II SA/Ol 705/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. S. na niewykonanie przez Komendanta Powiatowego Policji w O. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 12 kwietnia 2022 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 28/22 oddala skargę. Wyrokiem z 12 kwietnia 2022 r. Wojewódki Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu wniosku P. S. z 22 grudnia 2021 r. do Komendanta Powiatowego Policji w Ostródzie (Komendant, organ") o udostępnienie zanonimizowanej dokumentacji przebiegu kontroli w sprawie [...], prowadzonej przez KPP w O. oraz stanowisk, wniosków i opinii, jakie w tej sprawie zostały wyrażone w formie pisemnej, w szczególności treści wyniku (rozstrzygnięcia, zawiadomienia, pisma czy opinii (bez względu na formę) oraz o udostępnienie treści pisma kierowanego w tej sprawie do KWP w O. – zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni, stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i nie wymierzył grzywny (oraz zasądził 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego). P. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę o wymierzenie grzywny na bezczynność Komendanta w wykonaniu w/w wyroku tut. Sądu 12 kwietnia 2022r. (sygn. akt: II SA/OI 28/22) domagając się wymierzenia organowi grzywny w wysokości 50 zł oraz przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 10.000 zł (którą organ lub skarżący przeleje na rzecz fundacji "M." - z dopiskiem: "Z. L." ). Skarga poprzedzona została wezwaniem do załatwienia sprawy (16 wrzesień 2022r., data wpływu). W odpowiedzi na skargę Komendant, wnosząc o jego oddalenie, podał, że prawomocny wyrok i zwrot akt nastąpił pismem z 15 czerwca 2022r. i w wykonaniu tegoż wyroku 30 czerwca 2022r. została skarżącemu udzielona odpowiedz. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022, poz. 329, j.t., p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022, poz. 329 j.t., p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z przepisu tego wynika, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Ustawodawca formułuje zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. Akta sprawy o sygn. akt: II SAB/OI 28/22 z odpisem wyroku tut. Sądu z 12 kwietnia 2022r. wraz ze stwierdzoną prawomocnością (10 czerwca 202r. ) zostały doręczone Komendantowi 27 czerwca 2022r. 16 września 2022r. (data wpływu) skarżący skierował do Komendanta wezwanie do wykonania powyższego wyroku, wobec czego skarżący spełnił wskazany w art. 154 § 1 p.p.s.a. warunek dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na niewykonanie wyroku. Przystępując natomiast do oceny, czy Komendant pozostawał w bezczynności w wykonaniu prawomocnego w wyroku, w pierwszej kolejności trzeba wskazać na poglądy wyrażone w literaturze prawa i orzecznictwie sądowym, dotyczące wykładni art. 154 p.p.s.a., które skład orzekający w pełni podziela. Podkreśla się tam (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, WKP 2018, LEX/el.), że środki przewidziane w art. 154 § 1 p.p.s.a. mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. W konsekwencji, niewykonanie wyroku oznacza pozostawanie przez organ w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, CBOSA). Niewykonaniem wyroku jest również sytuacja, gdy rozstrzygnięcie organu - bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania - nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienia sprawy - zatrzymania obstrukcji w postępowaniu. Zagwarantowanie go stronom postępowań administracyjnych, które pomimo uwzględnienia ich skarg na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w dalszym ciągu, nie uzyskują załatwienia ich spraw uzasadnia to, że wyrok w zakresie zobowiązującym do załatwienia sprawy, pomimo swojej prawomocności, nie jest wykonalny w sposób umożliwiający wyegzekwowanie tego przez stronę postępowania. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Olsztynie prawomocnym wyrokiem z 12 kwietnia 2022r. wyznaczył Komendantowi 14 dni do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku skarżącego z 22 grudnia 2021r. Akta administracyjne sprawy, sygn. akt: II SAB/OI 28/22 z odpis prawomocnego wyroku zostały doręczone Komendantowi 27 czerwca 2022 r.. Od tego dnia zatem rozpoczął bieg termin 14 dni do załatwienia sprawy, a zatem organ zobligowany był rozstrzygnąć sprawę najpóźniej 11 lipca 2022 r. Powyższe uczynił zalegającym w aktach sprawy pismem z 30 czerwca 2022r., [...]. Zatem w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy sformułowany zarzut niewykonania wyroku był niezasadny, bowiem Komendant wykonał wyrok Sądu z 12 kwietnia 2022r. ustosunkowując się do niego pismem z 30 czerwca 2022r. Rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu nie jest natomiast ocena zasadności zajętego stanowiska, ku temu służą inne instytucje procesowe, o czym Sąd – mając na uwadze reprezentowanie skarżącego przez profesjonalnego pełnomocnika – nie jest obligowany czynić w tymże zakresie stosownej wzmianki. W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.