II SA/Ol 731/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2011 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 30 marca 2011r. J. S. zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z podaniem, w którym po przedstawieniu swojej sytuacji rodzinnej i materialnej domagał się "zabezpieczenia Prawa do Godnego Życia". Zażądał przy tym sumy 1870 zł na członka jego rodziny, stwierdzając, że jest to kwota minimum socjalnego określonego przez Sejm RP. Następnie wnioskodawca załączy rachunki za energię elektryczną oraz odcinek z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzający wysokość pobieranej przez niego renty. Po rozpatrzeniu wniosku organ I instancji decyzją z dnia "[...]" przyznał wnioskodawcy specjalny zasiłek celowy w wysokości 304,03 zł, w tym: 221,66 zł na uregulowanie należności za energię elektryczną (realizacja przelewem na konto do końca danego miesiąca) i 82,37 zł na zakup leków (realizacja przelewem na konto do końca danego miesiąca). Organ wskazał, że po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego ustalono, że wnioskodawca jest osobą trwale niezdolną do pracy, otrzymującą świadczenie rentowe z ZUS, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną E. S., która nie pracuje od dnia 3 września 2007r., nie posiada żadnych dochodów i nie jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy z powodu braku dowodu osobistego. J. S. zajmuje wraz z żoną mieszkanie socjalne otrzymane po eksmisji z lokalu przy ul. A. Miesięczny dochód rodziny stanowi renta inwalidzka wnioskodawcy w wysokości 764,73 zł. Organ wskazał w swoim rozstrzygnięciu, że w marcu 2011r. MOPS w rozdziale 85214 zasiłki i pomoc w naturze na specjalne zasiłki celowe rozdysponował kwotę 73.954,24 zł, pomocą objęto 339 środowisk, a średnia zasiłku wynosiła 218,15 zł. Podniesiono, że rozpatrując rzeczony wniosek wzięto pod uwagę trudną sytuację materialną i zdrowotną strony. Z posiadanego bowiem przez wnioskodawcę dochodu nie jest on w stanie we własnym zakresie zaspokoić niezbędnych potrzeb życiowych, tj. dokonać zakupu żywności, energii oraz leków. Nadto organ pomocy społecznej podał, że w miesiącu marcu 2011r. J. S. otrzymał pomoc na łączną kwotę 807,41 zł, natomiast w miesiącu kwietniu 2011r. przyznano mu świadczenia na łączną kwotę 694,03 zł, w tym: zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności z programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w wysokości 120 zł, specjalny zasiłek celowy na zakup leków w wysokości 82,37 zł, specjalny zasiłek celowy na uregulowanie należności za energię elektryczną w wysokości 221,66 zł, specjalny zasiłek celowy na zakup aparatu słuchowego w wysokości 270 zł. W konkluzji swego rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, że ze względu na ograniczone zasoby i potrzeby innych osób nie jest w stanie zaspokoić wszystkich potrzeb strony, a już z całą pewnością nie ma możliwości pokrycia takich potrzeb na kwotę 1 870 zł na osobę. Odwołanie od ww. decyzji wniósł J. S.. Opisał w nim swoją trudną sytuację materialną i życiową. Wskazał również na fatalne warunki mieszkaniowe, w jakich zmuszony jest żyć. Ponadto w obelżywych słowach wyraził niezadowolenie z działania organów i ich pracowników. Na końcu zaś zażądał środków finansowych na zabezpieczenie jemu oraz jego żonie prawa do godnego życia. Pismem z dnia 10 maja 2011r. organ I instancji przesłał organowi odwoławczemu odwołanie strony, wskazując przy tym szczegółowo zakres szerokiej pomocy finansowej - w formie zasiłków specjalnych celowych i zasiłków celowych - jaką w 2011r. objęty był odwołujący wraz z żoną. Do powyższego pisma ustosunkował się w swoim piśmie z dnia 16 maja 2011r. J. S., podnosząc, że argumentacja organu potwierdza jego zarzuty skierowane przeciwko "Dyrekcji MOPS". Strona stwierdziła ponadto, że organ I instancji nie wykazał w swoim piśmie do kogo i za co przekazano specjalne zasiłki celowe. J. S. w konkluzji swojego pisma zażądał zagwarantowania jemu i jego żonie prawa do godnego życia. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło liczne przepisy prawne ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, mające zastosowanie w sprawie. Wskazano m.in. na regulację art. 3 ustawy, zgodnie, z którym zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Nadto organ przywołał przepis art. 41 rzeczonej ustawy, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nie przekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Treść tego przepisu przesądza w ocenie Kolegium o wyjątkowym charakterze specjalnego zasiłku celowego, który może być przyznany w sytuacjach szczególnych. Przyznanie takiego zasiłku nie jest zaś obowiązkiem organu, który działa tu w ramach uznania administracyjnego. W analizowanej sprawie organ stwierdził, że rodzina odwołującego znajduje się w sytuacji, która uzasadniałaby przyznanie pomocy specjalnej. Wskazano przy tym na niemożność samodzielnego regulowania rachunków za energię elektryczną oraz wykup leków z dochodów osiąganych przez rodzinę J. S.. Kolegium podkreśliło, że z akt postępowania wynika, że pomoc udzielana stronie jest tak znaczna, że praktycznie można uznać, iż organ pomocy społecznej przejął na siebie utrzymanie rodziny odwołującego. Biorąc zaś pod uwagę, że to na dzieciach ciąży obowiązek alimentacyjny, to właśnie oni powinni pomagać rodzicom żyjącym w niedostatku. Pomoc organu opieki społecznej na rzecz J. S. i jego żony jest i tak bardzo znaczna, a nie można zapominać o ograniczonych środkach jakimi dysponują organy pomocy społecznej przy jednocześnie ciągle dużej liczbie innych potrzebujących. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł J. S., który wyraził swoje niezadowolenie z działań organów administracji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie art. 67 Konstytucji RP. Powołując się na komentarze oraz orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, skarżący podniósł, iż ustawa musi zagwarantować osobom uprawnionym świadczenia, odpowiadające przynajmniej minimum życiowemu tak, aby umożliwić im zaspokojenie podstawowych potrzeb, co wynika również z nakazu ochrony godności człowieka. W ocenie skarżącego pomoc powinna być udzielana w zależności od potrzeb, a nie od uznania pracownika organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kluczowym dla rozpoznania niniejszej sprawy było rozważenie zasadności udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego – na podstawie art. 41 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 115 poz. 728 ze zm.), który to przepis stanowi właśnie materialnoprawną podstawę przyznawania bezzwrotnego świadczenia pieniężnego w formie specjalnego zasiłku celowego. Z treści tej normy prawnej wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nie przekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Istota przyznawania specjalnego zasiłku celowego polega na tym, że osoba znajdująca się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej pomimo, iż jej dochód przekracza kryterium dochodowe ustalone w ustawie o pomocy społecznej, może ubiegać się o zasiłek w formach przewidzianych w pkt 1 i 2 tego przepisu. Celem takiej wyjątkowej regulacji jest stworzenie możliwości ubiegania się przez stronę o udzielnie pomocy w takich indywidualnych sytuacjach życiowych, które nie poddają się ustawowej klasyfikacji. Organ prowadzący postępowanie o przyznanie zasiłku celowego specjalnego wydaje decyzję w ramach tzw. "uznania administracyjnego", decydując w ramach swobody, którą przyznał mu ustawodawca, czy w sprawie indywidualnej wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek dający podstawę udzielenia tej formy świadczenia z pomocy społecznej. Działanie w ramach uznania administracyjnego nie może być jednak postrzegane, tak jak czyni to skarżący, jako obowiązek wydania rozstrzygnięcia o treści oczekiwanej przez stronę. Powinno ono polegać, stosownie do art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) zwanej dalej: kpa, na załatwieniu sprawy w sposób zgodny ze słusznym interesem strony, jeżeli jest to możliwe i zgodne z przepisami obowiązującego prawa, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Wprawdzie o możliwości przyznania specjalnego zasiłku celowego decyduje sytuacja życiowa, w której znalazła się strona, jednakże, aby można było ocenić, czy w danej sprawie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 lutego 2008r., sygn. akt I OSK 673/07, organ administracji winien ustalić sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową strony, w tym faktyczny dochód miesięczny, wydatki strony związane z jej utrzymaniem, z uwzględnieniem stanu zdrowia strony i kosztów ponoszonych na mieszkanie. Ustalenie tych elementów pozwala na ocenę, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, tj. strona znajduje się w takiej sytuacji, iż mimo, że faktyczny dochód osoby samotnie gospodarującej lub rodziny przekracza kryterium dochodowe, to stan zdrowotny, rodzinny i uzasadnione wydatki powodują, iż strona - w tych konkretnych okolicznościach - winna otrzymać pomoc społeczną. Bez wątpienia oceny takiej dokonuje właściwy organ administracji publicznej