II SA/Ol 75/17

Dnia 29 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2017 roku sprawy ze skarg Fundacji A oraz Stowarzyszenia B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia 26 października 2016 roku; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Fundacji A kwotę 997 złotych (słownie dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) oraz na rzecz Stowarzyszenia B kwotę 997 złotych (słownie dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że "[...]" r. do Urzędu Miasta i Gminy w R wpłynął wniosek K P o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego oraz budynku garażowego w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr "[...]" w obrębie U, miejscowość K, gm. R. We wniosku podano parametry poszczególnych budynków wchodzących w skład planowanej zabudowy zagrodowej. Rzeczony wniosek został zmodyfikowany "[...]"r. w zakresie ograniczenia terenu inwestycji zgodnie z załącznikiem (w północno-wschodniej części działki). Decyzją z "[...]"r. działający z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy R Kierownik Referatu IGK (dalej jako Burmistrz, organ I instancji) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku garażowego w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr "[...]" w obrębie geodezyjnym "[...]" - U, R - obszar wiejski. W uzasadnieniu podał, że w toku postępowania przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół przedmiotowej działki. Wykazała ona spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 2- 5 u.p.z.p. Ponadto wskazano, że w sprawie ma zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p., w związku z czym odstąpiono od badania, czy inwestycja spełnia wymóg tzw. "dobrego sąsiedztwa". W dalszej części uzasadnienia organ szczegółowo odniósł się do postanowień wydanych w toku postępowania przez organy współdziałające. Od powyższej decyzji odwołało się Stowarzyszenie M (dalej jako Stowarzyszenie) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W jego ocenie wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji uwzględnił błędne postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie (dalej jako GDOŚ) z dnia "[...]" r. ("[...]"). Zdaniem Stowarzyszenia, postanowienie GDOŚ istnieje w obrocie prawnym, co nie oznacza, że nie narusza obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności przepisów ustawy o ochronie przyrody. W dalszej części wskazano na naruszenie przepisów o ochronie przyrody. Odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia "[...]"r. wniosła również Fundacja K (dalej jako Fundacja) wnosząc również o uchylenie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy R. Podała, że działka nr "[...]" w obrębie geodezyjnym "[...]" - U, R położona jest w granicach Mazurskiego Parku Krajobrazowego (dalej jako MKPK) oraz obszarów Natura 2000 - "Puszcza Piska" kod "[...]" z Dyrektywy Ptasiej UE oraz "O" kod "[...]" z Dyrektywy Siedliskowej UE. Podniosła, iż wnioskowana zabudowa dotyczy otwartych terenów zielonych, w pobliżu historycznej miejscowości K, co zmieni w sposób nieodwracalny walory krajobrazowe otwartego polno - łąkowego krajobrazu w środkowej części Parku, które powinny być chronione wg definicji art. 5 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) oraz zniszczy historyczny układ przestrzenny zachowanej od połowy XIX w. osady K, co całkowicie pominięto w załączonej do decyzji analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (załącznik nr 2 do decyzji). Wyjaśniła, że lokalizacja inwestycji we wskazanym miejscu dotyczy gruntów o dużych wartościach przyrodniczych nie przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji należało wziąć również pod uwagę rozporządzenie nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Warmińsko - Mazurskiego Nr 20, poz. 506), ponieważ planowana inwestycja znajduje się w 100 metrowej odległości od okresowego zbiornika wodnego. Zdaniem Fundacji, te zagadnienia zostały całkowicie zignorowane przez GDOŚ w Warszawie który wydał postanowienie pomijając procedurę dowodów wynikającą z art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. Ponadto w świetle obowiązujących przepisów Planu Ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego z 2012 r. na terenie planowanej inwestycji (działka nr "[...]") niedopuszczalna jest realizacja nowego budownictwa - strefa I ekologiczna, co także jest sprzeczne z zatwierdzonym projektem Planu Zadań Ochronnych obszaru Natura 2000 "Puszcza