II SA/Ol 780/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skarg J. K., P. K. i T. D. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie likwidacji szkoły oddala skargi. J. K., P. K. i T. D., wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę m.in. uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]" Nr "[...]" w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w A. Skarga ta została poprzedzona przez skarżących wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Uchwale tej zarzucono naruszenie: art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty poprzez podjęcie uchwały likwidacyjnej mimo braku zawiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły wszystkich rodziców uczniów; art. 48 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie instytucji kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu w kwestii zawiadomienia rodziców o zamiarze likwidacji szkoły. Podnosząc te zarzuty wniesiono o stwierdzenie nieważności wskazanej uchwały, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie od Gminy A na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano zasadność i prawidłowość ustanowienia kuratora dla doręczeń dla rodziców dzieci, których adresu nie udało się ustalić. Zakwestionowana również osobę samego kuratora według autora skargi popadłą w sprawie w konflikt interesów. Według twierdzeń zawartych w skardze Rada Gminy A, będąca organem prowadzącym Szkołę Podstawową w A, błędnie przyjęła, iż w procedurze likwidacyjnej szkoły w trybie art. 59 u.s.o. zastosowanie znajduje instytucja kuratora przewidziana w k.p.a. Podkreślono, że zawiadomienie o zamiarze likwidacji jest dokonane skutecznie, jeśli dotarło do wszystkich osób lub organów, które powinny być poinformowane, najpóźniej w terminie, o którym mowa wart. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Niedopełnienie tego obowiązku, może stanowić przesłankę stwierdzenia nieważności uchwały. Doręczenia zawiadomienia może być dokonane np. na zebraniu z rodzicami, za pośrednictwem urzędnika gminy lub pocztą. Wybranie drogi pocztowej dokonania doręczenia nie może zostać uproszczone do wysłania pisma na adres domowy rodziców. Doręczanie tak istotnej kwestii winno nastąpić każdemu z rodziców, przepis zaś art. 9 ust. 1 ustawy o systemie oświaty nie zawiera wyłączeń od zawiadomienia, więc organ winien zawiadomić wszystkich uprawnionych. W piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 2012 r. pełnomocnik skarżących zarzucił dodatkowo naruszenie przepisów art. 20 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990r. i § 8 pkt 5 Statutu Gminy A, w ten sposób, że organ nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku poinformowania mieszkańców Gminy A o planowanej sesji Rady Gminy, na której podjęto skarżoną uchwałę, poprzez zaniechanie umieszczenia stosownych informacji na tablicach sołectw. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy A wniosła o jej oddalenie, uznając zarzuty dotyczące ustanowienia kuratora do doręczeń za nieuzasadnione. Wskazano ponadto, że Gmina pomimo szeregu podjętych czynności nie była w stanie ustalić miejsca pobytu T. D. i P. K. i doręczyć im zawiadomień o likwidacji szkoły, co spowodowało konieczność ustanowienia dla tych osób kuratora dla osoby nieobecnej. Do pisma procesowego skarżących z dnia 12 listopada 2013r. załączono oświadczenie mieszkańców a i B mówiące, że nie zostały wywieszone na tablicy ogłoszeń w Sołectwach A, B i C, informacje o planowanym zwołaniu na dzień "[...]" Sesji Rady Gminy A, na której podjęto uchwałę intencyjna w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w A oraz zwołaniu na dzień "[...]" Sesji Rady Gminy A, na której podjęto uchwałę likwidującą Szkołę Podstawową w A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Wskazać należy również na zapis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwana dalej: ustawą ppsa., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie skarga oparta została na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591, ze zm) dalej: u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Dopuszczalność złożenia