II SA/Ol 678/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2015 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego oddala skargę. Decyzją z dnia 16 sierpnia 2013 r., działająca z upoważnienia Wójta Gminy, Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" odmówiła "[...]" przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na niespełnienie w sprawie przesłanki rezygnacji z zatrudnienia z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i przekroczenie kryterium dochodowego. Po rozpoznaniu odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" , decyzją z dnia 9 stycznia 2014 r., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Kolegium wskazało na brak w aktach sprawy dokumentu, potwierdzającego niepełnosprawność męża wnioskodawczyni, a ponadto nie zgodziło się ze sposobem ustalenia dochodu rodziny za 2012 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 14 lutego 2014 r., organ pierwszej instancji powtórnie odmówił stronie przyznania świadczenia w formie specjalnego zasiłku opiekuńczego z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego i niewystąpienie przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" , decyzją z dnia 7 kwietnia 2014 r., utrzymało w mocy tę decyzję. Powyższa decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez "[...]" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 618/14, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaprezentowana w sprawie przez organy obu instancji wykładnia art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych nie zasługuje na akceptację. Organy, dokonując wykładni wskazanego przepisu przyjęły, że w przypadku specjalnego zasiłku opiekuńczego świadczenie to przysługuje wyłącznie tym osobom uprawnionym, które podjęły się i sprawują faktyczną opiekę nad osobami niepełnosprawnymi na skutek wyłącznie rezygnacji z wykonywanej uprzednio pracy. Zdaniem Sądu, taka interpretacja jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równości, wyrażoną w art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, zgodnie z którą wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących czy też faworyzujących. Dokonana przez organy wykładnia art. 16a ust. 1 ustawy prowadzi natomiast do zróżnicowania sytuacji prawnej osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi, w stosunku do których niepełnosprawność powstała w okolicznościach wskazanych w art. 17 ust. 1b ustawy (czyli beneficjentów świadczenia pielęgnacyjnego) od sytuacji prawnej osób sprawujących opiekę nad "pozostałymi niepełnosprawnymi", a także różnicuje potencjalnych beneficjentów specjalnego zasiłku opiekuńczego na tych, którzy tak samo, jak poprzednio podejmują się i sprawują stałą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, jednak nie pozostając w zatrudnieniu powstrzymują się od podejmowania określonej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność sprawowania tej opieki (tzn. rezygnują z podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej). Sąd wskazał, iż sam fakt niepozostawania w zatrudnieniu spowodowany koniecznością opieki nad niepełnosprawnymi członkami rodziny musi być decydujący dla ustalenia prawa do omawianego świadczenia, bez względu na przyczynę niepozostawania w zatrudnieniu. W ocenie Sądu, byłoby fikcją wymaganie od osób niepracujących - sprawujących faktycznie opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, (co w niniejszej sprawie było potwierdzone przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 20 kwietnia 2010 r., od 1 grudnia 2009 r. na czas nieokreślony), podjęcie przez te osoby pracy po to, by następnie z niej zrezygnować w celu spełnienia przesłanki otrzymania świadczenia, którego celem jest nie forma podjęcia bądź rezygnacji z zatrudnienia, lecz rekompensata Państwa za sprawowanie faktycznej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, powodująca w konsekwencji niemożność wykonywania jakiejkolwiek pracy zarobkowej przez opiekuna. Sąd wskazał, iż ponownie rozpatrując sprawę organy administracji winny dokonać oceny określonych w art. 16a ust. 1 ustawy przesłanek warunkujących przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego, mając na względzie przedstawioną przez Sąd wykładnię tego przepisu. Decyzją z dnia 14 stycznia 2015 r., organ pierwszej instancji odmówił "[...]" przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego wnioskowanego na męża "[...]". W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wnioskodawczyni mieszka z mężem i sześciorgiem dzieci. Dochody rodziny, ustalone za okres zasiłkowy 2012/2013, nie przekroczyły kwoty określonej w art. 16a ust. 2 ustawy oświadczeniach rodzinnych. Wnioskodawczyni była zatrudniona na umowę o pracę jako pracownik porządkowy w okresie od "[...]" r. Następnie, w okresie od "[...]" r. była zatrudniona w charakterze sprzedawcy na podstawie umowy agencyjnej. W okresie od "[...]" podlegała natomiast ubezpieczeniu społecznemu w związku z przyznanym zasiłkiem stałym z tytułu opieki nad chorym dzieckiem. W okresie od "[...]" podlegała temu ubezpieczeniu w związku z pobieraniem świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad chorym dzieckiem. W okresie od 1 grudnia 2009 r. do 30 czerwca 2013 r. pobierała zaś świadczenie pielęgnacyjne na męża. Organ stwierdził, że z uwagi na powyższe, wnioskodawczyni nie spełniła przesłanki rezygnacji z zatrudnienia i niepodejmowania zatrudnienia w związku z koniecznością zapewnienia opieki nad mężem. Przez rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej należy rozumieć sytuację, w której osoba zatrudniona lub wykonująca pracę rezygnuje z tego zatrudnienia. Mąż wnioskodawczyni legitymuje się bezterminowym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności od "[...]" 