II SA/Ol 693/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2007 roku sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Prezydent Miasta, działając z urzędu na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.), cofnął R. B. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5%, powyżej 4,5% do 18% oraz powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w lokalu gastronomicznym A w "[...]", udzielone decyzjami tego organu z dnia "[...]", o numerach: "[...]". W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że okoliczni mieszkańcy skarżyli się na uciążliwy hałas powodowany przez organizowane przy pełnym nagłośnieniu dyskoteki, kończące się interwencją Policji około godz. 2-3 nad ranem, zakłócanie ciszy nocnej przez wychodzącą z lokalu młodzież, znajdującą się pod wpływem alkoholu, zanieczyszczanie sąsiednich posesji oraz dewastowanie otoczenia. O powyższych incydentach powiadamiali wielokrotnie Komendę Miejską Policji, która pismem z dnia 4 listopada 2005 r. potwierdziła jednoznacznie, że funkcjonowanie tego lokalu jest bardzo uciążliwe dla mieszkańców pobliskich kamienic, szczególnie w porze nocnej oraz stwierdziła, że w policyjnych rejestrach odnotowano bardzo dużo zgłoszeń i interwencji dotyczących zakłócania ładu i porządku publicznego i ciszy nocnej. Organ wskazał, że pisma Komendy Miejskiej Policji z dnia: 1 marca 2006 r., 11 kwietnia 2006 r. i 14 listopada 2006 r. również potwierdzają powyższe fakty. Prezydent podał, że w toku prowadzonego postępowania R.B. zaprzeczył, aby w jego lokalu po godzinie 22 było za głośno i stwierdził, że żaden z klientów jego lokalu nie zakłócił porządku publicznego. Organ podał, że wyjaśnienia złożone przez trzy osoby, które podpisały przedmiotową skargę, były rozbieżne w ocenie działalności lokalu R. B., natomiast M. F. podtrzymał w toku postępowania zarzuty tej skargi. Prezydent wskazał również, że wyrokami nakazowymi Sądu Rejonowego R. B. był dwukrotnie uznany za winnego zakłócenia ciszy i spoczynku nocnego M. F., zaś postanowieniem tego Sądu z dnia 13 marca 2006 r. umorzono postępowanie w podobnej sprawie z uwagi na brak podstaw obwinienia. R. B. przedłożył dokumenty z pomiarów natężenia dźwięku przeprowadzonych w pensjonacie M. F. "[...]", z których wynika, że poziom hałasu oraz maksymalny poziom hałasu przenikający do badanego pomieszczenia z lokalu A nie był zgodny z wymaganiami określonymi przez normę PN–87/B-02151/02. Prezydent wskazał ponadto, że strona mimo prowadzonego postępowania w tej sprawie nie podjęła starań w celu poprawy zaistniałej sytuacji. Nadal są odnotowywane interwencje Policji, co obligowało organ pierwszej instancji do cofnięcia przedmiotowych zezwoleń na sprzedaż alkoholu. W złożonym odwołaniu R. B. zarzucił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika związek przyczynowy między sprzedażą alkoholu w jego lokalu a zakłócaniem porządku publicznego. Interwencje Policji związane były z za głośną muzyką w pubie, co jednak nie wiąże się ze sprzedażą alkoholu. Podał, że po pierwszych interwencjach Policji podjął działania w celu wyciszenia lokalu. Stwierdził, że to położony niedaleko lokal M. F. - B jest źródłem zakłócania ciszy. Wskazał ponadto, że Policja w trakcie interwencji nie potwierdziła związku pomiędzy zakłócaniem ciszy nocnej a sprzedażą alkoholu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", Rep. "[...]", utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium powtórzyło argumentację Prezydenta Miasta dotyczącą niewłaściwego zachowania się klientów lokalu odwołującego się oraz licznych interwencji funkcjonariuszy Policji w tym lokalu. Powyższe oraz przekroczenie dopuszczalnej normy hałasu, w ocenie Kolegium, przesądziło o nieprzestrzeganiu przez R. B. ustawowych warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Organ odwoławczy stwierdził również, że dwa wyroki nakazowe, w których uznano R. B. za winnego zakłócania ciszy i spoczynku nocnego, uwypuklają fakt, iż nie panuje on nad tym, co dzieje się wokół jego lokalu, a interwencje Policji nie są przypadkowe. W złożonej na powyższą decyzję skardze R. B. zarzucił naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj.: art. 7 poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w sposób mający na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, art. 77 § 1 poprzez niezgromadzenie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w postępowaniu administracyjnym i art. 78 § 1 poprzez nieuwzględnienie żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków – osób sygnujących pismo z dnia 17 października 2005 r., kierowane do Prezydenta Miasta oraz naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 2 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne sprawy wskazują na brak podstaw do cofnięcia zezwolenia i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że skarga mieszkańców oraz wykaz interwencji funkcjonariuszy Policji