II SA/Ol 704/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Asesor Bogusław Jażdżyk Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2007 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r.; nr "[...]" w przedmiocie przywrócenia do stanu poprzedniego naruszonego pasa drogowego – zarzutów do postępowania egzekucyjnego 1/ uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienia organu I instancji; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A Sp. z o.o. kwotę 820 złotych (słownie: osiemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3/ orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta O., decyzją nr "[...]" z dnia 25 kwietnia 2005 r., na podstawie art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), nałożył na A sp. z o.o. obowiązek przywrócenia do stanu pierwotnego naruszonego pasa drogowego ulic D. i P. w obrębie nr 72 cz. działki 6/9 i 173/7, zajęty przez umieszczenie bez zezwolenia pawilonu Spółki. W dniu 10 stycznia 2006 r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta O., Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O. wystawił tytuł wykonawczy nr "[...]", w którym zobowiązał do przywrócenia do stanu poprzedniego naruszony przez A sp. z o.o. pas drogowy. Mimo dwukrotnego nałożenia na A grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 25 kwietnia 2005 r., nr "[...]", obowiązek ten nie został wykonany. Dlatego też postanowieniem Prezydenta Miasta O. nr "[...]" z dnia 31 maja 2006 r. postanowiono o wykonaniu zastępczym przez inną osobę obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z decyzji z dnia 25 kwietnia 2005 r. W dniu 8 czerwca 2006 r. A sp. z o.o. w O. wniosła zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego – wykonania zastępczego przez inną osobę obowiązku o charakterze niepieniężnym, wynikającego z decyzji administracyjnej z dnia 25 kwietnia 2005 r. w sprawie przywrócenia do stanu poprzedniego naruszonego przez Spółkę pasa drogowego ulic: P. i D. w O. Prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnemu zarzuciła: 1. rażące naruszenie prawa, tj. art. 7 § 2, art. 119 § 2 w związku z art. 121 § 1, 2 i 3 w związku z art. 33 pkt 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej: ustawą EgzAdm, wyrażające się zastosowaniem najbardziej drastycznego środka egzekucyjnego pomimo istnienia prawnych możliwości przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym przez nakładanie grzywien. Wskazało, iż zgodnie z art. 7 § 1 ustawy EgzAdm organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z § 2 organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Jest oczywistym, zdaniem spółki, iż środkiem najmniej uciążliwym dla zobowiązanego jest grzywna w celu przymuszenia. I tak zgodnie z art. 119 § 1 ww. ustawy grzywnę nakłada się, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. 2. rażące naruszenie art. 128 § 1 pkt. 1 ustawy EgzAdm wyrażające się doręczeniem postanowienia o orzeczeniu wykonania zastępczego wraz z kserokopią tytułu wykonawczego a nie jego odpisem. Spółka stwierdziła, iż skuteczne zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego wiąże się z podjęciem przez organ egzekucyjny dwóch czynności, wydaniem postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego - wykonania zastępczego, oraz doręczeniem tego postanowienia zobowiązanemu wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Wskazała, że organ egzekucyjny nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, mianowicie postanowienie o orzeczeniu zastępczym zostało doręczone bez odpisu tytułu wykonawczego, a jedynie z jego kserokopią. Skutkuje to nieskutecznością doręczenia dokumentów stanowiących podstawę zastosowania kolejnego środka egzekucyjnego przeciwko zobowiązanemu, eo ipso postępowanie egzekucyjne jest prowadzone z naruszeniem prawa. 3. rażące naruszenie art. 15 w związku z art. 33 pkt 7 i 10 ustawy EgzAdm poprzez nie doręczenie zobowiązanej upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego oraz przed zastosowaniem kolejnego środka egzekucyjnego, tym samym nie dołączenie dowodu doręczenia upomnienia do otrzymywanych przez zobowiązaną kserokopii tytułu wykonawczego. Uchybienia te zgodnie z art. 34 ustawy EgzAdm dają podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego lub zastosowania środka egzekucyjnego mniej uciążliwego dla zobowiązanego. 4. naruszenie art. 27 §1 pkt 1 w związku z art. 33 pkt. 10 ustawy EgzAdm wyrażające się wydaniem tytułu wykonawczego i prowadzeniem egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy, który nie spełnia ustawowych wymogów, mianowicie w sposób błędny określono wierzyciela. Zdaniem spółki, jako wierzyciela wskazano Miejski Zarząd Dróg Mostów i Zieleni w O., gdyż taka bowiem pieczęć urzędowa została przystawiona w miejscu przeznaczonym do oznaczenia wierzyciela. Oznaczenie wierzyciela nastąpiło w sposób nieprawidłowy, w przedmiotowej sprawie wierzycielem w stosunku do zobowiązanej jest bowiem Miasto O. reprezentowane przez Prezydenta Miasta O. Zaznaczyła, iż tytuł wykonawczy zawierający braki chociażby co do jednego z elementów ustawowych nie jest tytułem egzekucyjnym uprawniającym do prowadzenia egzekucji w administracji. 5. naruszenie art. 33 pkt 3 ustawy EgzAdm wyrażające się wydaniem tytułu wykonawczego w momencie, gdy decyzja administracyjna z dnia 25 kwietnia 2005 r. nakładająca obowiązek w postaci przywrócenia do stanu poprzedniego naruszonego przez zobowiązaną pasa drogowego nie była wykonalna - wstrzymanie jej wykonalności nastąpiło postanowieniem z dnia 2 stycznia 2006 r. wydanym przez WSA w Olsztynie. 6. naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 ustawy EgzAdm wyrażające się wskazaniem nieprawidłowej podstawy prawnej - aktu normatywnego, tj. wskazano art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania tytułu wykonawczego zamiast w dacie wskazanej w decyzji z dnia 14 października 2005 r. wydanej przez SKO w O. Zauważyła, iż wskazany przepis nie stanowił podstawy prawnej do wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej z dnia 25 kwietnia 2005 r. W przedmiotowej sprawie SKO w O. decyzją z dnia 14 października 2005r. zmieniło podstawę prawną decyzji wydanej przez organ I instancji - z upoważnienia Prezydenta Miasta O. przez Dyrektora MZDMiZ w O. i wskazało, iż podstawę prawną stanowi art. 36 ww. ustawy, tyle że w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2003r., albowiem w sprawie ma zastosowanie przepis przejściowy, tj. art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Stwierdziła tym samym, iż tytuł wykonawczy zawiera nieprawidłową podstawę prawną orzeczonego decyzją administracyjną obowiązku o charakterze niepieniężnym. Dlatego też nie jest tytułem egzekucyjnym uprawniającym do prowadzenia egzekucji w administracji. 7. naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 ustawy EgzAdm wyrażające się brakiem wskazania, iż orzeczony obowiązek o charakterze niepieniężnym jest wymagalny. W ocenie spółki tytuł wykonawczy winien zawierać między innymi informację (stwierdzenie), że obowiązek orzeczony decyzją administracyjną jest wykonalny. Tym samym tytuł wykonawczy nie posiada wszystkich elementów, o których mowa w art. 27 § 1 ww. ustawy, a zatem postępowanie egzekucyjne jest prowadzone w sposób wadliwy. Ponadto wskazała, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 7 ustawy EgzAdm tytuł wykonawczy winien zawierać między innymi odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela. Stwierdziła, iż na tytule wykonawczym wystawionym przeciwko spółce winien znajdować się odcisk pieczęci urzędowej jednostki samorządu terytorialnego - Miasta O. i Prezydenta Miasta O. Natomiast tytuł wykonawczy opatrzony jest pieczęcią Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni. Powołując się na art. 2a oraz 16c ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych (Dz. U. z 2005r. Nr 235, poz. 2000) wskazała czym jest urzędowa pieczęć, a także, że dyrektor jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego nie jest uprawniony do posługiwania się pieczęcią urzędową, o której mowa w wymienionej ustawie. Reasumując spółka stwierdziła, że przedstawione zarzuty należą do istotnych, które w sposób skuteczny hamują prowadzenie postępowania egzekucyjnego w administracji –podważają bowiem istnienie prawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do prowadzenia egzekucji administracyjnej. Tym samym zasadnym jest, jej zdaniem, wstrzymanie całości czynności egzekucyjnych, wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, a następnie jego umorzenie. Zauważyła, iż nie dokonanie wstrzymania czynności egzekucyjnych a następnie postępowania egzekucyjnego narazi zobowiązaną na wyrządzenie jej niepowetowanej szkody. Stwierdziła, że dokonanych czynności w postaci dokonania rozbiórki obiektu budowlanego nie będzie można cofnąć. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2006 r., znak "[...]", Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O., działający w sprawie z upoważnienia Prezydenta Miasta O., na podstawie art. 34 § 1 i § 4 ustawy EgzAdm, uznał za nieuzasadnione zarzuty A sp. z o.o. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego obowiązku o charakterze niepieniężnym z zastosowaniem środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego prowadzonego na podstawie postanowienia nr "[...]" z dnia 31 maja 2006 r. o wykonaniu zastępczym przez inną osobę obowiązku wynikającego z decyzji nr "[...]" z dnia 25 kwietnia 2005 r. orzekającej o przywróceniu do stanu poprzedniego naruszonego pasa drogowego ulic: P. i D. w O. W uzasadnieniu wskazał, iż dwukrotnie nałożone na zobowiązaną grzywny w celu przymuszenia na łączną kwotę 50000 zł nie spowodowały wykonania przez zobowiązaną ciążącego na niej obowiązku, co wykazało, że był to środek nieskuteczny. Powołując się na art. 121 § 1 ustawy EgzAdm wskazał, że organ egzekucyjny mógł zastosować inny środek egzekucyjny prowadzący do bezpośredniego wykonania tegoż obowiązku. W postanowieniach został dwukrotnie wskazany termin do wykonania obowiązku ciążącego na zobowiązanej. Dla dalszego postępowania nie było istotne, jakie prace wykonywane są wewnątrz obiektu, ale istotną informacją było to, czy obowiązek ten został wykonany we wskazanych terminach. Skoro obiekt nadal pozostawał w pasie drogowym, oznaczało to, że zobowiązana nie wykonała obowiązku. Obligowało to organ egzekucyjny do stosowania dalszych środków egzekucyjnych. Za niezasadny uznał również zarzut dotyczący rażącego naruszenia art. 128 § 1 pkt. 1 ustawy EgzAdm wyrażający się doręczeniem postanowienia o orzeczeniu wykonania zastępczego wraz z kserokopią tytułu wykonawczego a nie jego odpisem. Wskazał bowiem, iż organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został on wcześniej doręczony. Odpis tytułu wykonawczego został zobowiązanej doręczony w dniu 11 stycznia 2006 r., co potwierdza dowód zwrotnego potwierdzenia odbioru. Nie jest wymagane doręczanie odpisu tytułu wykonawczego przy wydawaniu kolejnych postanowień o zastosowaniu środka egzekucyjnego. W ocenie organu nie znalazł również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 15 w zw. z art. 33 pkt 7 i 10 ustawy EgzAdm, albowiem