2009 r., nie posiada jednocześnie gruntów rolnych, w ewidencji podatków figuruje tylko jako współwłaściciel budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych. Natomiast wnioskodawczyni pracowała tylko w okresie od 1987 r. do 1990 r., a następnie podlegała tylko ubezpieczeniu społecznemu. W odwołaniu, złożonym od decyzji organu pierwszej instancji, "[...]" zarzuciła, że organ ten nie uwzględnił wskazań co do rozpatrzenia sprawy, zawartych w powołanym wyżej wyroku Sądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wyjaśniła ponadto, że od 24 sierpnia 2009 r. sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym, całkowicie niezdolnym do pracy małżonkiem. Zwróciła się o przyznanie wnioskowanego świadczenia w wysokości 1.750 zł miesięcznie brutto począwszy od lipca 2013 r. wraz ze składką ZUS i należnymi odsetkami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", decyzją z dnia 3 czerwca 2015 r., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przyznało stronie specjalny zasiłek opiekuńczy z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem w kwocie 520 zł od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 października 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że odwołująca się prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem i "[...]" dzieci. Rodzina utrzymuje się z renty inwalidzkiej "[...]" i świadczeń rodzinnych. "[...]" zgodnie z orzeczeniem nr "[...]" z dnia 24 sierpnia 2009 r. "[...]" został zaliczony do I grupy inwalidzkiej. Jak wynika z oświadczenia odwołującej się z dnia 8 sierpnia 2013 r., sprawuje ona stałą opiekę nad mężem, co uniemożliwia jej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Opieka polega m.in. na pomocy przy myciu, ubieraniu, przygotowywaniu i podawaniu posiłków, wykonywaniu masażu ciała. W oświadczeniu z dnia 17 lipca 2013 r., strona podała, że jej ostatnie zatrudnienie ustało z powodu opieki nad synem, a od 24 sierpnia 2009 r. opiekuje się mężem. W ocenie Kolegium, odwołująca się nie podejmuje zatrudnienia, bo nie może tego uczynić z uwagi na konieczność opieki nad chorym mężem. Na mocy decyzji Kolegium z dnia 20 kwietnia 2010 r., znak "[...]" , miała przyznane świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem na okres od 1 grudnia 2009 r. na czas nieokreślony, w wysokości 520 zł miesięcznie. Prawo do tego świadczenia wygasło jednak z mocy prawa z dniem 1 lipca 2013 r. na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548, z 2013 r. poz. 1557). Kolegium zarzuciło organowi pierwszej instancji, że nie uwzględnił zmiany art. 16a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 114), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. Wskazało, że organ odmówił przyznania przedmiotowego zasiłku wyłącznie z powodu braku rezygnacji przez stronę z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym mężem. Kolegium zauważyło, że wobec braku przepisów intertemporalnych, do postępowań wszczętych przed wejściem w życie tej zmiany, a nie zakończonych, należy stosować art. 16a ust. 1 w nowym brzmieniu. Odwołująca się spełniła wymóg niepodejmowania zatrudnienia w związku ze sprawowaniem stałej opieki nad niepełnosprawnym mężem, określony tym przepisem. Kolegium zauważyło, że nawet w sytuacji gdyby omawiana zmiana przepisów nie weszła w życie, to organy orzekające w sprawie były związane wykładnią Sądu, dokonaną w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn.. akt II SA/Ol 618/14, dotyczącą rozumienia art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych co do pojęcia rezygnacji z zatrudnienia jako przesłanki przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Organ odwoławczy stwierdził, że odwołująca się wprawdzie nie zrezygnowała z zatrudnienia w celu opieki nad chorym mężem, ale przez wiele lat tego zatrudnienia nie podejmowała, gdyż uniemożliwiała jej to konieczność opiekowania się niepełnosprawnym mężem. W stanie faktycznym sprawy, sam fakt niepozostawania w zatrudnieniu, spowodowany koniecznością opieki nad niepełnosprawnym mężem, był istotny dla ustalenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Kolegium zaznaczyło, że nie zaistniały negatywne przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, określone w art. 16a ust. 8 ustawy. W związku z powyższym, uznało za zasadne przyznać odwołującej się wnioskowany zasiłek. Kolegium wyjaśniło ponadto, że stosownie do art. 24 ust 1, 2 i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. W przypadku ustalania prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności osoby, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, chyba, że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do świadczeń rodzinnych ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia, nie dłużej jednak niż do końca okresu zasiłkowego. Biorąc pod uwagę, że wniosek o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego został złożony w dniu 17 lipca 2013 r., świadczenie należało przyznać od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności tj. od dnia 1 lipca 2013 r. Z uwagi zaś na fakt, iż inwalidztwo "[...]" jest trwałe, prawo do zasiłku należało przyznać do końca okresu zasiłkowego, tj. do dnia 31 października 2013 r. Odnosząc się natomiast do wniosku odwołującej się o opłacenie składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, Kolegium wyjaśniło, że w tym