w każdym indywidualnie rozpatrywanym przypadku. Jak wynika z akt niniejszej sprawy organ I instancji dokładnie zbadał sytuację materialną skarżącego. Organ ustalił bowiem, że wnioskodawca jest osobą trwale niezdolną do pracy, otrzymującą świadczenie rentowe z ZUS, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną E. S., która nie pracuje od dnia 3 września 2007r., nie posiada żadnych dochodów i nie jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy z powodu braku dowodu osobistego. J. S. zajmuje wraz z żoną mieszkanie socjalne otrzymane po eksmisji z lokalu przy ul. A. Miesięczny dochód rodziny stanowi renta inwalidzka wnioskodawcy w wysokości 764,73 zł. Organy słusznie wskazały również na ograniczone środki, jakimi dysponował MOPS na zasiłki celowe specjalne. Organ wskazał w swoim rozstrzygnięciu, że w marcu 2011r. MOPS w rozdziale 85214 zasiłki i pomoc w naturze na specjalne zasiłki celowe rozdysponował kwotę 73.954,24 zł, pomocą objęto 339 środowisk, a średnia zasiłku wynosiła 218,15 zł. Natomiast w marcu 2011r. J. S. otrzymał pomoc na łączną kwotę 807,41 zł, w kwietniu 2011r. zaś przyznano mu świadczenia na łączną kwotę 694,03 zł w tym: zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności z programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w wysokości 120 zł, specjalny zasiłek celowy na zakup leków w wysokości 82,37 zł, specjalny zasiłek celowy na uregulowanie należności za energię elektryczną w wysokości 221,66 zł, specjalny zasiłek celowy na zakup aparatu słuchowego w wysokości 270 zł. Organ I instancji wskazał, że ze względu na ograniczone zasoby i potrzeby innych osób nie jest w stanie zaspokoić wszystkich potrzeb strony, a już z całą pewnością nie ma możliwości pokrycia takich potrzeb na kwotę 1 870 zł na osobę. Należy w tym miejscu podkreślić, iż organ pomocy musi uwzględniać fakt, iż ograniczone środki finansowe, jakimi dysponuje winny trafić do jak największej liczby osób potrzebujących. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna była najtrudniejsza. Organ ma obowiązek dokonać oceny nie tylko sytuacji materialnej skarżącego, ale także ilości i rodzaju skierowanych do niego form pomocy, co też w niniejszej sprawie uczynił. Jak bowiem wskazano wyżej środki finansowe przeznaczone na pomoc społeczną są ograniczone i nie pozwalają na zaspokojenie wszystkich potrzeb. W związku z tym organ musi uwzględniać wysokość już przyznanych świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba podopiecznych, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej. Organ nie jest więc zobowiązany do spełnienia żądań strony, która musi liczyć się z tym, że organ odmówi jej przyznania tego świadczenia bądź przyzna świadczenie w mniejszej kwocie niż wymagana przez wnioskodawcę. Dotyczy to w szczególności żądania skarżącego, który domaga się przyznania kwoty 1870 zł na osobę, podczas gdy aktualna płaca minimalna w Polsce wynosi 1386 zł brutto. Ponadto jest to suma w sposób oczywisty przekraczająca możliwości finansowe organów pomocy społecznej i przekraczająca wysokość specjalnego zasiłku celowego jaki można przyznać stronie, która to wysokość została określona w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Nadto bardzo duże roszczenia skarżącego kontrastują z brakiem jakiejkolwiek aktywności w celu podjęcia pracy zarobkowej przez jego żonę, która również powinna się przyczyniać do zaspokajania potrzeb swojej rodziny, tym bardziej, że z akt sprawy nie wynika, żeby nie pozwalał jej na to stan zdrowia. Tymczasem jak wynika z wywiadu środowiskowego twierdzi, że nie ma szans na zatrudnienie ponieważ nie posiada dowodu osobistego. Jednocześnie jednak odmawia oferowanej przez pracowników socjalnych pomocy w celu załatwienia tego dokumentu. Kolegium słusznie również wskazało na obowiązek alimentacyjny jakim obarczone są dzieci wobec swoich pozostających w niedostatku rodziców. Warto także w tym miejscu przypomnieć skarżącemu, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, które nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Celem pomocy społecznej nie jest wyręczanie strony w zaspokajaniu jej wszelkich potrzeb życiowych lecz jedynie wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oznacza to, iż uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter subsydiarny, czyli uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Zatem osoba wnioskująca o przyznanie pomocy zobligowana jest w pierwszej kolejności do przezwyciężania we własnym zakresie swych problemów, a dopiero gdy nie jest w stanie tego dokonać, pomoc społeczna