upomnienie nr "[...]" z dnia 14 grudnia 2005 r. zostało doręczone zobowiązanej w dniu 16 grudnia 2005 r. i zawierało wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Dołączenie dowodu doręczenia upomnienia do tytułu wykonawczego dotyczy tytułu wykonawczego kierowanego do organu egzekucyjnego nie zaś, do zobowiązanej. Do zobowiązanej doręcza się wyłącznie odpis tytułu wykonawczego. Przepisy ww. ustawy nie nakładają na organ egzekucyjny obowiązku przesyłania upomnień do wykonania ciążącego na zobowiązanej obowiązku, którego termin wykonania został wskazany w postanowieniach o zastosowaniu kolejnych środków egzekucyjnych. Odnośnie błędnego określenia wierzyciela organ I instancji wskazał, iż jest nim Miejski Zarząd Dróg, Mostów i Zieleni w O., jako zarząd drogi powołany uchwałą Nr "[...]" Rady Miejskiej w O. z dnia 29 kwietnia 1992 r., którego działalnością kieruje Dyrektor. Dyrektor MZDMiZ podejmuje działania w ramach udzielonego przez Prezydenta Miasta pełnomocnictwa z dnia 21 listopada 2002 r. Odnosząc się do niewykonalności decyzji organ stwierdził, iż wstrzymanie wykonalności decyzji przez organ egzekucyjny mogło nastąpić po otrzymaniu odpisu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 14 października 2005 r. "[...]" w przedmiocie przywrócenia do stanu poprzedniego naruszonego pasa drogowego bądź po powzięciu informacji o postanowieniu WSA w Olsztynie. Do tego czasu organ egzekucyjny nie miał możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie posiadając informacji o wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniu. Informację tę organ egzekucyjny uzyskał dopiero od zobowiązanej w dniu 16 stycznia 2006 r. oraz w dniu 18 stycznia 2006 r. Po tej dacie nie były dokonywane żadne czynności egzekucyjne, a następnie postanowieniem z dnia 26 stycznia 2006 r. organ zawiesił postępowanie egzekucyjne. Wskazał przy tym, że wstrzymanie wykonania decyzji skutkuje tym, że nie może być w dalszym ciągu prowadzona egzekucja, natomiast nie powoduje uchylenia dokonanych czynności. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O. nie uznał również zarzutu dotyczącego wskazania nieprawidłowej podstawy prawnej. Jego zdaniem wskazanie jako podstawy prawnej art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz.2086 ze zm.) bez powołania się na art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 200, poz.1953) należy traktować jako oczywistą pomyłkę, co jest bez znaczenia dla ważności tytułu wykonawczego. Odnośnie braku wskazania, iż orzeczony obowiązek o charakterze niepieniężnym jest wymagalny stwierdził, że przedmiotowy tytuł wykonawczy został wystawiony na druku zgodnym ze wzorem określonym przepisami prawa i zawiera oświadczenie o wymagalności obowiązku w nim określonego. Za bezzasadny uznał również zarzut dotyczący braku pieczęci urzędowej wierzyciela, albowiem wierzycielem jest Miejski Zarząd Dróg, Mostów i Zieleni w O., jako zarząd drogi, którego działalnością kieruje Dyrektor. Dyrektor MZDMiZ podejmuje działania w ramach pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta Miasta. W zażaleniu na to postanowienie A sp. z o.o. podniosło tożsame argumenty jak w zarzutach do postępowania egzekucyjnego oraz dodatkowo zarzuciło organowi naruszenie art. 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 21 ustawy o drogach publicznych wyrażające się nie wskazaniem w zaskarżonym postanowieniu strony postępowania. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2007 r., nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. rozstrzygnęło utrzymać w mocy postanowienie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O. z dnia 28 czerwca 2006 r., znak "[...]", będące przedmiotem zażalenia. W uzasadnieniu wskazało, iż zgodnie z art. 33 pkt 8 ustawy EgzAdm podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W niniejszej sprawie, jak podniosło, taki zarzut jest niezasadny. Bezspornym jest bowiem, iż na Spółce ciążył obowiązek o charakterze niepieniężnym wynikający z decyzji z dnia 25 kwietnia 2005 r. Biorąc pod uwagę, iż wcześniej zastosowany środek egzekucyjny - grzywna w celu przymuszenia – nie przyniósł rezultatu, orzeczenie wykonania zastępczego należy uznać za uzasadnione. Z tego też powodu zarzut Spółki, iż nastąpiło rażące naruszenie art. 7 § 2, art. 119 § 2 w zw. z art. 121 § 1, 2, 3 w zw. z art. 33 pkt 8 ustawy EgzAdm, polegające na zastosowaniu najbardziej drastycznego środka egzekucyjnego, jest chybiony. Odnośnie zarzutu doręczenia postanowienia o wykonaniu zastępczym wraz z kserokopią tytułu wykonawczego zamiast jego odpisem, Kolegium wskazało, iż jest on niezasadny, gdyż art. 128 § 1 pkt 1 ustawy EgzAdm w kwestii doręczenia odpisu tytułu wykonawczego odsyła do zasad zawartych w art. 32 tej ustawy. Ten z kolei stanowi, iż organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został on wcześniej doręczony. Skoro tytuł wykonawczy został stronie doręczony w dniu 11 stycznia 2006 r., to na organie nie spoczywał obowiązek doręczania go przed każdą czynnością egzekucyjną. Z tego samego powodu za niesłuszny należy uznać zarzut braku upomnienia przed wydaniem postanowienia o wykonaniu zastępczym. Upomnienie takie należy doręczyć zobowiązanemu jedynie raz przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło w dniu 16 grudnia 2005 r. Również za nietrafny uznało Kolegium zarzut prowadzenia egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy, w którym błędnie określono wierzyciela. Bowiem pełnomocnictwem z dnia 21 listopada 2002 r. Dyrektor MZDMiZ w O. został upoważniony przez Prezydenta Miasta O. do załatwiania i