zakresie działanie organu realizującego prawo do świadczenia pielęgnacyjnego jest czynnością materialno-techniczną, co wynika z art. 6 ust. 2a i ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 121) i art. 86 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.). Czynności te nie wymagały zatem rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej. W skardze, złożonej do tut. Sądu na decyzję Kolegium z dnia 3 czerwca 2015 r., "[...]" zarzuciła, że zaskarżona decyzja narusza prawo, gdyż przedmiotowy zasiłek winien zostać przyznany bezterminowo i w kwocie odpowiadającej ustawom oraz kryterium dochodowemu na osobę w rodzinie - w wysokości 1.600 zł netto. Skarżąca wniosła o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w ustawowej wysokości, od dnia 1 lipca 2013 r. bezterminowo, wraz z ustawowymi odsetkami i składkami na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 8 września 2015 r., skarżąca zażądała przyznania przedmiotowego świadczenia w kwotach po 820 zł za okres listopad – grudzień 2013 r., po 1.000 zł za 2014 r., po 1.200 zł – za 2015 r. i po 1.300 zł w 2016 r. oraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę i składkami ZUS, tj. po ok. 190 zł, od 1 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje Sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa. Przede wszystkim należy podnieść, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 618/14, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Sąd zobligował organy administracji do zastosowania art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, z uwzględnieniem przytoczonej wyżej wykładni tego przepisu, zastosowanej przez Sąd. Zasadnie skarżąca zarzuciła w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, że organ pierwszej instancji nie zastosował się do powyższych wytycznych Sądu. Naruszenie to dostrzegło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które zaskarżoną decyzją uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przyznało skarżącej specjalny zasiłek opiekuńczy z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem w kwocie 520 zł na okres od 1 lipca 2013 r. do 31 października 2013 r. Prawidłowo organ odwoławczy ocenił, że skarżąca spełniła przesłanki, warunkujące przyznanie przedmiotowego świadczenia, określone w art. 16a ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych (w brzmieniu nadanym przez art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, Dz. U. z 2014 r., poz. 567) i obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r.). Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788, z późn. zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, jeżeli: 1) nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub 2) rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej - w celu sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie zaś do ust. 2 tego artykułu, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2. Przepisy art. 5 ust. 4-9 stosuje się odpowiednio. W niekwestionowanych okolicznościach faktycznych sprawy, prawidłowo organ odwoławczy ocenił, że spełnione zostały wymienione wyżej przesłanki warunkujące przyznanie skarżącej przedmiotowego zasiłku (niepodejmowanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i nieprzekroczone kryterium dochodowe rodziny) i nie wystąpiły przesłanki negatywne, wymienione w ust. 8 art. 16a ustawy. Bezpodstawne jest zaś żądanie skarżącej przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego w kwocie wyższej, niż ustalona w zaskarżonej decyzji. Ustawodawca przewidział bowiem w art. 16a ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych wprost, że specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje w wysokości 520,00 zł miesięcznie. Wyjaśnić przy tym należy, że w wyroku z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 618/14, Sąd nie nakazał przyznania stronie "świadczenia opiekuńczego" w wysokości 1.750 zł brutto miesięcznie, co podniosła skarżąca w odwołaniu, lecz jedynie zobligował organy administracji do uwzględnienia przy ponownym rozpoznawaniu sprawy takiej wykładni art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, która nie różnicuje wnioskodawców ubiegających się o przyznanie przedmiotowego świadczenia w zależności od tego czy zrezygnowali z wykonywanej uprzednio pracy w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, czy też powstrzymywali się od podjęcia zatrudnienia z uwagi na sprawowaną opiekę nad osobą niepełnosprawną. Dodać należy, że w dacie złożenia wniosku o przyznanie przedmiotowego świadczenia, specjalny zasiłek opiekuńczy również wynosił 520 zł. Niezasadne jest także żądanie przyznania przedmiotowego świadczenia bezterminowo. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9, art. 14-16 i art. 17. Jednocześnie, po myśli ust. 2 art. 24, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Okres zasiłkowy, stosownie do art. 3 pkt 10 cytowanej ustawy, oznacza okres od dnia 1 listopada do dnia 31 października następnego roku kalendarzowego, na jaki ustala się prawo do świadczeń rodzinnych. Wobec powyższego, Kolegium nie mogło przyznać skarżącej przedmiotowego świadczenia bezterminowo, lecz wyłącznie na okres od miesiąca, w którym wpłynął wniosek – tj. od dnia 1 lipca 2013 r., do końca okresu zasiłkowego – czyli do dnia 31 października 2013 r. Nie ma bowiem w tym wypadku znaczenia, że orzeczenie o niepełnosprawności męża skarżącej zostało wydane bezterminowo. Zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, tylko prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.