Piska" kod "[...]" i co muszą wziąć pod uwagę organy administracji publicznej przy ustalaniu warunków zabudowy, zgodnie z art. 73 ustawy Prawo ochrony środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O (dalej jako Kolegium) decyzją z dnia "[...]"r. nr. "[...]" utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Prezentując stan faktyczny sprawy wskazało, że podstawę materialnoprawną wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.2017, poz.1073 tj. – dalej jako u.p.z.p.). Kolegium podkreśliło, że zgodnie z utrwalonym w judykaturze poglądem decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa. Z kolei ma on obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 r., IV SAlPo 1219/13, LEX nr 1488420). Następnie, wywiodło, że zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy przestrzeni pozbawionych planu miejscowego możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5 tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Natomiast w myśl art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. W tym zakresie, na podstawie akt sprawy, Kolegium przyjęło, że średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie R wynosi 6,8 ha, zaś powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy wynosi 14, 6047 ha. Działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nr "[...]" ma powierzchnię "[...]" ha i w jej skład wchodzą: grunty orne (RIVa) o powierzchni "[...]" ha, grunty orne (R V) o powierzchni "[...]" ha, pastwiska trwałe (Ps IV) o powierzchni "[...]" ha, łąki trwałe (LIV) o powierzchni "[...]" ha, łąki trwałe (LIV) o powierzchni "[...]" ha, rowy (W) o powierzchni "[...]". W związku z powyższym Kolegium uznało, że organ I instancji zasadnie zastosował w sprawie wskazany wyjątek od tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa". Odnosząc się do charakter planowanej zabudowy stwierdziło, że co do zasady budynek mieszkalny, budynek gospodarczy i budynek garażowy mogą składać się na zabudowę zagrodową i biorąc zaś pod uwagę powierzchnię działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy uznało, że zabudowa zagrodowa służyć będzie obsłudze gospodarstwa rolnego. Kolegium wskazało, że podstawowym dowodem w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest tzw. analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której sposób wykonania reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 - dalej jako rozporządzenie). Stosownie do powyższego Kolegium uznało, że w sytuacji unormowanej art. 61 ust. 4 u.p.z.p. analiza funkcji ma okrojony zakres, gdyż w takowym przypadku parametry techniczne inwestycji są w decyzji określane na podstawie wniosku, zaś celem analizy funkcji jest wykazanie pozostałych przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 u.p.z.p., co w przedmiotowej sprawie miało miejsce, jak wykazała analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Mianowicie, teren objęty wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej (droga wojewódzka nr "[...]" - działka ewidencyjna nr "[...]") poprzez gminną drogę wewnętrzną stanowiącą działki nr: "[...]", "[...]", "[...]". Ponadto istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, decyzja nie narusza przepisów odrębnych. Projekt decyzji został uzgodniony z organami współdziałającymi, w tym z organem właściwym do spraw ochrony przyrody. Postanowieniem z dnia "[...]" r. (znak: "[...]") działająca z upoważnienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Dyrektor Departamentu Orzecznictwa Administracyjnego uchyliła w całości postanowienie organu pierwszej instancji i uzgodniła przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu swego stanowiska organ współdziałający podniósł, że działka nr "[...]" w obrębie U, gmina R - położona jest w granicach Mazurskiego Parku Krajobrazowego, dla którego obowiązuje rozporządzenie nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Warmińsko - Mazurskiego Nr 20, poz. 506), a także obszarach Natura 2000 Puszcza Piska oraz Ostoja Piska "[...]". GDOŚ stwierdził, że planowana inwestycja nie narusza przepisów o ochronie przyrody (w szczególności art. Art. 65 ust. 2 pkt 5 tej ustawy), a Kolegium prezentowany pogląd podzieliło. Podsumowując Kolegium uznało, że decyzja organu I instancji zawiera elementy, o których mowa w art. 54 u.p.z.p. Skargę od powyższej decyzji wywiodła Fundacja reprezentowana przez adw. M K zarzucając naruszenie: - art. 66 ust. 2 ustawy z dn. 