występowania m.in. w sprawach egzekucyjnych. Oznacza to, że wymieniony organ może jednocześnie działać jako organ egzekucyjny. Z powyższego wynika także, że zarzut braku pieczęci urzędowej wierzyciela jest chybiony. Odnosząc się do zarzutu, że tytuł egzekucyjny zawiera nieprawidłową podstawę prawną Kolegium podniosło, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż tytuł egzekucyjny powinien zawierać m. in. wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Przez wskazanie podstawy prawnej należy rozumieć, że chodzi tu o podanie aktu prawnego, gdy podstawą egzekucji jest przepis, z którego wynikają wprost określone obowiązki lub w przypadku, gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej - jak w niniejszej sprawie – koniecznym jest w tytule wykonawczym powołanie tej decyzji. Z powyższego wynika, jak wskazało, iż powyższy zarzut jest bezzasadny, gdyż tytuł wykonawczy jako podstawę prawną wskazuje decyzję z dnia 25 kwietnia 2005 r., orzekającą o przywróceniu do stanu poprzedniego naruszonego pasa drogowego. Ponadto Kolegium w pełni podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że orzeczony obowiązek o charakterze niepieniężnym jest wymagalny. Nadto wskazało, iż odnośnie zarzutu dotyczącego kwestii niemożności wydania tytułu wykonawczego ze względu na wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie przywrócenia pasa drogowego do stanu pierwotnego, to WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2007 r. nie przychylił się do tego stanowiska. Ponadto wskazało, iż nie odniesie się do wskazanego w zażaleniu zarzutu, iż organ w zaskarżonym postanowieniu nie wskazał strony postępowania, z tego względu, iż zarzut ten jest niezrozumiały. Na powyższe postanowienie A sp. z o.o. w O. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1/ naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 7 § 2, art. 119 § 2 w związku z art. 121 § 1, 2 i 3 w związku z art. 33 pkt 8 ustawy EgzAdm wyrażające się błędnym przyjęciem przez SKO w O., iż zarzut zastosowania przez organ egzekucyjny najbardziej drastycznego środka egzekucyjnego, pomimo istnienia prawnych możliwości przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym przez nakładanie grzywien, jest niezasadny; 2/ naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 33, art. 128 § 4 ustawy EgzAdm polegające na błędnym ustaleniu zaistniałego w sprawie stanu faktycznego wyrażające się przyjęciem przez organ administracji publicznej, iż zarzuty zawarte w piśmie z dnia 8 czerwca 2006 r. (z wyjątkiem zarzutu zastosowania najbardziej drastycznego środka egzekucyjnego) zostały wniesione z uchybieniem terminu i stanowią uzupełnienie zarzutów złożonych w dniu 18 stycznia 2006 r.; 3/ naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 128 § 1 pkt 1 ustawy EgzAdm wyrażające się błędnym przyjęciem przez SKO w O., iż zarzut doręczenia przez organ I instancji postanowienia o orzeczeniu wykonania zastępczego wraz z kserokopią tytułu wykonawczego, a nie jego odpisem, jest niezasadny; 4/ naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 1 i art. 33 pkt 10 ustawy EgzAdm wyrażające się błędnym przyjęciem przez SKO w O., iż organ egzekucyjny w sposób właściwy określił w tytule wykonawczym wierzyciela; 5/ naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 7 ustawy EgzAdm wyrażające się błędnym ustaleniem zaistniałego w sprawie stanu faktycznego poprzez przyjęcie przez SKO w O., iż zarzut braku pieczęci urzędowej wierzyciela jest niezasadny; 6/ naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 33 pkt 3 ustawy EgzAdm wyrażające się błędnym przyjęciem przez SKO w O., iż organ egzekucyjny skutecznie wydał tytuł wykonawczy w momencie, gdy decyzja administracyjna z dnia 25 kwietnia 2005 r. nakładająca obowiązek w postaci przywrócenia do stanu poprzedniego naruszonego przez skarżącą pasa drogowego nie była wykonalna - wstrzymanie jej wykonalności nastąpiło postanowieniem z dnia 2 stycznia 2006 r. wydanym przez WSA w Olsztynie; 7/ naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy EgzAdm polegające na błędnym ustaleniu przez SKO w O. zaistniałego w sprawie stanu faktycznego wyrażające się nie uwzględnieniem zarzutu, iż organ egzekucyjny wskazał nieprawidłową podstawę prawną - akt normatywny, tj. wskazał art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania tytułu wykonawczego zamiast w dacie wskazanej w decyzji z dnia 14 października 2005 r. wydanej przez SKO w O.; 8/ naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 124 § 1 k.p.a. polegające na nie ustosunkowaniu się przez SKO w O. do zarzutu Skarżącej, iż organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia 28 czerwca 2006 r. nie wskazał strony postępowania, co spowodowane było jego niejasnością i niewykonalnością; 9/ naruszenie art. 7, 8,10 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy EgzAdm wyrażające się zaniechaniem przez organ administracji publicznej spełnienia obowiązku w postaci poinformowania Skarżącej o zebraniu całości materiału dowodowego i umożliwienia Skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co doprowadziło do nie ustalenia w sprawie rzeczywistego stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto organ wyjaśnił, iż odnośnie zarzutu wskazującego na błąd w ustaleniu stanu faktycznego, a polegający na przyjęciu, iż zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu, to wskazać należy, iż zarzut ten jest nieistotny z tego względu, że Kolegium je rozpatrzyło, o czym świadczy utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy. Z kolei odnośnie zarzutu, iż Kolegium