skargi uzależniona jest od uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, wykazania naruszenia swego interesu prawnego bądź uprawnienia oraz wykazania, że uchwała podjęta została z naruszeniem prawa. Z uwagi na zapis art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd stwierdził, że nie budzi wątpliwości, iż skarżący przed wniesieniem skargi wystąpili do Rady Gminy A z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jak również w przypadku każdego ze skarżących rodziców zaistniało naruszenie jego interesu prawnego bądź uprawnienia. Skarżący naruszenia interesu prawnego bądź uprawnienia upatrują w fakcie, że ich dziecko - dzieci, które są uczniami Szkoły Podstawowej w A, której zamiar likwidacji dotyczy skarżona uchwałą, będą zmuszone w następstwie jej likwidacji do dojeżdżania do szkoły w B lub w C. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) dalej: u.s.g. i art. 59 ust. 1 w związku z art. 5c pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.) - dalej: u.s.o., uchwała Rady Gminy A nr "[...]" z "[...]" w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w A. W pierwszej kolejności pozostaje wskazać, że sprawy dotyczące edukacji publicznej należą do zadań własnych gminy, stanowiąc realizację jednej z zasadniczych potrzeb wspólnoty samorządowej, o czym stanowi art. 7 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 1 ust. 1 u.s.g. W ramach tego zadania gmina tworzy i prowadzi jednostki organizacyjne realizujące określone zadania. Zakres realizacji zadań edukacyjnych określają natomiast przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, lecz gmina uprawniona jest do tworzenia na swoim terenie systemu organizacyjnego szkół, biorąc pod uwagę zarówno potrzeby wspólnoty samorządowej jak i swe możliwości organizacyjne oraz finansowe. Ustawodawca wyposażył gminy w prawo tworzenia i likwidacji jednostek organizacyjnych, przy pomocy których gmina realizuje swoje zadania, w tym w zakresie edukacji publicznej, przy uwzględnieniu realizacji zadań publicznych - art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h. u.s.g. w związku z art. 59 ust. 1 u.s.o. Organizacja sieci szkół gminnych jest zatem funkcją z jednej strony potrzeb wspólnoty samorządowej i obowiązków nakazanych gminie prawem, a z drugiej strony jej możliwości finansowych, organizacyjnych, logistycznych. W tych ramach uprawnień gminy oraz uwarunkowań, w których ona funkcjonuje mieści się przede wszystkim racjonalizacja sieci szkół na danym terenie, w tym tworzenie ale też likwidacja istniejących szkół w zależności od potrzeb i wyników przeprowadzonych analiz. Jak wskazano w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. II SA/Sz 818/11, (dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), który to pogląd Sąd podziela w całości w każdym takim wypadku musi nastąpić "wyważenie interesu społecznego, reprezentowanego przez organ stanowiący gminy (rada gminy reprezentuje ogół jej mieszkańców stanowiących wspólnotę samorządową) i interesu indywidualnego rodziców dzieci, który najczęściej też nie jest jednolity. Jedni z nich preferować mogą bowiem poziom i warunki kształcenia, inni bliskość szkoły i domu. Organ stanowiący gminy musi zatem zdecydować, które z tych wartości należy preferować, biorąc pod uwagę wszystkie uwarunkowania, w tym w szczególności swe możliwości finansowe i organizacyjne". Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty szkoła publiczna, z zastrzeżeniem ust. 1a i 2, może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, a także odpowiednio o tym samym lub zbliżonym profilu kształcenia ogólnozawodowego albo kształcącej w tym samym lub zbliżonym zawodzie. Organ prowadzący jest obowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły: rodziców uczniów (w przypadku szkoły dla dorosłych - uczniów), właściwego kuratora oświaty oraz organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do prowadzenia szkół danego typu. Zgodnie natomiast z ust. 2 tego artykułu szkoła lub placówka publiczna prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego może zostać zlikwidowana po zasięgnięciu opinii organu