II SA/Ol 732/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant sekretarz sądowy Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Burmistrz decyzją z dnia 27 lutego 2017r. ustalił na rzecz inwestora – "A" sp. z o.o. z siedzibą w O. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kruszywa naturalnego i jego wstępnej przeróbce ze złoża "[...]", na działce o numerze ewidencyjnym "[...]"obręb Z., gmina J., powiat o., województwo "[...]". W uzasadnieniu decyzji opisano tok postępowania w sprawie oraz powołano przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Podano, że teren planowanej inwestycji nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od decyzji powyższej w terminie odwołanie wniosło Stowarzyszenie "[...]"", zarzucając brak odniesienia do zapisów art. 7 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981 z późn. zm.), nakazującego uwzględnienie zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przy wydawaniu decyzji dla przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kopaliny. Podniesiono, że planowana inwestycja, ma być realizowane na działce rolnej nr "[...]", obręb Z., położonej w odległości 130 m od zabudowy jednorodzinnej (działka "[...]"), 320 m od zabudowy zagrodowej (działka nr "[...]"), 370 m od zabudowy zagrodowej (działka nr "[...]"), około 300 m od zwartej zabudowy wsi Z., co jest niezgodne z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy J. Dla tych terenów Studium określiło jako główny kierunek rozwoju funkcję turystyki wypoczynkowej. Przewiduje ochronę walorów przyrodniczo-krajobrazowych z andru wysoczyzny morenowej i zaleca przekształcenie gospodarki rolnej w kierunku zalesień gruntów o niskiej przydatności dla rolnictwa. Określa, że tereny z andru wysoczyzny morenowej są nieodpowiednie do lokalizacji funkcji uciążliwych mogących zagrozić jakości wód podziemnych - "[...]". Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 lipca 2017r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że w realiach niniejszej sprawy organ pierwszej instancji przeprowadził prawidłowe postępowanie wyjaśniające, charakterystyczne dla procedury poprzedzającej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Następnie wydał decyzję, będącą przedmiotem odwołania, spełniającą wszystkie wymogi art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz szczególne uregulowania zawarte w art. 82 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 85 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Złożony w dniu 23 lipca 2015r. wniosek o wydanie decyzji zawierał wymagane załączniki (karta informacyjna przedsięwzięcia, kopia mapy ewidencyjnej obejmująca przewidywany teren, na którym nastąpi realizacja przedsięwzięcia wraz z terenem działek sąsiednich, wypis z ewidencji gruntów). Organ uzyskał stosowną opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W toku postępowania wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy. Powstałe w toku postępowania wątpliwości były przedmiotem postępowania wyjaśniającego (uzyskano w dniu 2 października 2015r. opinię hydrologiczną złoża "[...]" oraz w dniu 22 sierpnia 2016 r. analizę sposobu przeprowadzenia obliczeń akustycznych, wykonanych na potrzeby raportu). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala zatem na wydanie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W sprawie niniejszej Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia oraz określił związane z tym warunki. Organ współdziałający stwierdził, że przy uwzględnieniu określonych przez niego warunków realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia obowiązujących wymagań ochrony środowiska. W postanowieniu tym w sposób obszerny i wyczerpujący wyjaśnione zostały przesłanki jego wydania. Prawidłowość zawartego w nim wnioskowania nie budzi żadnych wątpliwości. Z tego powodu Kolegium podzieliło ocenę organu pierwszej instancji, że stanowisko to zasługuje na uwzględnienie, a warunki określone przez organ współdziałający należało inkorporować do treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej przez organ pierwszej instancji, co też zostało uczynione. Kolegium argumentowało dalej, że sporządzony na potrzeby niniejszej sprawy raport spełnia wymogi określone w art. 66 ust. 1, 2 i 6 ustawy oraz w postanowieniu z dnia 13 października 2015r. Dokument ten był przedmiotem uzupełnienia oraz dodatkowych wyjaśnień. Dokument ten, wraz z jego uzupełnieniami i wyjaśnieniami, należy uznać za kompletny, spójny i spełniający ustawowe wymagania, co do jego zawartości. Ustalenia zawarte w raporcie mają pełne odzwierciedlenie w treści decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, w tym w nałożonych na wnioskodawcę warunkach realizacji przedsięwzięcia. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie z udziałem stron oraz społeczeństwa prawidłowo brał pod uwagę zgłaszane uwagi i zarzuty, prowadząc w tym zakresie wnikliwe postępowanie wyjaśniające. W ustosunkowaniu się do nich wnioskodawca przedstawił opinię hydrologiczną złoża "[...]", z której wynika, iż przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na stan i jakość wód podziemnych i gruntowych. Kolegium podkreśliło, że przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie wzięte zostały pod uwagę w pełnym zakresie ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Określając środowiskowe uwarunkowania wzięto pod uwagę zapisy raportu dotyczące wpływu zamierzonego przedsięwzięcia na: powierzchnię ziemi, wodę, powietrze, zwierzęta, rośliny, poziom hałasu, powstawanie odpadów i ścieków. Skargę na ww. decyzję wywiodło Stowarzyszenie "[...]", wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji bądź o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez rozpatrzenie oraz dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - nieuwzględnienie zarzutów skarżącej, a w szczególności tych, które dotyczyły szkodliwego wpływu planowanej kopalni "[...]" i dotychczas funkcjonujących "[...]" (działka o nr. ewid. "[...]") i "[...]" (nr ewid. "[...]") na obszar ochronny zbiornika wodnego "[...]", o którym mowa w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy J.. W uzasadnieniu decyzji skarżące Stowarzyszenie podniosło, że opinia hydrologiczna przedłożona w niniejszej sprawie swoim zakresem obejmuje tylko jednolitą cześć wód podziemnych nr "[...]" i nie odnosi się zupełnie do obszarów ochronnych głównego zbiornika wód podziemnych "[...]", położonego w tej części zlewni. Oznacza to, że nie wyczerpuje ona wymogów kompleksowej, rzetelnej oceny hydrologicznej, co daje podstawę do stwierdzenia, że ustalenia wnioskodawcy są oczywiście niewiarygodne, a stwierdzenie wnioskodawcy, o skutkach działań kopalni dotyczących głównego zbiornika wód podziemnych, jako nieznaczących i nie powodujących negatywnych oddziaływań na obszary sąsiednie, jest oczywiście błędne. W obrębie "[...]" występuje 5 strategicznych zbiorników GZWP podlegających ochronie: "[...]". Planowana kopalnia "[...]" oraz poprzednio działające mieszczą się w obszarze ochronnym GZWP, tj. pomiędzy zbiornikiem nr "[...]". Potwierdza to wnioskodawca w złożonym raporcie o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Stowarzyszenie skonkludowało, że zaskarżona decyzja Kolegium zatwierdzająca decyzję Burmistrza J. jest oczywiście sprzeczna z obowiązującymi przywołanymi wyżej przepisami, opracowaniami itp. i nie uwzględnia między innymi podstawowych, prawem chronionych potrzeb społecznych, a tym samym słusznego interesu obywatelskiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm .) zwanej dalej: ustawą ppsa. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że zasadnie dostrzegło Kolegium, iż w dniu 1 stycznia 2017r. weszła w życie obszerna zmiana ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku..., jednakże stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.1936 i 2171), do spraw wszczętych na podstawie ustawy w jej dotychczasowym brzmieniu, dla których przed dniem wejścia w życie noweli przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Taka sytuacja nastąpiła w przedmiotowej sprawie, bowiem postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wydano w dniu 13 października 2015r. Zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 – dalej jako "u.o.o.ś.") decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przez pojęcie "przedsięwzięcie" przepis art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś. nakazuje rozumieć zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin. Katalog zamknięty przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz przypadków, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia wyżej wskazane, zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (obecnie: t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy). Przepis art. 80 u.o.o.