nie ustosunkowało się do zarzutu dotyczącego braku wskazania strony postępowania, to wskazało, iż jedyną niejasnością w sprawie był zarzut, iż postanowienie organu pierwszej instancji nie wskazuje strony. Organ wskazał, iż takie lakoniczne stwierdzenie Skarżącej wobec oczywistego faktu wskazania strony w postanowieniu skutkowało tym, że nie odniesiono się do niego jako oczywiście bezzasadnego. Nadto wskazało, iż całkiem bezzasadny jest zarzut naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć tylko część przedstawionych w niej zarzutów zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia. Można je wnosić tylko z przyczyn taksatywnie wymienionych w art. 33 ustawy EgzAdm, składa się je tylko wówczas, gdy naruszono istotne zasady postępowania egzekucyjnego, lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawy zarzutów wskazane w art. 33 pkt 1, 3-7, 10 oraz brak wymagalności, o którym mowa w art. 33 pkt 2, stanowią podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 ustawy EgzAdm, a zarzutu opartego na podstawie art. 33 pkt 8 – zastosowanie innego środka egzekucyjnego. Skarżąca złożyła szereg zarzutów. Jednak w ocenie Sądu tylko dwa z nich zasługują na uwzględnienie, pierwszy dotyczący niewłaściwego określenia w tytule wykonawczym wierzyciela i drugi, będący konsekwencją pierwszego, polegający na braku pieczęci urzędowej wierzyciela na tytule wykonawczym. Organy I i II instancji uznając te zarzuty za nietrafne wskazały, że na podstawie pełnomocnictwa z dnia 21 listopada 2002 r. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O. został upoważniony przez Prezydenta Miasta O. do załatwiania spraw i występowania m.in. w sprawach egzekucyjnych. Oznaczać to ma, że wymieniony organ może jednocześnie działać jako organ egzekucyjny. W konsekwencji zdaniem Kolegium znajdująca się na tytule wykonawczym pieczęć jest pieczęcią wierzyciela. Pogląd ten należy uznać za błędny, co jest zapewne wynikiem braku pogłębionej analizy stanu dotyczącego tej kwestii. Zgodnie z art. 26 § 1 ustawy EgzAdm tytuł wykonawczy wystawia wierzyciel. Już chociażby ten zapis wskazuje na to jak istotnym jest wskazanie właściwego podmiotu – wierzyciela od którego pochodzi tytuł wykonawczy będący podstawą egzekucji wszczętej na wniosek wierzyciela. Z art. 1a pkt 13 ustawy EgzAdm wynika, że przez pojęcie wierzyciela rozumie się – podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Pojęcie to precyzuje art. 5 § 1 pkt 1 ustawy EgzAdm wskazując, że uprawnionym tym jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów jednostek samorządu terytorialnego – właściwy do orzekania organ I instancji. Zatem należy odpowiedzieć na kluczowe dla rozwiązania tego problemu pytanie czy działający z upoważnienia Prezydenta Miasta O. Dyrektor MZDMiZ w O. jest, jak sądzą organy wydające zaskarżone postanowienia – wierzycielem, ewentualnie czy wierzycielem jest Miejski Zarząd Dróg, Mostów i Zieleni w O., figurujący na pieczęciach na tytule wykonawczym w miejscach przeznaczonych dla określenia wierzyciela. Jak wynika z cyt. art. 5 ustawy EgzAdm, aby wskazane wyżej dwa podmioty mogły być uznane za wierzyciela, musiałyby uzyskać status organu jednostki samorządu terytorialnego. Jednak w przedmiotowej sprawie takiego statusu uzyskać nie mogły. Z treści art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) wynika, że zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Zgodnie z art. 19 ust. 5 tej ustawy w granicach miast na prawach powiatu (takim jest O.) zarządcą wszystkich dróg publicznych z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych jest prezydent miasta. Z tego wynika, że zarządcą drogi, którą Skarżąca ma przywrócić do stanu poprzedniego jest Prezydent Miasta O. Prezydent Miasta O. obowiązki zarządcy drogi wykonuje przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, którym jest MZDMiZ w O. utworzony na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Prezydent Miasta O. dnia 21 listopada 2002 r. udzielił na podstawie art. 21 ust. 1a ustawy o drogach publicznych pełnomocnictwa Dyrektorowi MZDMiZ P. J. i jego zastępcy J. B. do załatwiania w jego imieniu spraw w zakresie statutowych zadań MZDMiZ w tym do wydawania decyzji administracyjnych, występowania w sprawach sądowych i egzekucyjnych i udzielania dalszych pełnomocnictw. W ocenie Sądu ani z powyższego pełnomocnictwa ani z zapisów art. 21 ust. 1 i 1a ustawy o drogach publicznych nie wynika, aby MZDMiZ w O. lub jego dyrektorzy stali się organami jednostki samorządu terytorialnego, mogącymi być wierzycielami w przedmiotowej sprawie. Wierzycielem nadal pozostaje Prezydent Miasta O., bowiem zarząd drogi i pełnomocnicy jedynie pomagają zarządcy (Prezydentowi) wykonywać obowiązki lub załatwiają sprawy, ale jedynie w jego imieniu, nie w imieniu własnym. Oceniając to czy zarząd drogi lub jego dyrektor może być w przedmiotowej sprawie organem jednostki samorządu terytorialnego a w konsekwencji wierzycielem należy posiłkować się literaturą i orzecznictwem dotyczącymi art. 5 k.p.a. i 39 ustawy o samorządzie gminnym. Obecnie zgodnie z art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. pojęciem organów jednostek samorządu terytorialnego ustawa obejmuje organy gminy, powiatu, województwa, związków gmin i powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży, a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze. W kontekście art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. organy te, mając umocowanie w materialnym prawie administracyjnym, mogą wydawać decyzje administracyjne w sprawach indywidualnych. Wszystkie ustawy