sprawującego nadzór pedagogiczny, a szkoła lub placówka publiczna prowadzona przez inną osobę prawną lub fizyczną - za zgodą organu, który udzielił zezwolenia na jej założenie. Jak wynika z brzmienia cytowanych przepisów ustawodawca, poza bezwzględnym wymogiem informacyjnym i wymogiem zapewnienia uczniom przez organ prowadzący możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, nie zawarł żadnych innych przesłanek, od spełnienia których uzależniłby uprawnienie organu prowadzącego szkołę do jej likwidacji. Powyższe oznacza, że kryteria kontroli sądowoadministracyjnej są wyłącznie prawne. Badaniu podlega jedynie zgodność z prawem podjęcia uchwały. Kontrolą nie może być więc objęta celowość likwidacji szkoły. Sąd nie może brać pod uwagę także aspektu społecznego likwidacji szkoły. Uprawnienie bowiem gminy, prowadzącej szkoły położone na jej terenie, do likwidacji małych szkół wiąże się z chronioną konstytucyjnie zsadzą samodzielności jednostek samorządu terytorialnego (art. 165 ust.2 Konstytucji), których działalność podlega nadzorowi wyłącznie z punktu widzenia legalności (art. 171 ust. 1 Konstytucji). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie jest zatem uprawniony do kontroli celowości likwidacji Szkoły Podstawowej w A. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej uchwały dotyczy jedynie oceny czy spełnione zostały przesłanki likwidacji określone w art. 59 ustawy z 7 września 1991r. o systemie oświaty. Należy zaznaczyć, że procedura likwidacji szkoły składa się z dwóch etapów – w pierwszej kolejności podejmowana jest uchwała o zamiarze likwidacji szkoły, która ma charakter intencyjny, następnie zaś organ prowadzący szkołę jest zobowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji wymienione w nim podmioty. Procedura ta ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wynikający z przepisów i taka jej chronologia została potwierdzona w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 18.04.2001 r., SA/Sz 149/2001, WSA w Warszawie z dnia 16.03.2011 r., II SA/Wa 32/2011 ). W rozpoznawanej sprawie z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 14 września 2012r. Rada Gminy A podjęła uchwałę o zamiarze likwidacji Szkoły Podstawowej w A. Podjęto zatem uchwałę intencyjną będącą pierwszym etapem likwidacji szkoły. W przekonaniu Sądu spełniony został przez organ prowadzący szkołę warunek zapewnienia uczniom likwidowanej szkoły możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu. Z treści § 2 skarżonej uchwały wynika, że uczniom Szkoły Podstawowej w A zapewnia się kontynuowanie nauki: w Szkole Podstawowej wchodzącej w skład Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w B dla uczniów zamieszkałych w miejscowościach: "[...]"; w Szkole Podstawowej w C dla uczniów zamieszkałych w miejscowościach: "[...]" Ponadto z obszernego uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że podjęcie uchwały o likwidacji szkoły wynika z racjonalizacji sieci szkół na terenie Gminy, gdzie założeniem jest: - zapewnienie uczniom optymalnych warunków kształcenia poprzez naukę w pomieszczeniach spełniających normy sanitarne, - objęcie uczniów systemem dożywiania opartym na odpowiednio wyposażonych stołówkach szkolnych, - dostosowanie sieci szkół do realnych potrzeb wynikających z zachodzących zmian demograficznych, - eliminowanie placówek o niedostatecznym stanie infrastruktury oświatowej oraz placówek nie dających szans na poprawę tej infrastruktury z uwagi na brak możliwości budowy sal sportowych, boisk, stołówek, - dostosowanie sieci szkół do istniejącej infrastruktury drogowej związanej z koniecznością dowożenia dzieci, - optymalizacja kosztów kształcenia z uwagi na pogarszającą się relację między wysokością części oświatowej subwencji ogólnej a rzeczywistymi kosztami kształcenia oraz stanem finansów Gminy . Wyjaśniono, że podjęcie uchwały w sprawie likwidacji szkoły to kolejna próba realizacji zapisów uchwały Nr "[...]"Rady Gminy A z dnia "[...]" w sprawie strategii rozwoju oświaty w Gminie A na lata 2001 - 2006, gdzie po analizie już w 2000 r. przewidziano likwidację tej szkoły. Pomimo upływu 10 lat zarówno