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U.2016, 2134 tj. – dalej jako u.o.p.) przez jego niezastosowanie, tj., że Kolegium nie uchyliło skarżonej decyzji, mimo, że organ I instancji przed jej wydaniem nie powiadomił - z zapewnieniem 30-dniowego terminu na zgłoszenie zastrzeżeń i wniosków - bezpośrednio sąsiadującego z inwestycją, zarządzającego ogrodem zoologicznym "P", - art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niepowiadomienie m.in. skarżącego przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co w konsekwencji skutkowało niemożnością złożenia dodatkowych materiałów do akt sprawy, co ostatecznie nastąpiło "[...]"r., tj. w dacie, gdy skarżący nie był świadom wydania "[...]"r. skarżonej decyzji, - art. 10 § 1 k.p.a., tj. nieuchylenie przez Kolegium decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej w pierwszej instancji przez Burmistrza Miasta i podczas gdy przedłożone przez Skarżącego materiały mogły uzasadniać uzupełnienie postępowania dowodowego w celu weryfikacji, czy decyzja o warunkach zabudowy będzie zgodna z przepisami odrębnymi, w szczególności wskazanymi w zarzucie nr. V, - art. 10 § 1 k.p.a., tj. nieuchylenie przez Kolegium decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, mimo, że organ I instancji przed jej wydaniem decyzji nie powiadomił w zasadzie żadnej ze stron (w tym organizacji uczestniczących na prawach strony) o zakończeniu postępowania, w celu umożliwienia wypowiedzenia się stronom, co do wszystkich zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, - art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. przez nie przeprowadzenie dostatecznego postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia, czy planowana decyzja o warunkach zabudowy będzie zgodna z przepisami odrębnymi, w tym wskazanymi w zarzucie nr. V - Naruszenie § 3 ust. 1 pkt. 7 Rozporządzenia m 9 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego w zw. z art. 17 ust. 1 pkt. 7 lit. a) ustawy o ochronie przyrody i art. 17 ust. 2, 3, 3a i 4 a contrario o ochronie przyrody w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego w 100 m. strefie od co najmniej dwóch naturalnych zbiorników wodnych, Skarżąca Fundacja wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej, wydanej przez organ I instancji. Skarga zarejestrowana została pod sygn. II SA/Ol 75/17. Skargę wywiodło także Stowarzyszenie zarzucając, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji przedstawiło jedynie podstawy prawne jej wydania, natomiast nie odniosło się do argumentów dotyczących naruszenia przepisów o ochronie przyrody. Podało, że działka planowanej inwestycji, zgodnie z postanowieniami Planu Ochronnego Mazurskiego Parku Krajobrazowego, jest usytuowana w strefie oznaczonej jako "[...]" i na tym terenie tym nie dopuszcza się wyznaczania nowych siedlisk budowlanych (poza zwartą zabudową wsi). Skarga zarejestrowana została pod sygn. II SA/Ol 76/17. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O w odpowiedzi na obie skargi wniosło o ich oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymało argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia "[...]"r. uczestnicy postępowania T P i K P reprezentowani przez adw. R I wnieśli o oddalenie obu skarg. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazali, że w postepowaniu będącym przedmiotem skargi nie doszło do naruszenia art. 66 ust. 2 u.o.p., albowiem A K - właściciel sąsiadującej z działką nr. "[...]" nieruchomości, na terenie której prowadzi ogród zoologiczny tj. P – uznany został za stronę tego postępowania. Dodał, że wprawdzie korespondencja kierowana była nie do niego, a do P nie ma tutaj znaczenia, gdyż zgodnie z wpisem w CEiDG podmiotem prowadzącym działalność pod firmą P w K jest A K. Nadmienił, że z akt sprawy nie wynika, aby w odległości 100 m. od strefy planowanej inwestycji znajdował się zbiornik wodny, co czyni zarzut naruszenia § 3 ust.1 pkt. 7 rozporządzenia nr. 9 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 26 stycznia 2006r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego bezzasadnym. Na rozprawie 29 maja 2017r. Sąd, na podstawie art. 111 §1 p.p.s.a., postanowił połączyć sprawę o sygn. II SA/Ol 76/17 ze sprawą II SA/Ol 75/17 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod wspólną sygn. akt II SA/Ol 75/17. Przedmiotem obu skarg jest bowiem ten sam akt administracyjny. W ocenie Sądu art. 111 § 1 p.p.s.a. powinien eliminować wszystkie wypadki odrębnego rozpoznawania spraw, w których zachodzi tożsamość przedmiotu postępowania, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Sąd w pełni aprobuje pogląd NSA, że z zestawienia art. 51 p.p.s.a. i art. 111 § 1 p.p.s.a. wynika, iż w każdej sytuacji, w której skarżący nie skorzystali z przysługującej im formy współuczestnictwa przewidzianej w art. 51 p.