samorządowe wymieniają dwie grupy organów samorządu – organy stanowiące i wykonawcze. Te pierwsze to rada gminy, powiatu i sejmik województwa, w gminie mogą też funkcjonować organy stanowiące jednostek pomocniczych, dzielnic, osiedli, sołectw i innych. Co do organów wykonawczych to szczególną pozycję wśród nich zajmują wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta oraz marszałek województwa. Do tej kategorii należy zaliczyć też organy związków komunalnych. Przepis art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. nie wymienia natomiast pośród organów samorządu terytorialnego organów jednostek pomocniczych gminy (zarządów dzielnic i osiedli) oraz sołtysów (art. 36-37 u.s.g.) jak również kierowników gminnych jednostek organizacyjnych (art. 9 ust. 1 u.s.g.). Część doktryny uważa, że jest to przeoczenie ustawodawcy, bowiem art. 39 ust. 4 u.s.g. stwarza możliwość przeniesienia na te podmioty uprawnień do wydawania decyzji administracyjnych z zakresu właściwości ustawowej wójta lub burmistrza (prezydenta miasta). Podmioty te nie uznaje się jednak za organy gminy w znaczeniu ustrojowym niemniej, jeżeli będą upoważnione przez radę gminy do prowadzenia – orzecznictwa administracyjnego – muszą być uznane za organy gminy w znaczeniu funkcjonalnym. Należy tu jednak podkreślić, że dotyczy to jedynie upoważnienia z art. 39 ust. 4 u.s.g. a nie z art. 39 ust. 2 u.s.g. (tzw. upoważnienia administracyjnego). W tym pierwszym przypadku chodzi o upoważnienie udzielane w drodze uchwały rady gminy będące aktem prawa miejscowego, wywołującym skutki na zewnątrz organów administracji (postanowienie SN z 27.06.2001 r. II CKN 880/00 OSN z 2002 r. Nr 3 poz. 33 i glosa do niego B. Adamiak). Upoważniony podmiot staje się organem wydającym akty administracyjne w imieniu własnym (wyrok NSA z 24.06.1994 r. SA/Łd 1417/94 OSP 1996 Nr 5 poz. 101). Wydając akty administracyjne, jako organ, należy wówczas zaznaczyć nie jednostkę organizacyjną gminy lub inny podmiot lecz kierownika tejże jednostki lub organ innego podmiotu. Upoważnienie to nie jest pełnomocnictwem administracyjnym ale aktem przenoszącym kompetencje. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Rozwiązanie zastosowane w niniejszej sprawie przez Prezydenta Miasta O. – upoważnienie Dyrektora MZDMiZ oparte na przepisie art. 21 ust. 1a ustawy o drogach publicznych, jest odmienne od upoważnienia z art. 39 ust. 4 u.s.g. i tożsame z upoważnieniem z art. 39 ust. 2 .u.s.g. W obydwu tych tożsamych rozwiązaniach upoważnieni pracownicy wydają akty administracyjne w imieniu mocodawcy, co jasno wynika z tych przepisów. Tego typu upoważnienia są jedynie sposobami wykonywania (realizacji) kompetencji administracyjnych przyznanych wójtowi (prezydentowi miasta) i nie skutkuje on pozbawieniem ich organu wykonawczego gminy. Wójt (prezydent miasta) niezależnie od tego upoważnienia może w każdej chwili załatwić daną sprawę, ponieważ upoważnienie to stanowi akt wewnętrzny w ramach dekoncentracji wewnętrznej), ponieważ upoważnienie to może być w każdej chwili przez wójta cofnięte. Z takiej możliwości skorzystał też w niniejszej sprawie Prezydent Miasta O., wydając w toku sprawy postanowienie o wykonaniu zastępczym i inne orzeczenia, czym niejako potwierdził powyższe wywody, że on jest wierzycielem a nie MZDMiZ w O., tak określony w tytule wykonawczym, bądź uznany za takiego przez organy orzekające w przedmiotowej sprawie – Dyrektor MZDMiZ w O. Z treści art. 33 pkt 10 ustawy EgzAdm wynika, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Przepisy art. 27 § 1 pkt 1 i 7 ustawy EgzAdm stanowią, że tytuł wykonawczy zawiera oznaczenie wierzyciela i odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela. Z tytułu wykonawczego wystawionego w niniejszej sprawie wynika, że jako wierzyciel wskazany w nim jest Miejski Zarząd Dróg, Mostów i Zieleni w O. a pieczęć urzędowa jest również wystawiona przez ten podmiot. Jak już wyżej wskazano podmiot ten nie może być wierzycielem w niniejszej sprawie, bowiem jest nim Prezydent Miasta O., który powinien być wskazany na tytule wykonawczym jako wierzyciel z jego pieczęcią urzędową. Kategoryczny zwrot użyty przez ustawodawcę art. 27§1 ustawy EgzAdm "tytuł wykonawczy zawiera" oznacza, że tytułem wykonawczym będzie tylko taki dokument, który będzie posiadał wszystkie elementy składowe, o których mowa w treści art. 27 § 1 ustawy EgzAdm. Brak któregokolwiek stanowi podstawę dla zobowiązanego do złożenia zarzutów. Stanowi o tym wprost art. 33 pkt 10 ustawy EgzAdm. Zauważyć należy, iż nie ma podstaw do różnicowania składowych tytułu wykonawczego ze względu na ich ważność w postępowaniu egzekucyjnym. Każdy z nich posiada charakter formalny a wszystkie razem tworzą dokument, na podstawie którego można prowadzić legalne, skuteczne postępowanie egzekucyjne w administracji. Taki pogląd reprezentowany jest też w orzecznictwie (wyrok NSA z 06.05.1998 r. sygn. akt. SA/Sz 1477/97) i doktrynie (Z. Leoński w R. Hauser, Z. Leoński w Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wyd. II CH Beck, Warszawa 2004, s. 95-96). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że organy administracji wydając zaskarżone i poprzedzające je postanowienia naruszyły przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik tego postępowania. Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie i utrzymane nim mocy postanowienie organu I instancji. Pozostałe zarzuty skargi nie są zasadne. Odnośnie zarzutu zastosowania przez organ egzekucyjny najbardziej drastycznego środka egzekucyjnego, stwierdzić należy że z art. 7 § 1 ustawy EgzAdm wynika, że organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z § 2 w/w art. