II SA/Ol 696/11

Dnia 6 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 roku sprawy ze skargi C. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi K. W. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) netto powiększoną o należy podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Decyzją z dnia "[...]" znak: "[...]" wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta O. przez Zastępcę Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej i Rozwiązywania Problemów Rodziny Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. przyznano C. i A. A. zasiłek celowy na częściową opłatę stancji i energii elektrycznej w wysokości 577 zł. W uzasadnieniu organ podano, iż C. i A. A. złożyli w dniu 16 czerwca 2011r. wniosek o przyznanie pomocy finansowej na opłaty za stancję i energię elektryczna na miesiąc lipiec 2011r. Podczas wywiadu środowiskowego wyjaśniono, iż wnioskodawcy oczekują pomocy w wysokości 1077 zł. Ustalono, iż C. A. jest zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe. Nie pobiera świadczeń emerytalno-rentowych. Żona nie pracuje zawodowo, jest zarejestrowana w PUP w M. od 16 listopada 2010r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Małżonkowie wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe. Mieszkają w wynajętym mieszkaniu, na utrzymaniu mają dwójkę małych dzieci. Dochód małżonków w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wynosił 1083 zł, natomiast w miesiącu złożenia wniosku, czyli w czerwcu 2011r. – 636 zł. Wskazano, iż zasiłek celowy jest świadczeniem pieniężnym o charakterze doraźnym, związanym z zaspokojeniem niezbędnej potrzeby życiowej. Jest przyznawany w ramach uznania administracyjnego, co oznacza iż sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznie jego przyznania osobie zainteresowanej i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podniesiono, iż organ rozpoznający wniosek musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, ale także interes innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Ponadto organ działa w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest bardzo ściśle określona. Podano, iż MOPS w O. w miesiącu maju 2011r. na zasiłki i pomoc w naturze wydatkował kwotę 161 095, 47 zł, pomocą objęto 1136 środowisk, a średnia wysokość zasiłku wyniosła 141,80 zł. Uwzględniając zatem trudną sytuację zdrowotną i materialną rodziny, a także posiadane środki finansowe, przyznano zasiłek w kwocie 577 zł. Ponadto na miesiąc lipiec 2011r. przyznano rodzinie zasiłek celowy na zakup posiłku lub żywności w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w wysokości 200 zł oraz zasiłek okresowy w kwocie 384 zł. Podkreślono, że MOPS nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób i rodzin ubiegających się o pomoc, jak też udzielać świadczeń w oczekiwanej przez nich wysokości. Od decyzji tej odwołali się C. i A. A., zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów ustawy o pomocy społecznej poprzez niewłaściwą interpretację pojęcia "niezbędna potrzeba życiowa" oraz naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzucili ponadto, iż organ I instancji przekroczył granice uznania administracyjnego, nie wyjaśniając w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy. Podniesiono, iż organ nie wskazał ile osób i rodzin korzystało z pomocy społecznej i jakie kwoty były przyznanie indywidualnie. Decyzją z dnia "[...]" (nr SKO "[...]") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż organ I instancji przyznał świadczenie na częściowe pokrycie opłat za stancję i energię elektryczną w wysokości 577 zł. Nie jest to jednak jedyna pomoc, jaką rodzinie udzielono w tym samym miesiącu, gdyż otrzymali także zasiłek celowy na zakup posiłku lub żywności w kwocie 200 zł, a także zasiłek okresowy w kwocie 384 zł. Organ wziął przy tym pod uwagę środki finansowe, jakimi dysponuje. W ocenie Kolegium nie jest zasadny zarzut odwołujących się o konieczności wskazania w każdym przypadku w uzasadnieniu decyzji precyzyjnie możliwości finansowych organu pomocy społecznej, ilości osób korzystających z pomocy i wysokości udzielonych zasiłków. Jednakże podano, iż w uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał informacje w tym zakresie. Podniesiono także, iż kryteriami wyboru przy orzekaniu w sprawach z zakresu pomocy społecznej powinny być cele i zadania pomocy społecznej, a nie subiektywne oczekiwania osób uprawnionych, zmierzające do obarczenia organów pomocy społecznej pełnym zakresem obowiązków i przejęcia całkowitej opieki finansowej i życiowej nad osobą dotkniętą niedostatkiem. Podkreślono, iż rodzina otrzymała wsparcie nie tylko w postaci zasiłku przyznanego zaskarżoną decyzją, ale także w postaci innych świadczeń. Organ I instancji poddał ocenie wszystkie okoliczności od jakich uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego. Nie naruszono zatem art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej w sposób szczegółowy opisano sytuację wnioskodawców. Zdaniem Kolegium nie naruszono także granic uznania administracyjnego, gdyż samo spełnienie kryteriów ustawowych nie oznacza obowiązku przyznania świadczenia. Na powyższą decyzję skargę do tut. Sądu wniósł C. A., żądając uchylenia decyzji organów obydwu instancji i domagając się zobowiązania organów do szczegółowego wykazania komu i w jakiej wysokości udzielone zostały zasiłki celowe w okresie składania wniosku o pomoc. Zarzucił, iż skład Kolegium orzekający w niniejszej sprawie był tendencyjny i brak mu było obiektywizmu, co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podniósł, iż Kolegium przytoczyło tylko te orzeczenia sądowoadministracyjne, które mają pozbawić stronę pomocy społecznej i życia w godnych warunkach. Podał, iż