ś. odnoszący się do decyzji środowiskowej wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ wydaje, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone; 5) po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Jak wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w niniejszej sprawie - wyżej wskazane elementy zostały wzięte pod uwagę, a decyzja organu I instancji odpowiada zakresowi rozstrzygnięcia wynikającemu z art. 82 u.o.o.ś. Przesłankami wydania odmownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogą być zatem następujące okoliczności: 1) niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, 2) odmowa uzgodnienia warunków realizacji przez organy uzgadniające, 3) brak zgody inwestora na realizację przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez organ, inny niż zawarty we wniosku, 4) wykazanie w raporcie oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia negatywnego jego wpływu na obszar Natura 2000, oraz 5) niezgodność z przepisami szczególnymi. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 u.o.o.ś.). Postępowanie toczące się w przedmiocie jej wydania dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (wyroki NSA z: 22 kwietnia 2010 r., II OSK 696/09, Lex nr 618302; 30 czerwca 2010 r., II OSK 988/09, Lex nr 706965). Na gruncie niniejszej sprawy organ ustalił na rzecz inwestora – "A" sp. z o.o. z siedzibą w O. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kruszywa naturalnego i jego wstępnej przeróbce ze złoża "[...]", na działce o numerze ewidencyjnym "[...]"obręb Z., gmina J., powiat o., województwo "[...]". Ustalono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1. Dodatkowo organ ustalił, że planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie: nie jest zagrożone wystąpieniem poważnych awarii przemysłowych, nie będzie transgranicznie oddziaływać na środowisko, nie wymaga utworzenia strefy ograniczonego użytkowania ani wykonania kompensacji przyrodniczej, nie wymaga konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, z zastrzeżeniem pkt 4a i 4b W toku prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał wymagane przepisem art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. uzgodnienie dla przedsięwzięcia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który postanowieniem z 28 października 2016r. (akta adm., k. – 7) pozytywnie zaopiniował przedsięwzięcie, a następnie postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016r. (akta adm., k. – 52) wyjaśnił na żądanie strony wątpliwości co do swojego postanowienia uzgadniającego. Niewątpliwie w toku prowadzenia sprawy w postępowaniu administracyjnym zapewniano społeczeństwu prawo wzięcia udziału w przedmiotowym postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Obwieszczeniem z dnia 19 lutego 2016 r. o udziale społeczeństwa organ I instancji zawiadomił wszystkich zainteresowanych o złożeniu w dniu 9 lutego 2016r. przez inwestora Raportu oddziaływania na środowisko i rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "Wydobycie kruszywa naturalnego i jego wstępnej przeróbce ze złoża "[...]" na działce nr "[...]"obręb Z., gmina J., powiat o., województwo "[...]"." Ponadto obwieszczeniem z dnia 20 kwietnia 2016r. Burmistrz zawiadomił o zamiarze przeprowadzenia w dniu 20 kwietnia 2016r. rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa. Natomiast obwieszczeniem z dnia 27 lutego 2017r. Burmistrz zawiadomił, że w dniu 27 lutego 2017r. została wydana decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanego przedsięwzięcia. We wskazanym w obwieszczeniu z dnia 19 lutego 2016r. okresie wpłynęły uwagi: E. K. - pismami z 9 marca 2016r. i 5 stycznia 2017r., J. W. - pismem z dnia 9 marca 2016 r. oraz Stowarzyszenia "[...]"