potwierdzają zarzuty nieprzestrzegania przez R. B. określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych oraz powtarzającego się zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży prowadzony przez skarżącego. Kolegium podkreśliło, że organ po stwierdzeniu ziszczenia się choćby jednej z przesłanek określonych w art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, musi cofnąć zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Zdaniem Kolegium skarżący w sposób wyraźny nie zastosował się do treści art. 18 ust. 7 pkt 9 tej ustawy, tj. do przestrzegania innych zasad i warunków określonych przepisami prawa. Przepis art. 18 ust. 10 pkt 2 powołanej ustawy ma zastosowanie do skarżącego ze względu na liczne skargi pod adresem jego lokalu, wynikające z nadmiernego hałasu przenikającego z klubu oraz zakłócania ciszy nocnej i dewastowania otoczenia przez klientów. W ocenie sąsiadów skarżącego uciążliwości te wiążą się z funkcjonowaniem przedmiotowego lokalu. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że bezpośredni wpływ na cofnięcie zezwolenia miało ustalenie zaistnienia przesłanki przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 3 tej ustawy. W okresie od stycznia 2005 r. do stycznia 2007 r. pod adresem lokalu skarżącego miało miejsce kilkadziesiąt interwencji Policji, z czego zaledwie kilka zgłosił sam skarżący. Ponadto dwa wyroki nakazowe Sądu Rejonowego, którymi uznano R. B. za winnego zakłócenia ciszy nocnej, stwierdzają zdaniem Kolegium fakt realnego zakłócania porządku publicznego przez klientów lokalu skarżącego. Organ nie podzielił ponadto zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny właściwy jest do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Akt taki jest zgodny z prawem jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy administracji naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie istnieją podstawy do stwierdzenia takiego naruszenia. Kwestią sporną jest okoliczność, czy w stanie faktycznym sprawy R. B., posiadający zezwolenia na sprzedaż w lokalu gastronomicznym A "[...]" napojów alkoholowych o zawartości 4,5 % alkoholu, powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu oraz powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, naruszył art. 18 ust. 10 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.). W art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi uregulowany został obowiązek organu administracji cofnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Przepis ten określa enumeratywnie przypadki, które powodują cofnięcie zezwolenia, których mowa w ust. 1 tego artykułu. Oznacza to, że tylko i wyłącznie one mogą skutkować utratą, przed upływem terminu określonego w zezwoleniu, możliwości prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych. Jednocześnie cofnięcie zezwolenia jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy wystąpi jedna z sytuacji opisanych w tym przepisie. Zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 2 powołanej wyżej ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych lub w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego (pkt 3). Rozpoznając zatem niniejszą sprawę organy administracji zobowiązane były ustalić w sposób nie budzący wątpliwości istnienie okoliczności określonych w cytowanej normie. Powinny więc wykazać, że skarżący nie przestrzegał konkretnego warunku sprzedaży napojów alkoholowych, określonego w ustawie z dnia 26 października 1982 r. Z uwagi natomiast na redakcję art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy, w którym ustawodawca wskazał na konieczność wystąpienia związku przyczynowego pomiędzy zakłócaniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę (brak takiego związku wyklucza możliwość cofnięcia zezwolenia na tej podstawie), niezbędne było nie tylko wykazanie, że doszło do zakłócenia porządku publicznego, ale również ustalenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych przez placówkę skarżącego a zakłócaniem porządku publicznego. Przy czym ustalając związek przyczynowy pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych przez lokal skarżącego a zakłócaniem porządku publicznego organy obowiązane były do stwierdzenia, że gdyby nie przedmiotowa działalność, to nie doszłoby do zakłócenia porządku publicznego. Należy również zauważyć, iż negatywne konsekwencje zakłócania porządku publicznego, pozostającego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę, zostały rozszerzone na najbliższą okolicę. Pojęcie to zdefiniowane zostało w art. 21 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, zgodnie z którym określenie "najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych" należy rozumieć jako obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw. Organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie uznały, że skarżący spełnił przesłanki określone w art. 18 ust. 10 pkt 2 