II SA/Ol 772/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Y. I. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 19 marca 2018 r. "[...]" (dalej jako: "organ pierwszej instancji") zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę "[...]" (dalej także jako: "inwestor"), obejmującego budowę budynku handlowo -usługowego z mieszkaniem "[...]". Po rozpatrzeniu odwołań: "[...]", Wojewoda "[...]" (dalej także jako "organ odwoławczy") decyzją z dnia 11 czerwca 2018 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda zwrócił bowiem uwagę, że z dniem 1 stycznia 2018 r. zmieniony został § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U z 2015 r. poz. 1422), dalej jako "rozporządzenie". Z uwagi na treść § 2 pkt 2 ppkt 1 rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 r. poz. 2285) oraz fakt, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 9 lutego 2018 r., podstawę opracowania projektu stanowiła decyzja o warunkach zabudowy z dnia 31 stycznia 2011 r., a inwestycja planowana jest na granicy z czterema sąsiednimi działkami, zaś teren nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lokalizacja projektowanego budynku na granicach działek jest możliwa na podstawie § 12 ust. 2 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2018 r. Powyższe wymaga jednak wniosku inwestora. Żądanie takie zostało złożone przez inwestora dopiero na etapie postępowania odwoławczego, a przeprowadzenie postępowania wyłącznie przez organ drugiej instancji doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), dalej jako "K.p.a.". Decyzją z dnia 9 lipca 2018 r. organ pierwszej instancji ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego przedmiotową inwestycję. W uzasadnieniu stwierdził m.in., że budynek zaprojektowano na niezabudowanej działce położonej pomiędzy budynkami przy "[...]". Budynek przy "[...]"jest zabytkiem wpisanym do rejestru jako "willa" decyzją z dnia 28 grudnia 1987 r., zaś budynek nr x został wprowadzony do Gminnej Ewidencji Zabytków jako "dom". Organ pierwszej instancji przyjął, że nie jest konieczne uzyskanie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Stwierdził ponadto, że w projekcie ściana szczytowa istniejącego budynku nr x z wnękami okiennymi jest elementem wnętrza projektowanego budynku. Odsunięto konstrukcję projektowanego budynku od ściany budynku nr x, a, posadowienie budynku projektowanego od strony budynku nr x przebiega na rzędnej powyżej istniejącego fundamentu z obciążeniem mimośrodowym względem osi, co nie powoduje zagrożenia i utrudnień w fundamentowaniu. Od strony budynku nr x zaprojektowano posadowienie na niezależnych stopach, wykonywanych pojedynczo w różnym czasie, aby nie podkopywać fundamentu. Projekt zawiera ponadto analizę nasłonecznienia budynku nr x, z której wynika, że obowiązujące dla zabudowy śródmiejskiej wymagania zostały spełnione. Organ pierwszej instancji stwierdził, że ściana szczytowa budynku nr x usytuowana jest od strony północno - wschodniej i obecnie jest oświetlana światłem słonecznym w godz. 7.00 - 9.30. W tej ścianie, na poddaszu, znajdują się cztery okna mieszkań "[...]". Oba mieszkania mają po dwa pokoje mieszkalne. Zgodnie z analizą, po realizacji projektowanego budynku, oba pokoje mieszkania nr "[...]" będą nasłonecznione przez 2 godziny w czasie 7.30 - 9.30, zaś w mieszkaniu "[...]" dla centralnie położonego okna nasłonecznienie będzie w godz. 8.00 - 9.30, czyli 1,5 godziny, a dla okna skrajnego 1 godzinę, w czasie 8.30 - 9.30. Tym samym spełniony został wymóg przewidziany w § 60 ust. 1 rozporządzenia. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że projektowany budynek zlokalizowany jest w zabudowie śródmiejskiej i uzupełnia (jako plomba) istniejącą zabudowę ul. "[...]". Ponadto, w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego "[...]", na planszy - kierunki przekształceń zagospodarowania przestrzennego teren objęty wnioskiem znajduje się na obszarze funkcjonalnego śródmieścia Centrum. Dodał, że w celu zwiększenia ilości światła słonecznego we wskazanych mieszkaniach w pełnej ścianie nowego budynku zaprojektowano pas okien fasadowych pełniących rolę lustra odbijającego światło słoneczne, które zapewnią dopływ światła słonecznego do tych mieszkań przez cały dzień, w godz. 7.00 - 17.00. Ponadto wyjaśnił, że w ścianie szczytowej projektowanego budynku nie będzie okien, dach płaski "odwrócony" nie jest tarasem i w celach konserwatorsko - remontowych będzie dostępny jedynie z zewnętrznej drabiny, a planowany system monitoringu zewnętrznego i wewnętrznego zwiększy bezpieczeństwo również w sąsiedztwie. W złożonym od tej decyzji odwołaniu "[...]" (dalej jako "skarżący") stwierdził, że we wpisanej do rejestru zabytków kamienicy "[...]" okna znajdują się z każdej strony budynku, zatem jest to budynek wolnostojący. W ocenie skarżącego, usytuowanie projektowanego budynku