- pisma z 14 marca 2016r., 14 listopada 2016r., 16 grudnia 2016r. Organ w trakcie prowadzenia postępowania uwzględniał i odnosił się do zgłaszanych uwag. W odniesieniu do nich zaś wnioskodawca przedstawił opinię hydrologiczną złoża "[...]", z której wynika, że przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na stan i jakość wód podziemnych i gruntowych. Przedstawił również wyjaśnienia dokonane przez autorów raportu (z kwietnia 2016r. i listopada 2016r.) oraz rozszerzenie raportu o dodatkowy wariant planowanego przedsięwzięcia (z września 2016r.). To właśnie wariant wynikający z tego "rozszerzenia" ostatecznie przyjęty został do realizacji. Zgodzić się zatem należy z oceną organu II instancji, że społeczeństwo reprezentowane przez organizacje ekologiczne w sposób czynny mogło wziąć udział w niniejszym postepowaniu oraz wpływać na jego przebieg oraz ostateczny wynik postępowania. Ponadto uwzględniając złożone uwagi organ pierwszej instancji nałożył na wnioskodawcę obowiązek monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony powietrza atmosferycznego oraz ochrony przed hałasem. W przypadku stwierdzenia przekroczeń inwestor zobowiązany będzie do podjęcia natychmiastowych działań naprawczych. Jak najbardziej zasadnie wzięto pod uwagę ustalenia zawarte w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dotyczące wpływu zamierzonego przedsięwzięcia na: powierzchnię ziemi i wodę, powietrze, zwierzęta, rośliny, poziom hałasu, powstawanie odpadów i ścieków. Niewątpliwie w raporcie zbadano oddziaływanie skumulowane planowanej inwestycji, w tym również w zakresie emisji hałasu. Zaprezentowano wyliczenia dokonane przy użyciu programu komputerowego, zestawiono je tabelarycznie oraz przedstawiono mapy obrazujące zasięg izofon dopuszczalnych, stwierdzając, że nie obejmuje on terenów objętych ochroną akustyczną. Analogiczna analiza została sporządzona w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza. Dla planowanego przedsięwzięcia została wykonana analiza akustyczna w oparciu o pomiary tła akustycznego wykonane przez specjalistyczne biuro przy wykorzystaniu certyfikowanego urządzenia. Sama analiza zaś została wykonana w oparciu o program komputerowy "[...]", którego moduł obliczeniowy zgodny jest z normą PN-ISO9613-2. Wyniki analizy zaprezentowano w ujęciu liczbowym i graficznym. Zaznaczono przy tym, że dopiero monitoring oraz analiza porealizacyjna posłuży ocenie skutków rzeczywistych wpływu inwestycji na środowisko oraz celowości zastosowania działań minimalizujących. Z uwagi na niemożność jednoznacznego odniesienia się do kwestii oddziaływań akustycznych, jak najbardziej zasadnie organ zdecydował o konieczności prowadzenia przez inwestora monitoringu w zakresie emisji hałasu do środowiska oraz wykonania analizy porealizacyjnej w celu zweryfikowania założeń przedstawionych w rozszerzeniu do raportu. W raporcie dokonano analizy zagrożeń dla walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Sporządzono również inwentaryzację przyrodniczą, stwierdzając, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na przedstawicieli flory i fauny. Ponadto wskazano, że cmentarze położone w obrębie wsi Z. znajdują się poza zasięgiem znaczącego oddziaływania planowanej inwestycji. Co istotne, raport został rozszerzony o dodatkowy wariant przedsięwzięcia różniący się trasą wywozu kruszywa i zastosowaniem infrastruktury pomocniczej. Słusznie zatem przyjęły organy, że analizy przedstawione w raporcie, jak również w rozszerzeniu do raportu, wskazują, iż nie wystąpi znaczące negatywne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Nadzór nad rekultywacją gruntów w likwidowanym zakładzie górniczym należał będzie do starosty. W odniesieniu do kwestii raportu, warto wskazać, że raport jest dokumentem prywatnym, opracowanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony, mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę. Podważenie ustaleń raportu mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. Warunków kontrraportu nie spełnia natomiast pismo zawierające krytyczne uwagi do wybranych tylko elementów sporządzonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko(zob. wyrok NSA z 20 marca 2014 r., II OSK 2564/12). Skoro w niniejszej sprawie takiego kontrraportu nie przedłożono, a przedłożony przez inwestora raport spełnia wymogi formalne (ustawowe) oraz sporządzony został w sposób rzetelny, a jego wnioski są logiczną konsekwencją wywodów w nim zawartych, to raport ten musiał zostać przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Podkreślić należy również, że teren, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w odwołaniu skarżące Stowarzyszenie zarzuciło brak odniesienia się do zapisów art. 7 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. prawo geologiczne i górnicze, nakazującego uwzględnienie zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przy wydawaniu decyzji dla przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kopaliny. W