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Jest oczywistym, iż środkiem najmniej uciążliwym dla zobowiązanego jest grzywna w celu przymuszenia. I tak zgodnie z art. 119 § 1 w/w ustawy grzywnę nakłada się jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Na Skarżącej ciążył obowiązek o charakterze niepieniężnym wynikający z decyzji z dnia 25 kwietnia 2005 r. mocą której orzeczono o przywróceniu do stanu poprzedniego naruszonego pasa drogowego zajętego przez umieszczenie na nim bez zezwolenia budynku – pawilonu A. Wymieniona decyzja stała się ostateczna i podlegała wykonaniu. Również skarga na decyzję Kolegium do WSA w O. została oddalona wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r. Z powyższego wynika, że na organie ciążył obowiązek dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że biorąc pod uwagę to, iż wcześniej zastosowany dwukrotnie środek egzekucyjny tj. grzywna w celu przymuszenia nie przyniosła rezultatu, orzeczenie wykonania zastępczego należy uznać za uzasadnione. Oceny tej nie zmienia fakt późniejszego uchylenia (już po orzeczeniu wykonania zastępczego) postanowienia o orzeczeniu grzywny (jednej). Na marginesie należy tu jedynie wskazać, że uchylenie orzeczenia o zastosowaniu grzywny nie było prawidłowe zważywszy na to, że została ona nałożona jeszcze przed uprawomocnieniem się (24 stycznia 2006 r.) postanowienia WSA w O. o wstrzymaniu wykonywania decyzji o przywróceniu do stanu poprzedniego naruszonego pasa drogowego, a zatem zanim postanowienie stało się wykonalne (o czym będzie dalej). Zatem grzywna dnia 10 stycznia 2006 r. mogła być zastosowana. Jednak jak podano wyżej wystarczającym było nawet jednokrotne zastosowanie grzywny, przy niezastosowaniu się do obowiązku przywrócenia do stanu poprzedniego zajętego pasa drogowego. Bowiem na organie nie spoczywa obowiązek kilkukrotnego uprzedniego nałożenia grzywny w celu przymuszenia zanim orzeknie o wykonaniu zastępczym, gdyż jest uprawniony od razu do zastosowania takiego środka egzekucyjnego. Nie bez znaczenia jest też tu to, że pomimo iż obowiązek ciążący na Skarżącej wynika z ustawy o drogach publicznych to faktycznie chodzi tu o rozbiórkę budynku. Z treści art. 121 § 4 ustawy EgzAdm wynika, że jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego np. rozbiórki budynku, grzywnę w celu przymuszenia stosuje się tylko jednorazowo. Zatem, przechodząc na grunt niniejszej sprawy wymaganie od organu orzekania następnych grzywien nie byłoby słuszne. Stanowisko takie jest zgodne z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego przykłady podaje Kolegium w zaskarżonym postanowieniu, więc ich powtarzanie jest zbędne. Z tych powodów zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 33, 128 § 4 ustawy EgzAdm jest niezasadny. Nie ma racji Skarżąca, że Kolegium błędnie ustaliło stan faktyczny przyjmując, iż zarzuty zawarte w piśmie z dnia 8 czerwca 2006 r. zostały wniesione z uchybieniem terminu i stanowią uzupełnienie zarzutów złożonych w dniu 18 stycznia 2006 r. Istotą jest tu to, że zaskarżone postanowienie zostało wydane po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia poprzedniego postanowienia SKO wydanego w tej sprawie wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2006 r. (sygn. akt "[...]") w którym to Sąd przesądził, że istniały podstawy do merytorycznego rozpoznania zarzutów, bowiem zostały wniesione w terminie. Choć organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu nie podzielił stanowiska Sądu, to jednak świadom treści art. 153 P.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, rozpoznał wszystkie zarzuty, uzasadniając swoje stanowisko. Stanowiskiem Sądu wyrażonym w wyroku z 19 grudnia 2006 r. związany jest również niniejszy Sąd, zatem zbędne są dalsze wywody co do konieczności rozpoznania zarzutów do postępowania egzekucyjnego przez organy administracji a obecnie i przez Sąd. Nie można uznać też za słuszne stanowiska Skarżącej, że organ egzekucyjny był zobowiązany wraz z orzeczeniem o wykonaniu zastępczym doręczyć odpis tytułu wykonawczego a nie jego kserokopię, jak to zrobił. Zgodnie z art. 128 § 1 pkt 1 ustawy EgzAdm w celu zastosowania środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32, z którego wynika wprost, że odpis tytułu wykonawczego doręcza się o ile nie został doręczony wcześniej. Strony nie kwestionują, że tytuł wykonawczy doręczono skarżącej wcześniej w dniu 11 stycznia 2006 r. Stanowisko takie zaprezentował też NSA w wyroku z 23 grudnia 1999 r. (sygn. akt IV SA 2370/97 Lex Nr 48220). Niesłuszny jest też zarzut Skarżącej, że organ egzekucyjny wydał tytuł wykonawczy nieskutecznie, tj. w momencie gdy decyzja z dnia 25 kwietnia 2005 r. nakładająca obowiązek w postaci przywrócenia do stanu poprzedniego pasa drogowego nie była wykonalna. Niewątpliwym jest, że tytuł wykonawczy został wydany w dniu 10 stycznia 2006 r. W przedmiotowej sprawie WSA w Olsztynie postanowieniem z dnia 2 stycznia 2006 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji SKO z dnia 14 października 2005 r. w przedmiocie przywrócenia do stanu poprzedniego naruszonego pasa drogowego. Z akt tej sprawy "[...]" wynika, że postanowienie z 2 stycznia 2006 r. doręczono SKO 12 stycznia 2006 r. a skarżącej 14 stycznia 2006 r. a jest ono zgodnie z art. 194 § 1 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżalne, i wobec jego nie zaskarżenia uprawomocniło się dopiero 24 stycznia 2006 r. i z tym momentem stało się ono wykonalne (art. 168 § 1 P.p.s.a.; tak