II SA/Ol 725/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2024 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa K. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów do postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki drogi gruntowej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Nadleśnictwa K. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z 8 sierpnia 2024 r. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – k.p.a.), art. 18 w zw. z art. 34 § 3 oraz art. 33 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 – u.p.e.a.), po rozpoznaniu zażalenia Nadleśnictwa K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w O. (PINB, organ I instancji) z dnia 20 czerwca 2024 r. oddalające zarzuty Nadleśnictwa K. (skarżący, strona) wniesione w dniu 22 listopada 2023 r. do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) z dnia 13 listopada 2023 r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Zakwestionowane postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych sprawy: PINB decyzją z dnia 13 marca 2020 r. nałożył na Gminę J. oraz Nadleśnictwo K. obowiązek natychmiastowej rozbiórki samowolnie wybudowanej drogi gruntowej (wewnętrznej) położonej na działkach nr (...),(...),(...) obręb W., nr (...), nr (...),(...),(...),(...)i (...) obręb S., gm. J. WINB, po rozpatrzeniu odwołania Nadleśnictwa K. oraz Gminy J., decyzją z dnia 30 lipca 2020 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz orzekł co do istoty. W wyniku kontroli sądowej WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 739/20, uchylił jedynie decyzję organu odwoławczego, z uwagi na konieczność sprecyzowania w sentencji decyzji adresata rozbiórki w zakresie działki nr (...) obręb S., gm. J. WINB rozpatrując ponownie odwołania od decyzji PINB z dnia 13 marca 2020 r., decyzją z 25 maja 2021 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz orzekł co do istoty nakładając: - na Gminę J. obowiązek rozbiórki odcinka drogi wybudowanej na działkach nr (...) obręb W., nr (...) obręb S. oraz działkach nr (...) i (...) obręb W., nr (...), nr (...) i nr (...) obręb S.; - na Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo K. obowiązek rozbiórki odcinka drogi wybudowanej na działkach nr (...) i (...) obręb S. WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 638/21, oddalił skargi (Gminy J. oraz Nadleśnictwa K.) na ww. decyzję organu odwoławczego. Upomnieniami z dnia 19 kwietnia 2023 r. skierowanymi w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązani (tj. Gmina J. oraz Nadleśnictwo K.) zostali wezwani do wykonania nałożonego obowiązku. Postanowieniem z dnia 7 września 2023 r. WINB uchylił w całości postanowienie PINB z dnia 26 lipca 2023 r. (którym organ I instancji nałożył na Gminę J. oraz Nadleśnictwo K. obowiązek w trybie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, polegający na przedłożeniu ekspertyzy technicznej wykonanej przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami, dotyczącej rozbiórki samowolnie wybudowanej drogi na działce nr geod. (...),(...),(...) obręb W. oraz (...),(...),(...),(...),(...) i (...) obręb S., gm. J.) oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał m.in., iż postępowanie administracyjne w trybie zwykłym zostało zakończone decyzją ostateczną. Natomiast postępowanie egzekucyjne w trybie u.p.e.a. rozpoczyna się dopiero wystawieniem tytułów wykonawczych na zobowiązanych (każdego z osobna). PINB w dniu 13 listopada 2023 r. wystawił tytuły wykonawcze na każdego z zobowiązanych z osobna. W związku z doręczeniem tytułów wykonawczych, zobowiązani (Nadleśnictwo K. oraz Gmina J.) wnieśli zarzuty w trybie art. 33 u.p.e.a. Postanowieniami z 20 czerwca 2024 r. zarzuty zobowiązanych zostały oddalone. W ocenie PINB przedłożone dokumenty nie udowadniają dokonania rozbiórki. Dokumentem mogącym potwierdzić rozbiórkę przedmiotowej drogi mogłaby być geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza, spełniająca kryteria wskazane w art. 2 pkt 7b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. O przedłożenie tego dokumentu zobowiązani zostali wezwani pismami z dnia 10 października 2023 r. Na postanowienie organu I instancji z dnia 20 czerwca 2024 r. zażalenie wniosło Nadleśnictwo K. zarzucając wygaśnięcie obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym wystawionym w dniu 13 listopada 2023 r. (wobec rozbiórki, która została wykonana w dniu 30 czerwca 2023 r.). W uzasadnieniu postanowienia z 8 sierpnia 2024 r. WINB wskazał, że analiza akt sprawy nie potwierdza wykonania rozbiórki przedmiotowej drogi. Oświadczenie geodety mgr inż. J. Z. z dnia 13 lipca 2023 r. (co do doprowadzenia do stanu pierwotnego po rozbiórce przedmiotowej drogi) stoi w sprzeczności z wykonaną przez tego geodetę mapką z pomiaru istniejącej drogi gminnej z dnia 12 lipca 2023 r. (droga przekracza pas drogowy w granicach działki nr 216). Również znajdujące się w aktach sprawy pisemne oświadczenia mieszkańców sąsiadujących z ww. drogą (10 osób), przeczą temu, aby do dnia 1 sierpnia 2023 r. przedmiotowa droga nie została rozebrana (nie został przywrócony stan poprzedni drogi). Zasadnie zatem PINB wskazał, iż potwierdzeniem rozbiórki przedmiotowej drogi mogłaby być geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza, spełniająca kryteria wskazane w art. 2 pkt 7b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. O przedłożenie tego dokumentu zobowiązani zostali wezwani pismami z dnia 10 października 2023 r., jednak w odpowiedzi zobowiązani powołali się na wcześniej przedłożone dokumenty. