II SA/Ol 718/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2008 roku sprawy ze skargi Gminy . na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę. 1 Sygn. akt II SA/0l 718/08 UZASADNIENIE Rada Miejska w dniu 24 kwietnia 2008r. podjęła uchwałę Nr "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dziatek Nr "[...]"i części działki Nr "[...]" obręb "[...]", gmina "[...]". Zgodnie z treścią planu tereny, w tym te znajdujące się w obrębie 100 metrów od brzegu jeziora "[...]", zostały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zabudowę zagrodową budowę dróg. Uchwała ta przedłożona została Wojewodzie w dniu 17 czerwca 2008r. Działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r, Nr 142, póz. 1591, z późn. zm.), Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 17 lipca 2008r. stwierdził nieważność powyższej uchwały. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda podniósł, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Nr 34 Wojewody z dnia 27 września 2005r. w sprawie Parku Krajobrazowego na terenie parku zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej. Ustalenia planu w ocenie Wojewody są sprzeczne z unormowaniem zawartym w cytowanym rozporządzeniu, przy czym należało uchylić uchwałę w całości, gdyż uchylenie jej w części skutkowałoby tym, że plan byłby niezupełny. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do sądu skierowała Gmina wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego oraz o zasądzenie kosztów procesu. W motywach skargi podniesione zostało, że gmina opracowując plan uzyskała jego pozytywne uzgodnienie od działającego z upoważnienia Wojewody Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody. Organ ten uzgodnił projekt przedmiotowego planu w zakresie ochrony przyrody i dopiero wówczas Rada Gminy uchwaliła tenże plan. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Nadto podkreślił, że Konserwator Przyrody wystąpił do Ministra Środowiska o stwierdzenie nieważności postanowienia uzgadniającego projekt planu ze względu na jego niezgodność z przepisami prawa. Sygn. akt II SA/Ol 718/08 2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 5, 6, 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na: akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. W myśl art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 ze zm.) o ważności uchwały orzeka organ nadzoru w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały. Uchwała sprzeczna z prawem jest nieważna, a rozstrzygnięcie nadzorcze jest czynnością o charakterze władczym. Każde istotne naruszenie prawa uchwałą rady gminy musi skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej nr "[...]" z dnia "[...]", w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[.]" działek obrębu "[...]", gmina "[...]". Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały, Sąd w pełni podzielił stanowisko Wojewody, który kontrolując przedmiotową uchwałę rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 17 lipca 2008r. stwierdził jej nieważność. Zauważyć jednak obecnie trzeba, że chociaż należało stwierdzić nieważność Sygn. akt II SA/Ol 718/08 3 uchwały to Rada Gminy przeprowadzając procedurę uchwalenia planu starała się zachować prawidłowość uchwalenia planu. W tym celu dokonano m. in. uzgodnień w zakresie ochrony przyrody z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody. Fakt pozytywnego uzgodnienia dokonanego przez Konserwatora Przyrody nie mógł jednak skutkować tym, że uchwała Rady Gminy z dnia "[...]" nie podlegała kontroli Wojewody w tym zakresie. Z treści § 4 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Nr 34 Wojewody w sprawie Parku Krajobrazowego w sposób jednoznaczny wynika, że zakazuje się lokalizacji obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W uchwale, której nieważność stwierdził Wojewoda, przewidziana została możliwość lokalizowania w pasie 100 metrów od brzegu jeziora A zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej oraz budowy dróg. Nie można mieć wątpliwości co do tego, że Rozporządzenie Nr 34 Wojewody jest aktem prawa miejscowego, zaś uchwała Rady Miejskiej narusza w sposób jednoznaczny § 4 ust. 1 pkt 7 tego Rozporządzenia. Sprzeczność dotycząca możliwości lokalizowania zabudowy i dróg w odległości mniejszej niż 100 metrów od brzegu jeziora A z pewnością jest istotnym naruszeniem prawa, dlatego tez obowiązkiem Wojewody było stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały. Argument podnoszony w skardze i dotyczący pozytywnego uzgodnienia projektu planu z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody, choć usprawiedliwiał do pewnego stopnia postępowanie Rady Miejskiej, nie mógł skutkować pozbawieniem możliwości oceny uchwały z dnia 24 kwietnia 2008r. przez Wojewodę w zakresie jej zgodności z prawem. Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę skargę na podstawie art.151 p.p.s.a. należało oddalić.