II SA/Ol 710/21

Dnia 23 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2021 roku sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - oddala skargę. Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że Burmistrz (organ I instancji) decyzją z dnia "[...]" stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia: "Budowa zespołu farm fotowoltaicznych o łącznej mocy do 2 MW na działkach "[...]" obręb A". W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał na przebieg postępowania oraz ustalony w sprawie stan faktyczny. Organ I instancji podkreślił przy tym - opierając się na stanowisku trzech organów "współdziałających" - że nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko). Opisując stanowisko przedstawione przez RDOŚ w opinii z dnia 3 lutego 2021 r. i organ wodnoprawny, organ I instancji szczegółowo wymienił działania konieczne do podjęcia przez inwestora na etapie zarówno realizacji jak i eksploatacji zespołu farm fotowoltaicznych. W dalszej kolejności w sposób szczegółowy scharakteryzowano parametry planowanej inwestycji, przewidywany okres eksploatacji i rozwiązania techniczne zastosowane w fazie jej budowy i eksploatacji. Podkreślono, że przedsięwzięcie planowane jest poza obszarami podlegającymi ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020r.poz 55 ze zm.). Z uwagi na charakter, skalę i zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz jego lokalizację na terenach antropogenicznie przekształconych (użytkowanie rolnicze) - przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na formy ochrony funkcjonujące w pobliżu oraz na walory przyrodnicze i krajobrazowe (planowane zastosowanie paneli z powłoką absorbującą promieniowanie słoneczne) ww. obszarów oraz nie naruszy spójności krajowego systemu obszarów chronionych. Na terenie na którym realizowana będzie inwestycja, nie stwierdzono występowania cennych pojedynczych lub grupowych elementów przyrodniczych podlegających ochronie. Nie stwierdzono także występowania gniazd ptaków, które są objęte ochroną indywidualną. Podkreślono, że rozstrzygając w przedmiocie wydania decyzji wzięto pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii organów biorących udział w postępowaniu, tj.: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Wydział Spraw Terenowych, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego , Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł K. P. (strona, skarżący), który zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 w zw. art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie wpływu projektowanej instalacji na środowisko, a w konsekwencji niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego; - art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że projektowana instalacja nie będzie wpływać negatywnie i nie spowoduje pogorszenia środowiska; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte wykazanie w uzasadnieniu decyzji przesłanek, jakimi kierował się organ I instancji rozstrzygając sprawę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiada treści art. 84 ust. 1 oraz ust. 1 a ustawy środowiskowej. Kolegium nie wyraziło też zastrzeżeń co do uzasadnienia decyzji, uznając, iż zawiera ono wszystkie wymagane elementy, o których mowa w art. 85 ust. 2 ustawy środowiskowej. Ponadto Burmistrz - po wydaniu decyzji w dniu "[...]" - dochował obowiązku wynikającego z treści art. 85 ust. 3 ustawy środowiskowej wydając stosowne obwieszczenie, w treści którego podał do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy. Obwieszczenie takie zamieszczono na stronie BIP, a także na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta i Gminy. Podniesiono, że opinie wszystkich organów specjalistycznych zgodnie wskazywały na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w dalszej kolejności obligowało organ pierwszej instancji do dokonania oceny, czy w świetle kryteriów z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, konieczne było nałożenie na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ pierwszej instancji dokonał wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. Oparł się na informacjach zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia stanowiącej integralną część wniosku. Podkreślono, że z dołączonych do akt sprawy dokumentów wynika, że pole modułów fotowoltaicznych nie ma najmniejszego wpływu elektromagnetycznego na otaczające środowisko, a także na ludzi. Dopuszczalne normy pola elektromagnetycznego nie zostaną w żaden sposób przekroczone, zaś planowana inwestycja generować będzie jedynie "znikome pole elektromagnetyczne". Ponadto należy też mieć na uwadze, że zasięg oddziaływania elektrowni fotowoltaicznej nie rozciągnie się poza teren dwóch działek inwestycyjnych - tak więc w żaden sposób nie można przyjąć, aby wywarł on jakikolwiek niekorzystny wpływ na działkę nr "[...]" (należącą do skarżącego) i na ludzi przebywających na tej działce. Skargę na decyzję Kolegium wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie w całości decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 w zw. art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie wpływu projektowanej instalacji na środowisko, a w konsekwencji niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego; - art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że projektowana instalacja nie będzie wpływać negatywnie i nie spowoduje pogorszenia środowiska; - art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy istniały podstawy do jej uchylenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 j.t.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), wobec uznania za konieczne rozpoznania sprawy w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia: "Budowa zespołu farm fotowoltaicznych A o łącznej mocy do 2 MW na działkach "[...]" obręb A". Podstawę prawną decyzji pierwszoinstancyjnej stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247 t. j.), dalej ustawa. Stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zaś z art. 84 ust. 1 ustawy w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a. Według art. 84 ust. 1a w decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 ustawy). Według art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 ustawy postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1 (obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 21-27, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b; 3) organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy; 4) organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. W niniejszej sprawie organ uzyskał wszystkie niezbędne