rażąco narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia, gdyż ma być posadowiony na granicy działki, na której znajduje się ściana z otworami okiennymi budynku nr 6, a §12 ust. 2 rozporządzenia zezwala na wybudowanie budynku przy granicy działki, gdy na działce sąsiedniej bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Przy czym, lokalizacja po granicy jest dopuszczalna, jeżeli jest to uzasadnione zachowaniem ładu przestrzennego na danym terenie. W ocenie skarżącego, skoro w pobliżu budynku nr x na terenie analizowanym znajduje się m.in. wolnostojący budynek nr x, to nie można przyjąć, że lokalizacja projektowanego budynku "na granicy" jest elementem ładu przestrzennego. Skarżący zarzucił ponadto, że w przedmiotowej decyzji brak jest jakiejkolwiek analizy zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i nie wskazano podstaw prawnych zezwalających na zaprojektowane usytuowania budynku na granicy działek. Skarżący wskazał też na brak w projekcie ściany wydzielenia pożarowego i niewskazanie klasy odporności ogniowej projektowanych luster/przeszkleń, a także brak analizy, o której mowa w § 271 rozporządzenia. Podniósł także, że oddziaływanie mającego pełnić rolę luster projektowanego pasa okien fasadowych, odbijającego światło słoneczne i ciepło, może być szkodliwe dla zdrowia i mienia. Zarzucił również, że w razie pożaru dostęp przez okna do przedmiotowych mieszkań będzie utrudniony. Ponadto, zwrócił uwagę, że stan techniczny budynku jest zły i istnieje uzasadniona obawa, że podczas realizacji inwestycji powstaną uszkodzenia w mieszkaniu skarżącego. Dodał, że płaski dach, mający znajdować się bezpośrednio pod oknami lokali "[...]", może ułatwić włamania do tych lokali, a monitoring nie zapewni bezpieczeństwa w tym zakresie. Skarżący stwierdził ponadto, że planowana inwestycja naraża zabytkowy obiekt na nieodwracalne szkody, gdyż projektowany budynek ma być dobudowany do istniejącej zabytkowej kamienicy. Decyzją z dnia 21 września 2018 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł w uzasadnieniu decyzji, że w dniu 31 stycznia 2011 r. dla przedmiotowej inwestycji wydano decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej przyjmując wniosek o pozwolenie na budowę ma obowiązek sprawdzić czy jest on jednoznaczny, kompletny, a jego forma i zakres są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie, organ jest zobowiązany wezwać inwestora do usunięcia tych braków formalnych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących lokalizacji przedmiotowej inwestycji na granicy z działką sąsiednią Wojewoda wyjaśnił, że ogólna zasada sytuowania budynków na działce budowlanej zawarta jest w § 12 ust. 1 rozporządzenia, zaś wyjątki od tej zasady określone zostały w pozostałych punktach § 12. Z uwagi na złożenie przez inwestora wniosku, o którym mowa w § 2 pkt 2 ppkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r., organ pierwszej instancji był zobowiązany uwzględnić ten wniosek i rozpatrzeć sprawę zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2018 r. Zauważył, że z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że przedmiotowa inwestycja jest kontynuacją funkcji w osiedlu "Śródmieście", a linia zabudowy od strony ul. "[...]", jako lico ściany zewnętrznej budynku nr x i granica działki "[...]"od strony tej ulicy, uzupełni w uporządkowany sposób istniejącą pierzeję ul. "[...]". Zatem budynki wskazane przez skarżącego nie stanowią zabudowy wolnostojącej. Odnośnie do zarzutów dotyczących zabezpieczeń przeciwpożarowych wyjaśnił, że dla przedmiotowej inwestycji inwestor uzyskał ekspertyzę techniczną w sprawie warunków ochrony przeciwpożarowej, zaakceptowaną przez "[...]"Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarowej (postanowienie z dnia 26 sierpnia 2013 r.). Z analizy tej wynika, że zaproponowane rozwiązania zastępcze nie pogorszą warunków ochrony przeciwpożarowej i zapewnią akceptowalny poziom bezpieczeństwa pożarowego. Ponadto przewidziano, że w ramach zapewnienia całkowitej ochrony obiektu budynek należy wyposażyć w system sygnalizacji pożarowej podłączony do monitoringu Państwowej Straży Pożarnej. W ocenie Wojewody nie zasługiwały na uwzględnienie także zarzuty dotyczące pogorszenia warunków zdrowotno - sanitarnych i użytkowych lokalu przez zastosowanie okien fasadowych. Do argumentów dotyczących odbicia słonecznego polegającego na stopieniu części samochodów czy motocykli, organ odwoławczy nie mógł się ustosunkować z uwagi na nieznajomość okoliczności, w jakich doszło do wypadków wskazanych w odwołaniu, zaś zarzut nagrzewania się pomieszczeń w wyniku zastosowania tych okien Wojewoda uznał za hipotetyczny. Ustosunkowując się zaś do zarzutów dotyczących pogorszenia się stanu technicznego budynku nr x podczas realizacji przedmiotowej inwestycji, podkreślił, że w projekcie budowlanym wskazano, w jaki sposób należy