może być przyznana (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1910/07, LEX nr 569575, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1511/07, LEX nr 489093, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 840/07, LEX nr 489090). Tymczasem jak już wspomniano skarżący wraz z żoną regularnie otrzymują pomoc w postaci świadczeń pieniężnych w różnych wysokościach na różne cele, jednakże skarżący nie może oczekiwać, iż organ pomocy społecznej zaspokoi wszystkie ich potrzeby w pełnym zakresie. Niezrozumiałe i niezasadne jest również stanowisko strony wyrażone na rozprawie w dniu 18 października 2011r., wskazujące, że skarżący nie wie dlaczego rozpoznawana jest niniejsza sprawa, skoro nie wnosił on o zapłacenie należności za energię elektryczną. Podniósł przy tym, że nie powinien ponosić opłaty za należności z tytułu energii, gdyż został umieszczony w lokalu nie spełniającym warunków do życia (akta sądowe, k. – 16). Przede wszystkim jak wynika z pisma z dnia 30 marca 2011r. J. S. zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z podaniem, w którym domagał się "zabezpieczenia Prawa do Godnego Życia" (akta adm., k. – 2). Do akt sprawy wnioskodawca załączył rachunki za energię elektryczną oraz odcinek z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzający wysokość pobieranej przez niego renty. W wywiadzie środowiskowym natomiast zażądał zabezpieczenia środków na życie i leki. (akta adm., k. – 14). Jak najbardziej zasadnie więc organ, który działa w rzeczonej sprawie w ramach uznania administracyjnego mógł przyjąć, że przyznanie środków pieniężnych na opłacenie rachunku za energię elektryczną mieści się w granicach wniosku i przyczynia się do zabezpieczenia prawa do godnego życia J. S. i jego żony. Odwołując się od rozstrzygnięcia zapadłego w I instancji strona również zażądała zabezpieczenia prawa do godnego życia, przez co Kolegium jak najbardziej zasadnie podtrzymało stanowisko organu pomocy społecznej. W ocenie Sądu dostawy energii elektrycznej są jedną z podstawowych potrzeb osób prowadzących gospodarstwa domowe. Skarżący nie opłacając należności za energię elektryczną naraża siebie i swoją rodzinę na odcięcie dostaw prądu. Jeśli zaś skarżący nie chciał aby finansowano mu takie rachunki to powinien to wyraźnie określić we wniosku. Ponadto gdyby skarżący zamiast używać obelżywych słów skupił się na współpracy z pracownikami socjalnymi mógłby w sposób wyraźny zakomunikować im swoje potrzeby, w tym niechęć do finansowania jego należności za energię. Sąd zaś nie będzie działał na niekorzyść strony kwestionując decyzję przyznającą mu takie świadczenie. Nie jest też w żadnym razie rolą Sądu wskazywanie osób lub instytucji, które rzekomo miałyby pokrywać należności (np. za energię elektryczną) związane z eksploatacją mieszkania socjalnego strony. Skarżący wskazywał na rozprawie przed tut. Sądem, że pierwszeństwo mają dla niego potrzeby żywnościowe, jednakże nie sposób nie zauważyć, że otrzymuje on wraz z żoną regularne wsparcie w zakresie dożywiania. Uwzględniając powyższe wywody, należy wskazać skarżącemu, iż uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Zasadnie organy obu instancji uznały biorąc pod uwagę żądania strony, że wobec szczupłości środków priorytetem w niniejszej sprawie jest pomoc przeznaczona na leki i opłacenie rachunku za prąd, gdyż są to jedne z najbardziej podstawowych potrzeb. Wyjaśnić należy także, iż kontrolując decyzję wydaną w ramach uznania administracyjnego Sąd nie może wkraczać w sferę zastrzeżoną do wyłącznej właściwości organów administracji publicznej, tj. w sferę przyznania świadczenia wnioskowanego przez skarżącego, bowiem kontrola Sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy organy orzekające w sprawie w sposób właściwy podjęły decyzję w ramach uznania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy takie decyzje administracyjne poprzedzone zostały przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym w sposób wyczerpujący oraz czy podjęta decyzja nie jest rozstrzygnięciem dowolnym nie znajdującym oparcia w zebranym materiale dowodowym. Skoro w rozpoznawanej sprawie decyzja organu I instancji zapadła po starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, zaś uzasadnienie tak tego organu jak i decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest pełne i wyczerpujące, to decyzjom tym nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Sąd nie dopatrzył się również żadnych naruszeń przepisów Konstytucji w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną należało oddalić.