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie WINB pełnomocnik skarżącego zarzucił mu naruszenie art. 7 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów skutkujące utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji oddalającego w całości zarzut wygaśnięcia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym nr (...) z dnia 13 listopada 2023 r. dotyczącym obowiązku rozbiórki drogi wybudowanej na działkach nr (...) i (...), w sytuacji gdy obowiązek ten został wykonany. Podniósł, że skarżący w dniu 16 marca 2023 r. zawarł porozumienie z R. K. i R. K. prowadzącymi działalność gospodarczą pod firmą Kopalnia Kruszywa Naturalnego (...) spółka cywilna pod adresem (...) O., zgodnie z którym firma ta - dzierżawca przedmiotowej drogi zobowiązała się do jej rozbiórki po uzyskaniu zgody Nadleśnictwa K. Zgoda na rozbiórkę przedmiotowej drogi została udzielona w dniu 9 czerwca 2023 r. Pismem z 12 czerwca 2023 r. wskazana firma poinformowała Nadleśnictwo K., że rozbiórka drogi została wykonana. W materiale dowodowym zebranym w sprawie administracyjnej znajduje się oświadczenie uprawnionego geodety J. Z. z dnia 13 lipca 2023 r. o wykonaniu geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej stwierdzające, iż po wykonaniu robót rozbiórkowych w granicach m.in. działek nr (...) i (...) obręb S. droga została doprowadzona do stanu pierwotnego, a nawierzchnia drogi jest nawierzchnią żwirową utwardzoną oraz oświadczenie wykonawcy rozbiórki o dysponowaniu odpowiednim sprzętem i uprawnieniami pozwalającymi na dokonanie prac drogowych polegających na usunięciu niewłaściwie nawiezionej warstwy materiałów w związku z wykonaną rozbiórką drogi, a także dokumentacja fotograficzna potwierdzająca wykonanie rozbiórki drogi. Wskazane dokumenty złożone do sprawy przez Gminę J. odnoszą się również do działek oznaczonych numerami geod. (...) oraz (...) obręb S. gm. J., które znajdują się w zarządzie Nadleśnictwa K. Organ I instancji pomimo przeprowadzonych oględzin w terenie, które nie potwierdziły istnienia przedmiotowej drogi jako obiektu budowlanego na działkach oznaczonych numerami geod. (...) oraz (...) obręb S. gm. J. i znajdujących się w aktach sprawy w/w dokumentów w dalszym ciągu bezpodstawnie zajmuje stanowisko, że obowiązek wykonania rozbiórki nałożony wskazaną na wstępie uzasadnienia decyzją nie został wykonany. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WINB twierdzi, że rozbiórka drogi nie została wykonana ponieważ droga przekracza pas drogowy w granicach działki nr (...). Jednak ta działka należy do Gminy J. a nie do Skarbu Państwa - Nadleśnictwa K. Obowiązek rozbiórki drogi nałożony na Nadleśnictwo K. dotyczył jedynie działek (...) oraz (...) obręb S. gm. J. a nie działki nr (...) należącej do Gminy J. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Na wstępie wyjaśnić także należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżone postanowienie WINB, którym organ utrzymał w całości w mocy postanowienie PINB wyrażające stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych postanowień stanowiły przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Z kolei w myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: (1) nieistnienie obowiązku; (2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: (a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, (b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, (c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; (3) błąd co do zobowiązanego; (4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; (5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; (6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: (a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, (b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, (c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zarzut jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze, co powoduje, że wnosząc go zobowiązany zamierza wykazać zaistnienie jednej z przesłanek z art. 33 § 2 u.p.e.a., czym kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego nie dotyczy sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionujący dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 546/21, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest więc wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Spór w sprawie sprowadzał się do tego, czy zasadny jest zarzut wygaśnięcia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.) w całości albo w części wynikającego z tytułu wykonawczego z 13 listopada 2023 r. nakładającego na skarżącego obowiązek rozbiórki odcinka drogi wybudowanej na działkach nr (...) i (...) obr. S. Podstawa zarzutu wymieniona w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. występuje wówczas, gdy w toku egzekucji administracyjnej wygaśnie dochodzony obowiązek w całości lub części. Chodzi o przypadki, gdy obowiązek stanie się bezprzedmiotowy (np. ze względu na śmierć osoby która miała poddać się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu), albo gdy odpadnie podstawa prawna do jego dochodzenia (np. wyeliminowane ze skutkiem ex nunc zostanie orzeczenie nakładające obowiązek albo uchylony zostanie przepis z którego bezpośrednio wynikał obowiązek). Przede wszystkim gdy jednak gdy dochodzony obowiązek wygaśnie na skutek wykonania, umorzenia, przedawnienia. Z akt sprawy wynika, że w dniu 30 czerwca 2023 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę wykonania obowiązku określonego tytułem wykonawczym. W protokole z kontroli ustalono, że na podstawie oględzin wzrokowych nie ma możliwości stwierdzenia wykonania obowiązku rozbiórki, dlatego zostanie nałożony na zobowiązanych obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej. Zasadnie