wskaźniki demograficzne, jak i stan finansów Gminy nie uległy zmianie. Wręcz przeciwnie, tendencje które w roku 2000 dopiero się zarysowywały, w chwili obecnej są już bardzo widoczne i dużo bardziej dramatyczne dla kondycji finansów Gminy, niż było to 10 lat temu. Podkreślono, że analiza danych demograficznych południowej części Gminy wskazuje na możliwość połączenia obwodu szkoły w A z obwodem Zespołu Szkolno - Przedszkolnego w B, z wyłączeniem niektórych miejscowości do SP C. Z przeprowadzonej analizy wynika, że szkoła w B została rozbudowana w 2009 r. o nowe sale lekcyjne w nowo wybudowanych skrzydle, posiada również salę gimnastyczną, plac zabaw, boisko sportowe i stołówkę szkolną z pełnym zapleczem kuchennym. W uchwale podkreślono nadto, że średnia liczebność dzieci w oddziałach nie przekroczy dwudziestu uczniów, co pozwoli na optymalizację procesu kształcenia. W roku szkolnym 2013/2014 ze szkoły w A dodatkowymi dowozami do B zostanie objętych maksymalnie 24 uczniów, których droga od miejsca zamieszkania wyniesie niespełna 6 km. Pozostali uczniowie już w chwili obecnej są objęci dowozami. Podkreślono, że A nie zostanie bez infrastruktury oświatowej, bowiem na jej terenie nadal będzie funkcjonowało jedno- oddziałowe przedszkole publiczne. Rada Gminy A wyraziła również jednoznacznie wolę przekazania budynku i majątku szkoły organizacji społecznej, która na ich bazie ma utworzyć niepubliczną szkołę podstawową na zasadach określonych w art. 82 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty. Wyjaśniono, że z uwagi na lokalizację szkoły w przedwojennym budynku, gdzie obecna kubatura budynku nie daje szans na poprawę warunków nauczania bez konieczności poniesienia na jej rozbudowę ogromnych nakładów finansowych (pełnowymiarowe izby lekcyjne, stołówka szkolna, sala sportowa), brak jest możliwości jej dalszego funkcjonowania. Spełniona została także przesłanka, o której mowa w art. 59 ust. 2 ustawy z 7 września 1991r., a mianowicie zasięgnięto opinii Warmińsko-Mazurskiego Kuratora Oświaty w przedmiocie likwidacji szkoły, który pismem z dnia 29 stycznia 2013r. wydał pozytywną opinię w tej kwestii. Projekt uchwały o likwidacji szkoły został również zaopiniowany przez odpowiednie władze statutowe związków zawodowych. Obydwie ww. opinie znajdują się w aktach administracyjnych sprawy. Organizacjom związkowym umożliwiono także udział w posiedzeniach właściwych Komicji Rady Gminy. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi co do naruszenia art. 48 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie instytucji kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu w kwestii zawiadomienia rodziców o zamiarze likwidacji szkoły, należy stwierdzić, że jest on bezzasadny. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że wszyscy rodzice zostali poinformowani w ustawowym terminie 6 miesięcy przed planowaną likwidacją szkoły o zamiarze jej likwidacji. W przypadku 2 osób nie udało się ustalić adresu ich zamieszkania, pomimo podjęcia takich prób. W celu ustalenia ich miejsca pobytu zwrócono się do Urzędu Miasta w A o stosowną informację. Z przekazanych danych wynika, że uczestnicy ci byli uprzednio zameldowani w A ale wymeldowali się i obecnie nie dokonali zameldowania na pobyt stały lub czasowy na terenie kraju. Zwrócono się również z zapytaniem do Centralnego Zarządu Służby Więziennej, który poinformował, że rzeczone osoby nie przebywają w zakładzie karnym ani areszcie śledczym na terenie kraju. W związku z tym Sąd Rejonowy Wydział III Rodzinny i nieletnich postanowieniem z dnia "[...]" po rozpoznaniu sprawy z wniosku Gminy A przy udziale P. K. ustanowił kuratora w osobie J. S., adres do doręczeń Urząd Gminy w A, kuratorem do reprezentowania nieobecnego uczestnika postępowania P. K.. Podobnie Rejonowy Wydział III Rodzinny i nieletnich postanowieniem z dnia "[...]" po rozpoznaniu sprawy z wniosku Gminy A przy udziale T. D., ustanowił dla nieznanego z miejsca pobytu T. D., przedstawiciela w osobie J. S., adres do doręczeń Urząd Gminy w A, kuratorem do reprezentowania nieobecnego uczestnika postępowania. W pkt III postanowienia