uzgodnienia i opinie - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego , Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni. Z opinii, które zostały przedłożone w sprawie, wynika brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko Organ przeprowadził analizę, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, mając przy tym na względzie kolejno wskazane tam kryteria takie jak: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia (pkt 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (pkt 3). Organy dokonując stosownej oceny oparły się na informacjach zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia stanowiącej integralną część wniosku, która zawiera wszystkie informacje niezbędne dla dokonania przedmiotowej oceny. Organ wziął też pod uwagę treść wskazanych opinii organów specjalistycznych dysponujących szczegółową wiedzą. Na podstawie informacji przekazanych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia (KIP) ustalono, że inwestycja polegać będzie na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2 MW, składającej się z dwóch niezależnych zespołów (każdy o mocy do 1MW), o powierzchni zabudowy 3,5 ha na obszarze nieobjętym formami ochrony przyrody oraz na gruntach o klasach bonitacyjnych niższych niż klasa III. Planowana inwestycja będzie realizowana na terenach, gdzie nie występuje zabudowa mieszkaniowa. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w odległości około 90 m. Teren inwestycji jest obecnie użytkowany jako grunt rolny. Planowana instalacja będzie bezobsługowa, parametry pracy oraz bezpieczeństwo instalacji będą monitorowane automatycznie. Dostrzec należy, co jest bardzo istotne, że organ I instancji, mając na uwadze opinię RDOŚ , szczegółowo wymienił w 23 punktach wymogi i działania konieczne do podjęcia przez inwestora na etapie zarówno realizacji jak i eksploatacji zespołu farm fotowoltaicznych. Przeprowadzona analiza planowanego przedsięwzięcia wskazuje, że na etapie realizacji inwestycji powstawać będą odpady związane z pracami budowlanymi i montażowymi. Odpady będą gromadzone w selektywny sposób, w miejscach gwarantujących bezpieczne magazynowanie i przekazywanie odbiorcom posiadającym stosowne zezwolenia. Na placu budowy podstawiony będzie kontener na odpady budowlane i opakowania. Wszystkie komponenty wykorzystywane podczas realizacji przedsięwzięcia dostarczane będą na miejsce planowanej inwestycji samochodami dostawczymi jako elementy częściowo przygotowane do montażu, co pozwoli zminimalizować hałas oraz ilość powstałych odpadów. Oddziaływanie emisji do powietrza występujące podczas realizacji inwestycji będzie miało charakter lokalny oraz ograniczony do miejsca prowadzonych prac, a więc tylko na terenie działki objętej inwestycją. Występować będzie krótkotrwała emisja niezorganizowana gazów i pyłów powodowana przez silniki maszyn budowlanych, środki transportu i prace ziemne. Hałas pochodzący z prac budowlanych na terenie inwestycji będzie krótkotrwały i odwracalny. Prace związane z budową instalacji nie wpłyną negatywnie na wody podziemne. Odpadami powstającymi podczas eksploatacji będą odpady z ewentualnie prowadzonych prac interwencyjnych bądź okresowych konserwacji paneli. Odpady te nie będą magazynowane na terenie działki, ale natychmiast usuwane przez podmioty świadczące usługi konserwacyjne. Przedsięwzięcie planowane jest poza obszarami podlegającymi ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz 55 ze zm.). Najbliżej położone obszary znajdują się na wschód od planowanego przedsięwzięcia: - Obszar Chronionego Krajobrazu Doliny A i Obszar Chronionego Krajobrazu Równiny A w odległości ok. 5,0km, - Obszar Natura 2000 Ostoja A o odległości ok. 3,5 km, - rezerwaty przyrody: Ostoja S na Rzece A, dolina Rzeki A w odległości ok.4,3 km. Wskazano, że z uwagi na charakter, skalę i zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz jego lokalizację na terenach antropogenicznie przekształconych (użytkowanie rolnicze) - przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na formy ochrony funkcjonujące w pobliżu oraz na walory przyrodnicze i krajobrazowe (planowane zastosowanie paneli z powłoką absorbującą promieniowanie słoneczne) tych obszarów oraz nie naruszy spójności krajowego systemu obszarów chronionych. Na terenie na którym realizowana będzie inwestycja, nie stwierdzono występowania cennych pojedynczych lub grupowych elementów przyrodniczych podlegających ochronie. Nie stwierdzono także występowania gniazd ptaków, które są objęte ochroną indywidualną. Zaznaczyć należy, że z dołączonych do akt sprawy dokumentów (z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia) wynika, że pole modułów fotowoltaicznych nie ma jakiegokolwiek wpływu elektromagnetycznego na otaczające środowisko, a także na ludzi. Dopuszczalne normy pola elektromagnetycznego nie zostaną w żaden sposób przekroczone, zaś planowana inwestycja generować będzie jedynie "znikome pole elektromagnetyczne". Co istotne zaś, zasięg oddziaływania elektrowni fotowoltaicznej nie rozciągnie się poza teren dwóch działek inwestycyjnych, tym samym inwestycja nie będzie oddziaływać na działkę skarżącego. Podkreślić należy, że przedmiotowa decyzja dotycząca braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie ma wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości strony skarżącej, ani też nie ogranicza praw skarżącego do niej. Sporna decyzja nie narusza zatem prawa do zagospodarowania takiego terenu i nie ingeruje w prawo własności skarżącego. Istotą przedmiotowej decyzji było zbadanie możliwości realizacji planowanej inwestycji w zakresie odnoszącym się do zasad ochrony środowiska przed nadmiernym i negatywnym jej oddziaływaniem, i temu obowiązkowi organy uczyniły zadość. W ocenie Sądu, wobec poczynionych ustaleń prawidłowo stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie może być zatem mowy o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 84 § 1. Trudno oczekiwać od organów żeby przeprowadziły postępowanie w szerszym zakresie (poprzez przeprowadzenie opinii biegłego), ponieważ organy oceniły zgodnie z wymogami wskazanymi w odpowiednich przepisach brak potrzeby przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko, uzyskując przy tym wszystkie niezbędne opinie organów specjalistycznych. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Uzasadnienia obydwu decyzji są wyczerpujące i wskazują motywy podjętych rozstrzygnięć. Niezasadny jest zatem również zarzut naruszenia art. 138 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów k.p.a.. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.