jego rodzina nie ma mieszkania i musi korzystać z najmu lokalu. Podniósł, iż polityka państwa wyrażona w Konstytucji RP opiera się ochronie rodziny, w tym dzieci i osób niepełnosprawnych, do których zalicza się skarżący. Zarzucił, iż Kolegium nie wezwało organu I instancji do przedstawienia kwoty poszczególnych zasiłków przyznawanych przez MOPS, mimo iż o to wnioskował, a w związku z tym wyliczenie średnich kwot wskazuje na prawdę subiektywną, a nie obiektywną. Wobec tego uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest ogólnikowe i nie jest możliwa ocena, czy sytuacja skarżącego została właściwe oceniona i czy decyzja uznaniowa nie narusza prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu podtrzymał skargę, wskazując, że organ naruszył art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie doszło do wszechstronnego rozważenia indywidualnej sytuacji skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się zatem do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. To znaczy, że zbadaniu podlega czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów. Na wstępie wyjaśnić należy, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jej zadaniem jest zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Powyższe wynika z treści art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zm.). Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przedmiotowe świadczenie przyznawane jest zawsze na określony cel bytowy. Sformułowanie "zasiłek celowy może być przyznany" oznacza, że decyzja w przedmiotowej sprawie jest wydawana w ramach tzw. uznania administracyjnego. Orzekając w przedmiocie przyznania tego świadczenia organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy ( art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej ( art. 3 ust. 4 tej ustawy). Wydanie decyzji winno być zatem poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, zaś przy wydaniu rozstrzygnięcia organ winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a motywy podjętego orzeczenia winny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Należy podkreślić, że uznanie nie pozwala organowi na dowolność w rozstrzygnięciu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt I SA 945/00, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości odpowiadającej jej oczekiwaniom. W przedmiotowej sprawie organ – wbrew twierdzeniom skarżącego – przeprowadził wszechstronne postępowanie wyjaśniające. Sporządzono aktualny wywiad środowiskowy, ustalając iż wnioskodawca spełnia przesłanki uzasadniające przyznanie pomocy. Następnie zaś dokonując oceny wszystkich okoliczności sprawy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ uznał, że sytuacja bytowa i finansowa skarżącego i jego rodziny uzasadnia przyznanie mu pomocy w kwocie 577 złotych. Nie został zatem pozbawiony pomocy ze strony państwa, gdyż uzyskał świadczenie w takiej wysokości, jaką organ w tym czasie dysponował. Należy przy tym wskazać, iż zgodnie z art. 2 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej potrzeby osoby wnioskującej mogą być uwzględnione jeżeli odpowiadają możliwościom pomocy społecznej. Natomiast motywy, jakimi kierował się organ zostały wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przy czym wskazano, iż skarżący jest obejmowany pomocą w miarę posiadanych środków finansowych, w sposób nieprzerwany w postaci różnego rodzaju zasiłków, zaś oprócz zasiłku przyznanego zaskarżoną decyzją otrzymał w tym samym miesiącu dwa inne świadczenia. Należy także zaznaczyć, iż z rozpatrywanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie skarg C. A. wynika, że skarżący co miesiąc obejmowany jest różnego rodzaju pomocą na zakup leków, odzieży, środków czystości, żywności, dofinansowaniem do opłat za stancję, energię elektryczną. Zatem z uwagi na niewątpliwie trudną sytuację bytową skarżący jest systematycznie obejmowany pomocą ze strony Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. w różnych formach. Nie można przy tym podzielić zarzutu skarżącego, iż organ nie wykazał, jakimi środkami finansowymi dysponował i nie wskazał konkretnych wysokości zasiłków przyznanych innym osobom, a tym samym naruszył granice uznania administracyjnego. Organ podał liczbę wydatkowanych środków, ilość osób objętych pomocą, a także średnią wysokość zasiłku. Zdaniem Sądu są to wystarczające dane do oceny, czy organ uwzględnił wszystkie okoliczności, tj. sytuację bytową skarżącego i jego rodziny, a także ilość posiadanych środków i ilość środowisk objętych pomocą. Należy przy tym zauważyć, iż świadczenie przyznane skarżącemu w kwocie 577 zł znacznie przekracza średnią wysokość przyznanego zasiłku w kwocie 141,80 zł. Oznacza to, iż wiele osób objętych pomocą otrzymała zdecydowanie niższe świadczenia od skarżącego, a w związku z tym nie można uznać za zasadne zarzutów o stronniczości, czy też subiektywności organu. Ponadto wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego podniesionych na rozprawie organ wziął także pod uwagę fakt, iż skarżący i jego żona mają na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Dlatego uwzględnił potrzeby wnioskodawców w takim zakresie w jakim było to możliwe z uwagi na posiadane środki finansowe. Organ musiał jednak uwzględnić także fakt, iż jest to kolejne świadczenie przyznane rodzinie skarżącego w ramach pomocy społecznej oraz to, iż organ ma obowiązek objęcia pomocą jak największą ilość potrzebujących. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, czy rodziny choćby ich sytuacja materialna była najtrudniejsza. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego w ramach prawa pomocy świadczącego pomoc prawną z urzędu, Sąd orzekł na zasadzie art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).