zastrzeżono, że skuteczność doręczenia pism T. D. uzależnia się od doręczenia ich przedstawicielowi J. S.. Trzeba zaznaczyć, że nie leży w kompetencji Sądu ocena prawidłowości oraz zasadności ustanowienia tzw. kuratora dla doręczeń. W tym przedmiocie bowiem toczyło się odrębne postępowanie przed sądem powszechnym na podstawie m.in. przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Niewątpliwie zaś kurator do doręczeń został zawiadomiony w terminie 6 miesięcy przed dniem likwidacji szkoły, o zamiarze jej likwidacji. Nadmienić należy jedynie, że skoro ww. osoby zajmują się swoimi dziećmi to niewątpliwie powinny one udostępnić szkole swoje adresy. W kontekście zaś zarzutu, że nie zostały wywieszone na tablicy ogłoszeń w Sołectwach A, B i C informacje o planowanym zwołaniu na dzień "[...]" Sesji Rady Gminy A, na której podjęto uchwałę likwidującą Szkołę Podstawową w A, zasadnym jest przywołanie treści oświadczenia sekretarza Gminy A z dnia 22 sierpnia 2013r., który stwierdził, że zgodnie z zasadami panującymi w Urzędzie Gminy w A dotyczącymi informowania mieszkańców o terminach i porządku obrad Rady Gminy A, informacja o terminie sesji i jej porządku przekazywana jest mieszkańcom za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej Urzędu Gminy w A, tablicy ogłoszeń w Urzędzie oraz sołtysów zamieszczających informacje na sołeckich tablicach ogłoszeń. W przypadku zaś sesji, na których podejmowane były uchwały o zamiarze likwidacji Szkoły Podstawowej w A oraz o likwidacji Szkoły Podstawowej w A, z uwagi na wagę podejmowanych uchwał, informację o terminie i porządku sesji zostały rozplakatowane na tablicach ogłoszeń w sołectwach: A, B i C osobiście przez Sekretarza Gminy. Wobec tego trudno uznać za zasadny zarzut strony o nie wywieszeniu stosownych informacji o planowanym zwołaniu na dzień "[...]" Sesji Rady Gminy. Dając nawet wiarę twierdzeniom skarżących, że informacje o sesjach Rady nie zostały wywieszone na tablicy ogłoszeń, nie można wykluczyć sytuacji, że informacje wywieszone przez sekretarza Gminy zostały następnie usunięte lub zaklejone innymi dokumentami na tablicy ogłoszeń. Powyższe oświadczenia nie wykluczają więc, że informacje te jednak wywieszono zgodnie ze Statutem Gminy. Nawet gdyby jednak przyjąć argumentację strony skarżącej w tym zakresie, to wskazane uchybienie nie miałoby w ocenie Sądu waloru istotnego naruszenia prawa. Podkreślić warto, że to organ stanowiący Gminy posiada kompetencje w kwestii oceny potrzeby zachowania, czy też likwidacji dotychczasowej szkoły, przy czym jak wynika z uzasadnienia uchwały przyczyny podjęcia takiej decyzji nie należały jedynie do stricte ekonomicznych, gdyż pod uwagę brano także lepsze warunki kontynuacji nauki w szkole w B, gdzie z uwagi na planowane przyjęcie większej liczby dzieci przeprowadzono niezbędne inwestycje w postaci nowych sal lekcyjnych oraz remontu stołówki szkolnej. Te działania miały na celu poprawę sytuacji dzieci. Nie sposób przyjąć, że na skutek konieczności dojazdu do nowych szkół sytuacja tych dzieci uległa niedopuszczalnemu pogorszeniu, skoro powołane wyżej przepisy ustawy o systemie oświaty dopuszczają taką możliwość i nie traktują konieczności dojazdu jako nadmiernej uciążliwości. Konieczność dojazdu pociąga jedynie za sobą obowiązki po stronie Gminy z uwagi na bezwzględny nakaz zapewnienia bezpiecznych i bezpłatnych dojazdów, choć niewątpliwie może to zwiększyć drogę dzieci do szkoły i wydłużyć ich czas pobytu poza domem. Gmina ma jednak obowiązek zarządzania wydatkami na cele edukacyjne w taki sposób aby racjonalnie obejmować nimi nauczanie wszystkich dzieci z terenu Gminy. Jak wynika zaś z brzmienia przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty ustawodawca poza bezwzględnymi wymogami informacyjnymi oraz wymogiem zapewnienia przez organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, nie zawarł żadnych innych przesłanek, kryteriów, od spełnienia których uzależniłby uprawnienie organu prowadzącego szkołę do jej likwidacji. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa, co przemawia za oddaleniem skarg stosownie do art. 151 ustawy ppsa.