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, co stanowiło podstawę do cofnięcia skarżącemu zezwoleń na sprzedaż alkoholu udzielnych decyzjami Prezydenta Miasta z dnia "[...]" o numerach: "[...]". Jednakże prawidłowości tej oceny nie można zweryfikować, gdyż z naruszeniem art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie zostało należycie wyjaśnione, jakich określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych skarżący nie przestrzegał oraz w jaki sposób wystąpiło co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy powtarzające się zakłócanie porządku publicznego pozostające w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży skarżącego w tym miejscu sprzedaży lub jego najbliższej okolicy. Brak jest również oceny zgromadzonych w tym zakresie dowodów, co narusza art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z przekazanych Sądowi akt sprawy wynika, że w zasadzie jedyną uciążliwością wiążącą się z działalnością lokalu A jest głośna muzyka przenikająca z tego lokalu. Organy obu instancji uznały, że nadmierny hałas stanowi zakłócenie porządku publicznego, o którym mowa w art. 18 ust. 10 pkt 3 powołanej wyżej ustawy, jednakże nie wykazały przesłanek, którymi kierowały się zajmując takie stanowisko. Nie prowadzono ponadto postępowania dowodowego w kierunku ustalenia związku przyczynowego między sprzedażą alkoholu w tym pubie a zakłóceniem porządku publicznego rozumianym jako przekroczenie dopuszczalnych norm poziomu dźwięku. Istotną w sprawie okolicznością faktyczną jest, iż lokal gastronomiczny skarżącego znajduje się "[...]", gdzie koncentruje się tzw. "nocne życie" mieszkańców tego miasta zaś w bezpośrednim jego sąsiedztwie znajdują się jeszcze trzy lokale, w których zezwolono na sprzedaż napojów alkoholowych. Jak już wyżej wskazano, art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przewiduje obowiązek cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, gdy zakłócanie porządku publicznego nastąpiło także w najbliższej okolicy miejsca sprzedaży. Niezbędne było zatem zbadanie, jaki obszar w stanie faktycznym sprawy należy uznać za "najbliższą okolicę" w rozumieniu art. 21 pkt 1 powołanej wyżej ustawy pubu skarżącego, uwzględniając przy tym fakt funkcjonowania w jego bezpośrednim sąsiedztwie innych lokali, w których zezwolono na sprzedaż napojów alkoholowych. Należało również wykluczyć możliwość, iż to klienci pozostałych lokali mogli zakłócać porządek publiczny. W sprawie nie dokonano żadnych ustaleń w powyższym zakresie. W sprawie należało również zweryfikować czy faktycznie ma miejsce zakłócanie porządku publicznego związane ze sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu skarżącego, czy też tylko M. F., prowadzący konkurencyjną działalność gospodarczą, zarzuca skarżącemu zakłócanie ciszy nocnej. Wprawdzie podstawą wszczęcia postępowania w tej sprawie była skarga z dnia 17 października 2005 r. kilku mieszkańców okolicznych budynków na zakłócanie ciszy nocnej przez gości lokalu A, jednakże w toku postępowania dowodowego okoliczność ta nie została potwierdzona. Przede wszystkim do złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie ze skargi dotyczącej uciążliwej działalności tego lokalu nie wezwano wszystkich osób, które wniosły tę skargę, jednocześnie nie wyjaśniono, dlaczego pominięto pozostałe osoby i jakimi przesłankami kierowano się przy wyborze osób wezwanych. Ponadto należy podnieść, iż świadkowie wezwani zostali w charakterze strony, zaś wezwania z dnia 7 i 12 grudnia 2005 r. naruszają art. 54 § 1 pkt 4 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie wskazano w nich, czy osoby wezwane powinny stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też mogą złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie oraz nie poinformowano ich o skutkach prawnych niezastosowania się do wezwania. W zaskarżonej decyzji nie ujawniono powodów, dla których nie wezwano w charakterze świadków wszystkich osób, które podpisały skargę z dnia 17 października 2005 r. oraz poprzestano na odebraniu wyjaśnień wyłącznie od mieszkańców, którzy stawili się na wezwanie. Podkreślić przy tym należy, że osoby te prezentowały rozbieżne stanowiska odnośnie do uciążliwości wiążących się z funkcjonowaniem lokalu skarżącego. Wyjaśnienia złożone przez tych świadków w sposób oczywisty nie były zatem wystarczające do wyjaśnienia okoliczności sprawy. Kolegium w swojej decyzji podało, że mieszkańcy w skardze podnoszą: "zanieczyszczanie sąsiednich posesji poprzez załatwianie potrzeb fizjologicznych, tłuczenie szkła oraz dewastowanie otoczenia. Wnioskują o skuteczne rozwiązanie powyższego problemu, podnosząc jego uciążliwą działalność polegającą na zbyt głośnym odbiorze muzyki, agresywnym zachowaniu młodzieży znajdującej się pod wpływem alkoholu, dewastowaniu reklam i pozostawianiu nieczystości. Podnoszą również, że po nieprzespanej nocy zaczynają dzień od szacowania zniszczeń, spowodowanych przez