tym kontekście należy podnieść, że artykuł 80 ust. 2 ustawy środowiskowej obliguje organ wydający decyzję do stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym, nie zaś z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, co wynika z charakteru studium, które nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), nie może stanowić podstawy wydawania decyzji administracyjnej i ma znaczenie tylko przy sporządzaniu planu miejscowego (tak: wyrok NSA z 19 maja 2016r., 2176/15, dostępny w CBOSA). Brak było zatem podstaw prawnych aby w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można stosować art. 7 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze. Odnosząc się zaś do przedstawionego w skardze zarzutu negatywnego wpływu planowanej inwestycji na obszar ochronny zbiornika wodnego GZWP"[...]" należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Przede wszystkim dla oceny wpływu planowanej inwestycji na wody gruntowe kluczowe znaczenie ma Opinia hydrologiczna złoża "[...]", sporządzona przez Zakład "[...]" (akta adm., k. – 87). Niewątpliwie opinia ta dotyczy rejonu złoża "Z." znajdującego się na obszarze JCWPd (jednolite części wód podziemnych) nr "[...]", natomiast GZWP (główny zbiornik wód podziemnych) występuje w obrębie JCWPd: "[...]" (co wynika wprost z opinii hydrologicznej – str. 6). Niesłuszny jest zatem zarzut, że opinia hydrologiczna przedłożona w niniejszej sprawie swoim zakresem obejmuje tylko jednolitą cześć wód podziemnych nr "[...]" (JCWPd) i nie odnosi się zupełnie do obszarów ochronnych głównego zbiornika wód podziemnych (GZWP) nr "[...]". W opinii tej zaś jednoznacznie stwierdzono, że eksploatacja złoża na warunkach określonych w niniejszym opracowaniu nie wpłynie negatywnie na realizację celów środowiskowych wyznaczonych dla wskazanych części wód. Ponadto wskazano, że przeprowadzone obliczenia wykazują, że prognozowany czas migracji konserwatywnych, najbardziej mobilnych zanieczyszczeń z powierzchni do użytkowej warstwy wodonośnej wynosi 22 lata i nie przekracza wymaganego czasu 25 – letniej wymiany wody w warstwie wodonośnej. Obliczony czas jest czasem pionowej migracji wód. Omawiane ujęcia oddalone są od obszaru złoża o 400 m na południe. Kierunek spływu wód podziemnych jest NE czyli od omawianych studni do złoża. Potencjalne zatem zanieczyszczenie wód gruntowych nie spowoduje zanieczyszczenia wód użytkowego poziomu wodonośnego. Istotna jest przy tym prawidłowa eksploatacja maszyn i urządzeń, która zapewni bezpieczeństwo jakości wód gruntowych. Odnośnie natomiast do wpływu eksploatacji złoża na sąsiednie obszary to wskazano, że Złoże "[...]" znajduje się poza obszarami prawnie chronionymi. Na terenie złoża i w bezpośrednim sąsiedztwie brak jest wód powierzchniowych. Ochrona pozostałych obszarów sąsiednich zostanie zrealizowana poprzez wyznaczenie granic zasobów przemysłowych z uwzględnieniem pasów ochronnych o szerokości 6 i 10 m. Eksploatacja złoża piętrem zawodnionym spowoduje powstanie sztucznego zbiornika wodnego o nieznacznej powierzchni i głębokości. Technologia wydobywania kruszywa spod wody nie wymaga obniżenia zwierciadła wód podziemnych. Powstały zbiornik będzie jednak stanowił strefę drenażową dla niewielkiego obszaru wokół zbiornika. Zasięg oddziaływania można oszacować na ok. 20 m. Zmiany te wystąpią, jednak bezwzględne wielkości tych zmian mieścić się będą w przedziale 0.0-0,5m, biorąc pod uwagę ich skalę należy je uznać za nieznaczące i nie powodujące negatywnych oddziaływań na obszary sąsiednie. Niewielkie zatem zmiany stanów wody podziemnej dotyczą zmian w warstwie wodonośnej (s. 15 opinii). Z przedstawionej opinii wynika więc jednoznacznie, że eksploatacja przedmiotowego złoża nie wpłynie negatywnie na realizację celów środowiskowych wyznaczonych dla wskazanych części wód. Odmienne twierdzenia strony skarżącej w tym zakresie nie zostały zaś poparte żadnymi kontrdowodami. Skarżące Stowarzyszenie nie skorzystało z możliwości przedłożenia alternatywnej opinii w zakresie wpływu planowanej inwestycji na wody gruntowe (w tym na główny zbiornik wód podziemnych – GZWP). Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego, jak również decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Niezasadne są zatem zarzuty strony skarżącej odnoszące się do naruszenia niektórych przepisów postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.