postępować podczas prowadzenia prac fundamentowych, aby nie naruszyć ściany szczytowej istniejącego budynku. Odnośnie natomiast do zarzutu dotyczącego zaprojektowania dachu płaskiego i wiążącej się z tym obawy skarżącego co do możliwych włamań stwierdził, że nie może rozpatrywać ewentualnych zdarzeń przyszłych. Wojewoda wyjaśnił ponadto, że decyzją z dnia 31 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków nieruchomych województwa "[...]" historyczne elementy komponowanej zieleni "[...]", jednak nie obejmuje ona przedmiotowych działek inwestycyjnych. W złożonej do tut. Sądu skardze skarżący zarzucił naruszenie: - art. 15 K.p.a., z uwagi na ograniczenie się organu odwoławczego jedynie do kontroli prawidłowości postępowania organu pierwszej instancji i brak własnych ustaleń; - art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, pominięcie słusznego interesu strony oraz prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą wzbudzania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, - art. 11 K.p.a. przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do argumentów i twierdzeń strony podnoszonych w toku postępowania administracyjnego, - art. 107 § 3 K.p.a. polegające na zaniechaniu zawarcia w uzasadnieniu decyzji obligatoryjnych elementów, a w konsekwencji uniemożliwienie stronie pełnego ustosunkowania się do wydanego rozstrzygnięcia, - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, - § 12 ust. 2 rozporządzenia przez jego bezpodstawne zastosowanie; - art. 35 Prawa budowlanego przez brak wszechstronnego sprawdzenia zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. W związku z powyższym skarżący podtrzymał zarzuty odwołania i wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącego kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę złożył także inwestor, wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 772/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podnieść należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, z późn. zm.), zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Tym samym ocenie w niniejszej sprawie podlegało, czy zaskarżona decyzja zapadła z zachowaniem art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie jest sporne, że wymogi te zostały w stanie faktycznym sprawy spełnione przez inwestora. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Cytowany przepis określa zakres obowiązków organu administracji architektoniczno - budowlanej, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Z jego treści wynika jednoznacznie, że podstawowym obowiązkiem tego organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma fundamentalne znaczenie, gdyż te akty określają w sposób wiążący, m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Dlatego też negatywny wynik ustaleń organu co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy wyklucza możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r., sygn. II OSK 215/14, dostępny [w:] Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Podkreślić przy tym należy, że funkcja art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ogranicza się do sprawdzenia, czy plan miejscowy nie uległ zmianie, a w związku z tym czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej inwestycji nie wygasła (por. wyroki NSA z dnia: 20 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 973/05; 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 946/07; 10 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 44/12, CBOSA). Wobec powyższego, wbrew zarzutowi skarżącego, organy administracji architektoniczno – budowlanej nie miały obowiązku badania, czy decyzja ustalająca warunki zabudowy, na podstawie której sporządzono projekt budowlany, jest zgodna z prawem z uwagi na podnoszone w skardze zarzuty wydania tej decyzji bez uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Dodać należy, że Sąd nie ma kompetencji do badania legalności tej decyzji w ramach niniejszego postępowania, co wynika z cytowanych wyżej przepisów p.p.s.a. Podnieść także należy, że w ostatecznej decyzji z dnia 31 stycznia 2011 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji, ustalono następujący sposób zagospodarowania terenu: "projektowane przeznaczenie terenu - budynek plombowy na działce "[...]", na wysokość trzech kondygnacji w kształcie litery L dobudowany do obu sąsiednich budynków, na dwóch najwyższych kondygnacjach o rzucie prostokąta, z odsunięciem od szczytu budynku Nr x z powodu istniejących okien dwóch mieszkań w poddaszu tego budynku. Pomieszczenia techniczne tj. kotłownia i maszynownia zlokalizowane w poziomie dachu, cofnięte od elewacji frontowej". Z uwagi na powyższe także zarzuty skarżącego dotyczące wątpliwości co do zasadności uznania planowanej inwestycji za zabudowę "plombową", zaprojektowania budynku na granicy działek czy też prawidłowość ustalenia linii