też: Komentarz do P.p.s.a., T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska Wyd. Prawnicze 2005 str. 301 teza 20). W tej sytuacji skoro postanowienie o wstrzymaniu wykonalności z 2 stycznia 2006 r. nie było wykonalne w dniu 10 stycznia 2006 r. to organ egzekucyjny mógł wydać tytuł wykonawczy a także orzec grzywnę w celu przymuszenia. Nie sposób przychylić się też do stanowiska Skarżącej jakoby organ egzekucyjny wskazał nieprawidłową podstawę prawną obowiązku w tytule wykonawczym. W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostało wprowadzone rozróżnienie między podstawą prawną egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3) oraz podstawą prawną prowadzenia egzekucji (art. 7 § 1 pkt 6). Skarżąca wskazuje na nieprawidłowość tej pierwszej. Przez wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku należy rozumieć powołanie decyzji, z mocy której na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek, a w przypadku gdy egzekwowany obowiązek wynika wprost z przepisu prawa – wskazanie aktu prawnego, miejsca jego publikacji oraz numeru przepisu nakładającego obowiązek. Nie jest konieczne wskazanie przepisów prawa materialnego, na podstawie których została wydana decyzja nakładająca obowiązek (tak w: P. Przybysz Komentarz do Postępowania egzekucyjnego w administracji. Wyd. Prawnicze 2003 r. str. 108 teza 8 i wyrok NSA z 7 listopada 2000 r. I SA/Ka 1187/99 Lex Nr 45537 i podobnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie III SA/Wa 1824/05 Lex Nr 19316). Oczywiście pełną realizacją przepisu art. 27 § 1 pkt 3 ustawy EgzAdm byłoby podanie też aktu prawnego - prawa materialnego na podstawie którego wydano decyzję administracyjną, ale nie jest to konieczne. Z powyższego wynika, że zarzut w tym zakresie jest bezzasadny, gdyż tytuł wykonawczy jako podstawę prawną wskazuje decyzję z dnia 25 kwietnia 2005 r. Nr "[...]" orzekającą o przywróceniu do stanu poprzedniego naruszonego pasa drogowego. Oczywista omyłka organu egzekucyjnego polegająca na wskazaniu późniejszego miejsca publikacji właściwie wskazanego przepisu prawa materialnego, w kontekście tego co wskazano powyżej, nie może prowadzić do stwierdzenia, że podstawy prawnej obowiązku nie ma lub jest niewłaściwa. Odnośnie zarzutu skarżącej, iż SKO nie ustosunkowało się do zarzutu Skarżącej, iż organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia 28 czerwca 2006 r. nie wskazał strony postępowania, co spowodowane było jego niejasnością i niewykonalnością, przyznać należy, że był on jak słusznie wskazało Kolegium niejasny i takim pozostał do chwili obecnej, bowiem z postanowienia organu egzekucyjnego z dnia 28 czerwca 2006 r. wynika wprost kto jest adresatem a zarazem stroną postępowania w którym wydano te orzeczenie. W sytuacji kiedy zażalenie sporządzone zostało przez zawodowego pełnomocnika, w stanie faktycznym wskazanym wyżej, wymaganie od organu II instancji domagania się od pełnomocnika Skarżącej sprecyzowania tego zarzutu byłoby zbyt daleko idące i wykraczające poza ramy art. 7 i 124 § 1 k.p.a., bowiem zarzut był oczywiście bezzasadny. Wreszcie za niezasadny należało uznać zarzut skargi o naruszeniu przez SKO art. 7, 8 i 10 § 1 k.p.a. wyrażający się zaniechaniem obowiązku poinformowania skarżącej o zebraniu całości materiału dowodowego i umożliwienia Skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co doprowadziło do nie ustalenia w sprawie rzeczywistego stanu faktycznego. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Kolegium, które słusznie podaje, że celem wprowadzenia uregulowania zawartego w art. 10 § 1 k.p.a. było m. in. zapobieżenie zaskakiwaniu strony przed wystąpieniem dowodów czy też innych żądań o których istnieniu strona nie wiedziała. Chodzi tu jednak o żądania lub dowody pochodzące od innych stron i uczestników postępowania a także dokumenty które zebrał organ w postępowaniu dowodowym bez udziału strony. W niniejszej sprawie nie ma dowodów o których istnieniu strona nie wiedziała przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, jak również nie pojawiły się takowe w postępowaniu w II instancji. Ponadto strona skarżąca była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika i doskonale wiedziała o toczącym się postępowaniu, co wynika z podejmowanych w nim czynności. Zarzut ten mógłby ewentualnie być uwzględniony, gdyby Skarżąca wykazała, że brak zawiadomienia Skarżącej miał wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jednak Skarżąca nawet nie wskazała jakich czynności dokonałaby gdyby została zawiadomiona w trybie art. 10 § 1 k.p.a. i nie wykazała się żadną argumentacją przemawiającą że takie zaniechanie organu miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, jedynie gołosłownie zarzuca, że tak było. Reasumując nawet gdyby przyjąć, że doszło do zaniechania z art. 10 § 1 k.p.a. to nie mogło ono mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (zaskarżonego rozstrzygnięcia). Zatem brak było przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. do uwzględnienia skargi w tej części. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. na które złożyły się: wpis w kwocie 100 zł i 720 zł wynagrodzenie radcy prawnego (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust.1 i 2 Rozp. Min. Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.) przy czym wysokość tego ostatniego Sąd ustalił mając na względzie duży nakład pracy pełnomocnika i jego wkład w wyjaśnienie sprawy. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. orzeczono, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do uprawomocnienia się wyroku.