wskazuje pełnomocnik strony, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się oświadczenie uprawnionego geodety J. Z. z dnia 13 lipca 2023 r. o wykonaniu geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej stwierdzające, że po wykonaniu robót rozbiórkowych w granicach m.in. działek nr (...) i (...) obręb S. droga została doprowadzona do stanu pierwotnego, a nawierzchnia drogi jest nawierzchnią żwirową utwardzoną oraz oświadczenie wykonawcy rozbiórki o dysponowaniu odpowiednim sprzętem i uprawnieniami pozwalającymi na dokonanie prac drogowych polegających na usunięciu niewłaściwie nawiezionej warstwy materiałów w związku z wykonaną rozbiórką drogi, a także dokumentacja fotograficzna potwierdzająca wykonanie rozbiórki drogi. W ocenie Sądu organy nie ustaliły w sposób jednoznaczny stanu faktycznego, czym naruszyły art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Uzasadniony jest zarzut skargi dotyczący oparcia przez organy orzekające w tej sprawie koniecznych ustaleń faktycznych w zakresie wykonania przez skarżącego nałożonego obowiązku wyłącznie na dowodzie z oględzin i pominięcia dowodu z przedłożonego oświadczenia o wykonaniu geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej. Okoliczność, że na podstawie oględzin wzrokowych nie ma możliwości stwierdzenia wykonania obowiązku rozbiórki nie uzasadniania, w ocenie Sądu, konieczności nałożenia na stronę obowiązku przedłożenia geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, spełniającej kryteria wskazane w art. 2 pkt 7b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, skoro znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o jej wykonaniu (z dnia 13 lipca 2023 r.) nie budzi wątpliwości organu co działek strony, a zastrzeżenia organu dotyczą wyłącznie działki nr (...). Zasadnie stwierdzono, że działka ta należy do Gminy J. a nie do Skarbu Państwa - Nadleśnictwa K. Jak podnosi się w orzecznictwie "osoby zatrudnione w organach nadzoru budowlanego posiadają wiedzę z zakresu budownictwa, co jest niezbędne dla realizowania przez nich celów ustawowych (...) przerzucenie na stronę kosztów ustalenia stanu technicznego robót budowlanych, powinno być wykorzystywane tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie - przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują, rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. Niniejsza instytucja nie może być nadużywana, a zatem nie może być tak, że arbitralnym rozstrzygnięciem nakłada się na strony obowiązek bez żadnego, czy dostatecznego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2068/13). Dodatkowo trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 43 ustawy Prawo budowlane: "1. Geodezyjnemu wyznaczeniu w terenie, a po wybudowaniu - geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, podlegają: 1) obiekty budowlane wymagające decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) obiekty, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, 10 i 23 oraz w ust. 2 pkt 17 i 26. 1a. Obowiązkowi geodezyjnego wyznaczenia, o którym mowa w ust. 1, nie podlegają przyłącza, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23, jeżeli ich połączenie z siecią znajduje się na tej samej działce co przyłącza lub na działce do niej przyległej. 1aa. Obowiązkowi geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, o której mowa w ust. 1, podlegają budynki, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. b, oraz stacje ładowania, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 25. 1b. Zapewnienie wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1, należy do kierownika budowy, a w przypadku gdy kierownik budowy nie zostanie ustanowiony - do inwestora. 2. Organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć obowiązek stosowania przepisu ust. 1 również w stosunku do obiektów budowlanych wymagających zgłoszenia. 3. Obiekty lub elementy obiektów budowlanych, ulegające zakryciu, wymagające inwentaryzacji, o której mowa w ust. 1, podlegają inwentaryzacji przed ich zakryciem". Żadna z wyżej wymienionych sytuacji objętych dyspozycją wskazanego artykułu nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Ponadto nie są miarodajne w sprawie oświadczenia 10 osób, mieszkańców sąsiadujących z drogą, skoro organy nie wykazały, że osoby te posiadają "wiadomości specjalne" z zakresu budownictwa. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 7 § 3 u.p.e.a. stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy, natomiast na mocy 45 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych, jeśli zobowiązany okazał dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. W tym miejscu należy przypomnieć trzeba, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. Jednakże tym obowiązkom organy obu instancji nie sprostały. Stwierdzić zatem należy, że zaniechanie przez organ jednoznacznego wyjaśnienia kwestii wykonania obowiązku powoduje, iż doszło w sprawie do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że ponowna analiza oświadczenia o wykonaniu geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, w kontekście wykonania obowiązku na działkach strony, doprowadzi organy do odmiennych wniosków. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, niezbędne jest dokonanie oceny - zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz z uwzględnieniem powyższych rozważań Sądu, czy skarżący wykonał nakaz rozbiórki drogi i w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie stosownego aktu. W tym stanie rzeczy Sąd, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia PINB. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.