zabudowy oraz kwestia zachowania ładu przestrzennego, nie mogły być skutecznie podniesione w niniejszym postępowaniu. Jak już wyżej stwierdzono, organy orzekające w sprawie miały obowiązek zbadania wyłącznie czy projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Prawidłowo więc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano na związanie tą decyzją. Stosownie bowiem do art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945), dalej jako "u.p.z.p.", decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Podkreślić należy, że związanie to oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, to jest sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji określonych w tym przepisie, ale także zakaz postępowania wbrew wszystkim wymogom określonym w tej decyzji. Ustalenie tych warunków w decyzji polega nie tylko na określeniu parametrów samego obiektu, ale na ustaleniu innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji o warunkach zabudowy, która polega na określeniu dopuszczalności lokalizacji danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa, oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Organ wydający pozwolenie na budowę nie może zatem weryfikować treści decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok tut. Sądu z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 651/18, CBOSA). Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o warunkach zabudowy oznacza więc, że organ ten nie może kształtować warunków zabudowy odmiennie od ustalonych w tej decyzji. Skoro zatem w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy właściwy organ rozważał kwestię posadowienia spornej inwestycji bezpośrednio przy granicach działek i stosowne ustalenia w tym przedmiocie zawarł w ostatecznej decyzji, to organy administracji architektoniczno – budowlanej orzekające w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę w oparciu o tę decyzję, są tym stanowiskiem związane. W decyzji tej zaś przesądzono, że sporny budynek, jako plombowy, może być dobudowany do obu sąsiednich budynków. Dodać należy, że m.in. "[...]" była stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 31 stycznia 2011 r. ustalającą warunki zabudowy dla spornej inwestycji i ani w trybie instancyjnym, ani w postępowaniu nadzwyczajnym nie zakwestionowała prawidłowości tej decyzji. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia § 12 ust. 2 rozporządzenia. Jak już wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, zasada sytuowania budynków na działce budowlanej w określonej odległości od granicy tej działki (3 m lub 4 m w zależności od istnienia bądź braku okien i drzwi w ścianie budynku zwróconej do granicy) określona została w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Przepis § 12 ust. 2 przewiduje zaś wyjątki od tej reguły. Stanowi on, w brzmieniu mającym zastosowanie w stanie faktycznym i prawnym sprawy z uwagi na wniosek inwestora z 17 maja 2018 r., że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaznaczyć należy, że w ust. 2 nie przewidziano jakichkolwiek innych zastrzeżeń czy warunków poza ustaleniami w planie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy. Sytuacja objęta tym przepisem zaistniała w kontrolowanej sprawie, gdyż co już wyżej wskazano, w decyzji o warunkach zabudowy ustalono posadowienie spornego budynku przy granicach działek. Należy też stwierdzić, że z projektu budowlanego nie wynika, aby planowana inwestycja ingerowała w substancję budynku nr x. Jak zasadnie wskazano w decyzji organu pierwszej instancji, w projekcie odsunięto konstrukcję projektowanego budynku (ściany i słupy) od ściany budynku nr x. Ponadto, od strony tego budynku, aby nie podkopywać fundamentu, zaprojektowano posadowienie na niezależnych stopach, wykonywanych pojedynczo w różnym czasie. Odnośnie zaś kwestii ochrony konserwatorskiej budynku nr x należy wskazać, że decyzją z dnia 21 lipca 2016 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylił decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w "[...]"z dnia 31 maja 2016 r., którą odmówiono inwestorowi udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie przedmiotowej inwestycji, i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdził wprost, że brak jest podstaw prawnych do wydawania decyzji na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji na opisanych wyżej działkach. Z treści decyzji wpisującej do rejestru zabytków willę "[...]" wynika bowiem, że ochronie konserwatorskiej podlega jedynie sam budynek, w granicach działki, na której był posadowiony. Ponadto z projektu budowlanego wynika, że w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji nie nastąpi oparcie elementów konstrukcyjnych projektowanego budynku o ścianę szczytową zabytkowej willi, a na styku dostawionej przeszklonej ściany i budynku zabytkowego znajdować się będą wyłącznie elementy uszczelniające, nie ingerujące w zabytkową elewację. Skarżący zarzucił również, że z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły wpływu zaprojektowanego pasa atrap okien pełniących rolę lustra odbijającego światło słoneczne na mieszkania "[...]", kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego i nasłonecznienia ściany szczytowej, a w tym zakresie ponadto oparły się na przedłożonej przez inwestora analizie a nie na opinii biegłego. Zarzutów tych nie można podzielić. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceniono, że zaproponowane w projekcie rozwiązania zastępcze nie pogorszą warunków ochrony przeciwpożarowej i zapewnią akceptowalny poziom bezpieczeństwa pożarowego. Ocenę tę organ odwoławczy oparł m.in. na postanowieniu "[...]" Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 26 sierpnia 2013 r., w którym organ ten wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego przedmiotowego budynku w inny sposób, niż podany w § 271 ust. 1 pkt. 11, § 235 ust. 2 rozporządzenia, z uwzględnieniem wskazań "Ekspertyzy technicznej w sprawie warunków ochrony przeciwpożarowej w projektowanej plombie "[...]" " z dnia 15 lipca 2013 r., pod warunkiem zastosowania w budynku w systemu sygnalizacji pożarowej zapewniającego całkowitą ochronę obiektu, podłączonego do monitoringu Państwowej Straży Pożarnej. Organ PSP, po analizie zaproponowanego przez rzeczoznawców wariantu zabezpieczenia przeciwpożarowego obiektu uznał, że zaproponowane rozwiązania zastępcze zrekompensują istniejące nieprawidłowości w sposób dostateczny pod warunkiem zastosowania w budynku w systemu sygnalizacji pożarowej zapewniającego całkowitą ochronę obiektu, podłączonego do monitoringu Państwowej Straży Pożarnej. Obawy skarżącego dotyczące ewentualnych negatywnych dla ludzi i mienia skutków oddziaływania zaprojektowanych na pełnej ścianie III piętra pasa atrap okien pełniących rolę lustra odbijającego światło słoneczne i doświetlających okna w ścianie szczytowej budynku nr x, nie zostały poparte żadnymi merytorycznymi argumentami. W tym zakresie należy więc podzielić stanowisko organu odwoławczego o braku możliwości ich uwzględnienia. Odnosząc się natomiast do kwestii nasłonecznienia lokali mieszkalnych w budynku nr x przyznać należy, że w zaskarżonej decyzji nie ustosunkowano się do tej kwestii i wyłącznie organ pierwszej instancji przeanalizował kwestię nasłonecznienia mieszkań w tym budynku. Oceniając powyższe zagadnienie przede wszystkim stwierdzić należy, że nie zaistniała konieczność powoływania biegłego do oceny prawidłowości przyjętych w projekcie rozwiązań w zakresie nasłonecznienia lokali mieszkalnych w sąsiednim budynku, gdyż organy administracji architektoniczno – budowanej są wyspecjalizowanymi organami w zakresie m.in. nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, w szczególności warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych oraz zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b - c Prawa budowlanego) i posiadają odpowiednia wiedzę pozwalająca ocenić zarówno prawidłowość wykonania przedłożonej przez inwestora analizy nasłonecznienia. Jak wynika z akt administracyjnych, analiza nasłonecznienia budynku nr x została wykonana dla dni równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00-17:00 (a więc zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia), przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń. Dodać należy, że w odniesieniu do kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi, w tym dotyczącymi nasłonecznienia i przesłaniania mieszkań w sąsiednich budynkach, organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Ocena organu, jako ściśle związana z przepisami Prawa budowlanego, musi w jednoznaczny sposób opierać się na dyspozycji konkretnych norm Prawa budowlanego. Dopuszczalne jest więc jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska (por. wyroki NSA z: 13 lutego 2007 r., II OSK 508/2006; 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/2009; 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1214/10; 15 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 345/11; CBOSA). Tak ukształtowane orzecznictwo jednoznacznie określa granice kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, do badania projektu budowlanego, mając na uwadze cel, dla którego wprowadzono przepisy związane z umożliwieniem inwestorom uzyskiwania pozwoleń na budowę, a także odpowiedzialnością profesjonalnych projektantów. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie kontrola projektu budowlanego została dokona z zachowaniem art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Fakt lakonicznego ustosunkowania się organu odwoławczego do niektórych zarzutów odwołania nie może wpłynąć na odmienną ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji, gdyż naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.