapylenia. Takie działanie w ocenie Skarżącego jest niezgodne z przepisem art. 144 w związku z art. 222 kodeksu cywilnego. Ponadto S. A. wskazał, że realizacja przedmiotowej inwestycji doprowadziła do spadku wartości nieruchomości stanowiącej jego własność o 30 %, a roboty ziemne związane z budową tych obiektów doprowadziły do zachwiania gospodarki wodnej na tym terenie. Skarżący podniósł, że organ II instancji powielił wszystkie błędy dotychczas popełnione przez organ I instancji, co doprowadziło do naruszenia jego interesu prawnego. Skarżący wskazał, że organ II instancji w treści uzasadnienia odbiega od faktycznie zaistniałych zdarzeń mających wpływ na postępowanie w przedmiotowej sprawie, naruszając tym samym art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na gruncie przedmiotowej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 146 § 2 w związku z art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło decyzję z dnia "[...]". nr "[...]" Wójta Gminy w całości i stwierdziło, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia "[...]" nr "[...]" Wójta Gminy została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże nie mogła zostać uchylona, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ II instancji oparł swoje rozstrzygnięcie m.in. na podstawie art. 146 ust. 2 kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zastosowanie tej przesłanki może nastąpić tylko w razie, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej (do czego jest zobligowany art. 149 § 2), w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 146 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. W sytuacji gdy wnioski dowodowe i twierdzenia stron nie zostały uwzględnione i gdy tym samym nie został zebrany w sprawie pełny materiał dowodowy nie można przyjąć, ze nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz Becka, 9 wydanie, B. Adamiak, J. Borkowski, str. 681-682). W ocenie organu odwoławczego jedyne uchybienie sprowadzało się do nieuwzględnienia przez organ I instancji w kręgu podmiotów posiadających legitymację procesową do uczestniczenia w tym postępowaniu osoby S. A.. Kolegium argumentowało, że po przeanalizowaniu całokształtu sprawy administracyjnej, której dotyczy wznowienie postępowania, podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, co wynika z faktu, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia "[...]". nr "[...]" spełnia kryterium legalności. Organ II instancji przyjął bowiem, że analiza sprawy rozstrzygniętej decyzją o warunkach zabudowy z dnia "[...]" nr 1/0 prowadzi do wniosków, że organ I instancji dopełnił wszelkie wymogi wynikające z art. 59, art. 61 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Analiza funkcji i warunków zagospodarowania przestrzennego odpowiada bowiem wymogom wynikającym z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z powyżej zaprezentowanym stanowiskiem organu II instancji przedstawionym w zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim z analizy akt sprawy, a zwłaszcza decyzji dnia "[...]" Wójta Gminy ustalającej warunki zabudowy działki nr "[...]" w obrębie geodezyjnym "[...]", gmina A dla inwestycji polegającej na budowie 2 zbiorników płaskodennych na ziarno wraz z urządzeniami do istniejącego ciągu magazynowego oraz budowie wagi wynika, że w decyzji tej nie dokonano wspomnianej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadmienić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 1 października 2009r. zostało zobowiązane do nadesłania w terminie 14 dni w całości akt administracyjnych sprawy, w szczególności analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej decyzji z dnia "[...]". Z nadesłanych dokumentów wynika, że decyzja Wójta Gminy nie posiada analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu jako oddzielnego załącznika do decyzji. Tymczasem powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy (art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a także jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (art. 54). Charakterystyce tej powinny odpowiadać podobne cechy planowanej zabudowy. Stanowią one warunki zabudowy terenu określane w decyzji. Stanowią one część warunków, które wiążą organ w postępowaniu o pozwolenie na budowę (Komentarz Becka, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, 4 wydanie, str. 499). Prawidłowe sporządzenie analizy urbanistycznej jest, więc warunkiem wydania odpowiadającej wymogom prawa decyzji o warunkach zabudowy. Prowadząc postępowanie organ musi najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, tak aby stwierdzić co na danym obszarze jest normą, a co odstępstwem od niej, a następnie w oparciu o tak przeprowadzoną analizę ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy. Trudno zatem przyjąć, jak zrobił to organ odwoławczy, że bez przeprowadzenia przez organ I instancji stosownej analizy, nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym. Tak więc w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji zobowiązany będzie przeprowadzić stosowna analizę i dopiero po jej sporządzeniu możliwa będzie wiarygodna ocena czy rzeczywiście nowa decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania odpowiadałaby w swej istocie decyzji dotychczasowej. Bez przeprowadzenia wymaganej prawem analizy odpowiedź czy możliwe jest zastosowanie art. 146 § 2 kpa jest niemożliwa. Zwraca również uwagę kwestia, która powinna być wyjaśnienia a mianowicie fakt dołączenia do projektu decyzji o warunkach zabudowy dwóch załączników w sytuacji gdy decyzja Wójta Gminy z dnia "[...]" zawiera tylko jeden załącznik. Projekt decyzji o warunkach zabudowy powinien być bowiem zgodny z właściwą zatwierdzoną decyzją ustalającą takie warunki zabudowy. Bez wątpienia więc na aktualnym etapie sprawy nie jest możliwym przesądzenie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wyjaśnić jednocześnie należy skarżącemu, że podnoszona przez niego kwestia ewentualnych immisji spowodowanych inwestycją, której dotyczą wskazane warunki zabudowy nie jest przedmiotem rozpoznania przez niniejszy Sąd. Właściwym w tym zakresie jest bowiem sąd powszechny. Natomiast odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii przekroczenia przez zrealizowaną inwestycje dopuszczalnych norm hałasu, to strona powinna zwrócić się z tym problemem do odpowiednich organów, które mogą dokonać stosownych pomiarów. Kwestia ta bowiem wybiega poza ramy kontrolowanego przez tut. Sąd postępowania w zakreślonej sprawie. Podobne stanowisko trzeba przyjąć w kontekście zarzutu skargi odnoszącego się do naruszenia przez przedmiotową inwestycję gospodarki wodnej i destrukcyjnego wpływu tej gospodarki na park znajdujący się na nieruchomości skarżącego. W tej sytuacji również skarżący może zwrócić się do stosownych organów, które ewentualnie władne będą wszcząć postępowanie we wskazanym zakresie. Nie jest również rolą tut. Sądu ocenianie jaki wpływ ma przedmiotowa inwestycja na wartość nieruchomości skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt 1 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji podjęto w pkt II stosownie do art. 152 tejże ustawy.