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest z urzędu do połączenia spraw, które mogły być objęte jedną skargą (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008 r., II GSK 255/08, LEX nr 505974). Pełnomocnik Fundacji wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji fotograficznej przedstawionej przez Fundacje przy piśmie z "[...]"r. Z kolei Prezes Fundacji podał, że widoczne na zdjęciach dwa zbiorniki wodne, są zbiornikami okresowymi i wysychają tylko w czasie większej suszy. Jeden z nich jest oddalony 30 m., drugi zaś 60 m. od projektowanej zabudowy. Prezes Stowarzyszenia podtrzymał skargę. Podał w wątpliwość charakter planowanej inwestycji. Zakwestionował także stanowisko Burmistrza, że teren zamierzonej inwestycji jest silnie zurbanizowany, podczas, gdy w K znajduje się jedynie 1 gospodarstwo rolne. Działka Inwestora otoczona jest parkiem zoologicznym i terenami chronionego krajobrazu. Pełnomocnik inwestora oraz Kolegium wnieśli o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 tj.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, chyba że przepisy stanowią inaczej. Sprawując tak rozumianą kontrolę sądy administracyjne badają, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tj., dalej jako: p.p.s.a.) uchylenie zaskarżonego aktu następuje w sytuacji, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c). Dodać należy, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oceniając w świetle przywołanych uregulowań skarżone decyzje Sąd doszedł do przekonania, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy łącznym spełnieniu przesłanek, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy, czyli: 1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2/ teren ma dostęp do drogi publicznej, 3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4./ teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz 5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przy czym przepisów ust. 1 pkt 1 powyższego artykułu nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchna gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno - urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 powyżej wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 i ust. 7 u.p.z.p. Sporządzenie analizy architektoniczno - urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Należy jednak podkreślić, że analiza architektoniczno - urbanistyczna jest przeprowadzana przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Analiza jest dokumentem na podstawie treści której, ale też pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy. Niewątpliwie wnioskowana działka nr "[...]" w obrębie U, miejscowość K, gm. R położona jest w granicach Mazurskiego Parku Krajobrazowego (dalej jako MKPK) oraz obszarów Natura 2000 - "Puszcza Piska" kod "[...]" z Dyrektywy Ptasiej UE oraz O kod "[...]" z Dyrektywy Siedliskowej UE. Stąd też zasadnie organ pierwszej instancji uznał, że projekt decyzji należało uzgodnić w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. Na gruncie niniejszej sprawy GDOŚ postanowieniem z "[...]"r. uchylił postanowienie RDOŚ w O z "[...]"r. i uzgodnił przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy dla rzeczonej inwestycji. Podzielił pogląd RDOŚ w O, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie stoi w sprzeczności z zakazami obowiązującymi na terenie MPK, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 1-13 rozporządzenia. Nadto GDOŚ stwierdził, że realizacja planowanej inwestycji nie doprowadzi do zniszczenia lub uszczuplenia siedlisk lub/i stanowisk gatunków roślin i zwierząt oraz siedlisk przyrodniczych, dla których wyznaczono obszar Natura 2000 O, a także nie spowoduje znaczącego negatywnego oddziaływania na siedliska ptaków stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Puszcza Piska, nie wpłynie też na integralność obszaru oraz jego powiązania z innymi obszarami. Nadmienił, że kwesta ta została rozstrzygnięta jego postanowieniem z "[...]"r., w którym stwierdzono m. in. brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na Obszar Natura 2000. Nadto GDOŚ stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w żaden sposób nie przemawia za tym, by uznać, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne koliduje z art. 65 ust. 2 pkt 5 u.o.p. zakazującym wznoszenia w sąsiedztwie m. in. ogrodu zoologicznego (P w K). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 31 maja 2016r. (II OZ 545/16) oddalił zażalenie Stowarzyszenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 marca 2016r. (IV SA/Wa 317/16) odrzucające skargę Stowarzyszenia na w/w postanowienie GDOŚ z "[...]"r. uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy. W rezultacie postanowienie GDOŚ z "[...]"r. jest ostateczne (art. 16 k.p.a.) i korzysta z domniemania zgodności z prawem, co oznacza, że dopóki nie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego wiąże organy administracji publicznej orzekające w sprawie decyzji o warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy rozstrzygnięcie winno być brane pod uwagę. Jako niezasadny należy uznać zarzut wskazany przez Stowarzyszenie naruszenia postanowień Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy. Ustalenia studium powinny być uwzględnione przy sporządzaniu aktów planistycznych, nie mają jednak wiążącego charakteru w sprawach o ustalenie warunków zabudowy. Natomiast brak wyraźnej normy, określającej wiążący charakter ustaleń zawartych w planie ochrony, nie pozwala na uznanie, że ustanowione w planie zakazy, w tym dotyczące określonego rodzaju zabudowy, stanowić mogą podstawę decyzji administracyjnej w sprawie warunków zabudowy, a tym samym nie mogą stanowić podstawy decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Żaden zaś z elementów planu ochrony, określonych w art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, nie daje podstaw do przyjęcia wiążącego dla decyzji o warunkach zabudowy charakteru planu (vide: wyroki NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., I OSK 1443/11 i 14 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 2035/09, dostępne w CBOSA). Zasadny natomiast okazał się zarzut Fundacji – w kontekście przedłożonych dowodów przy piśmie z "[...]"r. - niewyjaśnienia przez orzekające w sprawie organy, czy w sprawie ma zastosowanie art. 24 ust. 1 pkt 8 lit.a u.o.p. zakazującym na obszarze chronionego krajobrazu innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej w zw. z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenie nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Warmińsko - Mazurskiego Nr 20, poz. 506) w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego zawierającego zakaz recypowany z przywołanego artykułu u.o.p. W kontekście niniejszej sprawy trzeba mieć również na uwadze treść przepisu art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2017, poz. 519 tj.), z którego wynika, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego i pomników przyrody oraz ich otulin. Przywołane uregulowania są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., a co za tym idzie poczynienie wiążących ustaleń w zakresie ich hipotez należy do orzekającego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organu administracji publicznej. Powyższej okoliczności orzekające w sprawie organy nie zweryfikowały dowodowo, w szczególności brak ustaleń w tym zakresie w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Ograniczenie się w rzeczonej analizie w zasadzie do recypowania danych ze skorowidza działek skutkuje ryzykiem pominięcia istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Jako, że okoliczność występowania naturalnych zbiorników wodnych w sąsiedztwie planowanej inwestycji, w normie odległościowej podanej w przywołanych przepisach, jest niewątpliwie istotna, gdyż wektorowo może wpłynąć na kierunek rozstrzygnięcia w sprawie. Z tej też przyczyny Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a dopuścił przedłożony przez Przewodniczącego Fundacji dowód z dokumentu przy piśmie z "[...]"r. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przyczyny uwzględnienia skargi. Skutkiem naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 §1 k.p.a., na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji. O kosztach postepowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 2005 § p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015, poz. 1800) zasądzając kwoty po 997,00 zł tytułem: wpisu – 500,00 zł, opłaty za czynność adwokacką – 480,00 zł wraz z opłatą skarbową – 17,00 zł.