klientów lokalu, usuwania potłuczonego szkła, mycia samochodów, drzwi i okien z fekaliów. O powyższych incydentach właściciele i użytkownicy powiadamiali wielokrotnie Komendę Miejska Policji." Jednakże powyższe nie wynika ani z treści skargi z dnia 17 października 2005 r., ani też ze zgromadzonych w sprawie dowodów. Powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów nie można zatem uznać za udowodnione. Wskazać również należy, że takie uzasadnienie decyzji organu odwoławczego rażąco narusza art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu tej decyzji nie wskazano w ocenie Sądu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Brak jest jakiejkolwiek analizy dowodów i oceny materiału dowodowego. Uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji także nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ drugiej instancji ograniczył się bowiem do przytoczenia treści art. 18 ust. 10 pkt 2 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jednakże nie wyjaśnił znaczenia tego przepisu. W toku postępowania administracyjnego naruszono również art. 79 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż R. B. nie został zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków, przez co pozbawiono go prawa do wzięcia udziału w przeprowadzeniu tych dowodów, możliwości zadawania pytania świadkom oraz złożenia wyjaśnienia. Ponadto wbrew regulacji art. 83 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego wezwane osoby złożyły wyjaśnienia, bez uprzedzenia ich o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. W sprawie nie wyjaśniono też, dlaczego uznano świadków - osoby wnoszące skargę z dnia 17 października 2005 r. (w tym M. F.) - za strony postępowania w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż stroną postępowania o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu jest adresat decyzji, to jest przedsiębiorca, który wcześniej uzyskał zezwolenie i prowadził sprzedaż napojów alkoholowych (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 618/05, niepublikowane, zamieszczone w bazie LEX nr 205489). Na marginesie należy wskazać na rażące naruszenie art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie w tej sprawie trwało dwa lata, a organ pierwszej instancji nie zawiadomił skarżącego o żadnym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 i nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. Niemniej powyższe nie wpływa na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy znajduje się zaś informacja z dnia 27 października 2005 r., udzielona I. i M. F., których w trybie art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zawiadomiono, że o sposobie i terminie załatwienia sprawy dotyczącej uciążliwej działalności lokalu skarżącego zostaną poinformowani odrębnym pismem. Skarga m. in. I. i M. F. powinna być załatwiona w trybie przepisów art. 227 – art. 240 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nieprawidłowo przeprowadzone i w niepełnym zakresie postępowanie dowodowe miało wpływ na prawidłowość zastosowania w sprawie normy prawa materialnego, zawartej w art. 18 ust. 10 pkt 2 i 3 powołanej wyżej ustawy. Skoro organ pierwszej instancji nie zebrał pełnego materiału dowodowego i nie poczynił niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, to utrzymanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydanej w oparciu o taki materiał decyzji organu pierwszej instancji, stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego ponownie rozpatrując sprawę należy przeprowadzić postępowanie dowodowe z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, art. 50 § 1 i § 3, art. 54 oraz art. 77 § 1 - art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W oparciu o prawidłowo zebrany i kompletny materiał dowodowy możliwe będzie rozstrzygnięcie o ewentualnym istnieniu w sprawie przesłanek określonych w art. 18 ust. 10 tej ustawy. Na marginesie Sąd daje pod rozwagę, że zgodnie z art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm.) w razie powzięcia wiadomości o wykonywaniu działalności gospodarczej niezgodnie z przepisami ustawy, a także w razie stwierdzenia: zagrożenia życia lub zdrowia, niebezpieczeństwa powstania szkód majątkowych w znacznych rozmiarach lub naruszenia środowiska w wyniku wykonywania tej działalności, wójt, burmistrz lub prezydent miasta niezwłocznie zawiadamia właściwe organy administracji publicznej. Ewentualne ustalenie, że wydobywająca się z lokalu skarżącego muzyka stwarza zagrożenie, o którym mowa w cytowanym przepisie, stanowi podstawę do zawiadomienia o tym fakcie właściwych organów administracji publicznej. Organy te stosownie do ust. 2 cytowanego wyżej artykułu zobligowane są do niezwłocznego powiadomienia organu wykonawczego gminy o podjętych czynnościach. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku oraz z mocy art. 152 tej ustawy orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.