II SA/Ol 725/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]" na decyzję "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego "[...]" z dnia 11 sierpnia 2017 r. nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki obiektu postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. "[...]" złożyli do tut. Sądu skargę na decyzję "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego "[...]" z dnia 11 sierpnia 2017 r., którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" z dnia 7 czerwca 2017 r., nakazującą Skarżącym rozbiórkę budynku letniskowego zlokalizowanego na działce "[...]", wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej i nakazano skarżącym rozbiórkę budynku letniskowego z zadaszonym tarasem o łącznych wymiarach 10,0 m x 5,0 m, zlokalizowanego na opisanej działce, wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej. W skardze, skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skarżący podnieśli, że rozbiórka przedmiotowego obiektu wiąże się ze znacznymi kosztami, przekraczającymi ich możliwości finansowe. Ponadto, wiąże się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, to jest utratą środków finansowych poniesionych na jego realizację, jak również poniesieniem nakładów finansowych w celu wykonania nałożonego obowiązku w przypadku, gdyby okazało się, że decyzja o nakazie rozbiórki jest wadliwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04, CBOSA). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, wykonanie nałożonego na skarżących zaskarżoną decyzją obowiązku rozbiórki narazi ich na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej, jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie rozbiórki, co do zasady, wiąże się bowiem z koniecznością pokrycia przez stronę skarżącą kosztów prac rozbiórkowych oraz, w razie stwierdzenia wadliwości zaskarżonej decyzji i braku podstaw do dokonania rozbiórki, pokryciem kosztów ponownej odbudowy obiektów (zob. np. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 59/17, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 586/16, CBOSA). Ponadto, dokonanie rozbiórki spornych obiektów, przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy przez Sąd, łączy się z niebezpieczeństwem powstania trudnych do odwrócenia skutków polegających na utracie wzniesionego obiektu, a także na tym, że w razie uwzględnienia skargi i ustalenia, że istnieje możliwość zmiany lub uchylenia decyzji w przedmiocie rozbiórki, powstanie problem powrotu do stanu poprzedniego, czyli do stanu sprzed wykonania zaskarżonej decyzji orzekającej rozbiórkę (zob. postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 646/14 CBOSA). Skarżący wykazali prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazując na finansowe konsekwencje wykonania spornego obowiązku. Tym samym, w okolicznościach niniejszej sprawy, zaszła konieczność udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej na czas postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.