II SA/Ol 685/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "[...]" o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]" na decyzję Wojewody "[...]" z dnia 30 czerwca 2017 r., nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. "[...]" w skardze, złożonej do tut. Sądu na decyzję Wojewody "[...]" z dnia 30 czerwca 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję "[...]", z dnia 16 marca 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "[...]", wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że przedmiotowy wniosek ma na celu zabezpieczenie możliwości wprowadzenia zmian do projektowanej "[...]". Zarzucili, że w tej sprawie została złamana zasada działania Funduszy Europejskich, dotycząca przeprowadzania konsultacji społecznych. Stwierdzili, że budowa linii tramwajowej w obecnej postaci spowoduje pogorszenie warunków mieszkaniowych osób mieszkają bezpośrednio przy ulicy "[...]", przez brak dostępu do tych nieruchomości, rażące pogorszenie warunków zamieszkania, obniżenie wartości nieruchomości, a także wzrost emisji szkodliwych gazów z uwagi na likwidację jednego pasa ruchu w obie strony jezdni, skutkującą powstaniem korków na tym odcinku drogi. W ocenie skarżących, że budowa linii tramwajowej będzie mniej dotkliwa na odcinku przy ul. "[...]", jeżeli zostanie oddalona od znajdujących się tam posesji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04, CBOSA). Wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1469). Wydanie decyzji w tym trybie nie wyłącza co do zasady możliwości wstrzymania jej wykonania, gdyż brak jest przepisów szczególnych w tym zakresie. Przyjęte w tej ustawie uregulowania prawne mają jednakże szczególny charakter i jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Realizuje się to m.in. przez uproszczenie procedur administracyjnych (art. 11a ust. 3 specustawy drogowej określa termin wydania decyzji), możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji (art. 17 ust. 1 specustawy drogowej), czy też przez obowiązek rozpatrzenia środków odwoławczych i skargi w określonych w ustawie terminach (zob. postanowienie NSA z dnia 9 września 2016 r., sygn. akt II OSK 1453/16, CBOSA). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w takim przypadku wstrzymanie wykonania decyzji byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego drogowego i jednocześnie w sposób rażący naruszałoby interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięć przewidzianych specustawą drogową. Mechanizmy przewidziane w tej ustawie mające zapewnić szybkość i skuteczność realizacji inwestycji, w sposób istotny ograniczają możliwość udzielenia ochrony tymczasowej przez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony skarżącej w świetle regulacji zawartych w tej ustawie (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II OZ 1356/14, 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 42/13; 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1128/10; 27 września 2012 r., sygn. akt II OZ 818/12; 17 września 2010 r., II OZ 923/10; 23 września 2010 r., sygn. akt I OZ 705/10, CBOSA). W tej ustawie interesowi społecznemu i gospodarczemu przyznano bowiem prymat nad słusznym interesem strony z uwagi na konieczność zapewnienia szybkiej i skutecznej budowy dróg publicznych. Powyższe oznacza, że rozwiązania przyjęte w ustawie wyłączają rozszerzającą interpretację przesłanek wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek skarżących nie zawierał okoliczności, których odniesienie do przyjętej wykładni przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych pozwalałoby na zastosowanie przez Sąd instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uwzględniając konieczność restrykcyjnej interpretacji obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący tego obowiązku nie spełnili. Skarżący podnieśli bowiem ogólnikowo jedynie, że realizacja spornej inwestycji pogorszy warunki życia osób zamieszkałych bezpośrednio przy ul. "[...]" przez brak dostępu do nieruchomości, obniżenie wartości nieruchomości, czy wzrost emisji szkodliwych gazów. Zaznaczyć należy, że Sąd nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie ulega natomiast wątpliwości, że decyzje dotyczące realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ze swej natury, zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić i wykazać ich wystąpienie w stosunku do podmiotu składającego wniosek. Normalne następstwa procesu inwestycyjnego, takie jak np. zwiększenie natężenia ruchu, czy nawet wywłaszczenie nieruchomości, chociaż przez osoby zainteresowane mogą być postrzegane jako uciążliwe czy negatywne, nie są objęte dyspozycją omawianego przepisu. Ponadto, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie może badać zasadności przebiegu inwestycji drogowej, w szczególności konieczności jej zmiany w sposób sugerowany przez skarżących. Dodać należy, że argumenty podniesione przeciwko legalności zaskarżonej decyzji nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu, Sąd nie dokonuje merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze ani nie ocenia legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi, gdyż rozpoznając wniosek w tym przedmiocie jest związany zamkniętym katalogiem wymienionych wyżej przesłanek pozytywnych. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.