II SA/Ol 781/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/pos.1-sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia "[...]", Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki A, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania wszczętego na wniosek Spółki w sprawie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w sprawie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, w części dotyczącej składu Rady Nadzorczej Spółki do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w dniu 24 sierpnia 2011 r. złożyła pełnomocnik Spółki - radca prawny M.K., która wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 w związku z art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania pomimo, iż zawieszenie takie nie jest ziszczeniem przesłanki, o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, jak również naruszenie art. 212 w związku z art. 127, art. 239a, art. 239e, oraz w związku z art. 223, art. 226, art. 227, art. 228, art. 229, art. 233 i art. 235 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię systemową art. 122 tej ustawy polegającą na przyjęciu, iż organ I instancji jest związany wydaną przez siebie decyzją cofająca zezwolenie pomimo, iż strona skarżąca wniosła odwołanie, które nie zostało jeszcze rozpoznane. Po wniesieniu tej skargi Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowieniem z dnia "[...]" Nr "[...]" uchylił własne postanowienie z dnia "[...]" oraz postanowienie je poprzedzające z dnia "[...]" Nr "[...]" w sprawie zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu wskazano, iż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie tego organu w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa zostało wydane z naruszeniem art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zawiesza się postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wskazano, iż przyczyną zawieszenia postępowania w oparciu o powołaną przesłankę nie może być okoliczność, którą organ prowadzący postępowanie może ocenić we własnym zakresie. Poza tym faktycznie decyzja cofająca zezwolenie na prowadzenie takiej działalności z uwagi na złożone przez Spółkę odwołanie nie uzyskała przymiotu ostatecznej, a co za tym idzie nie stała się również wykonalna. Decyzja taka nie wywołała więc skutku prawnego w postaci cofnięcia zezwolenia, może zatem podlegać zmianom. W odpowiedzi na skargę z dnia 14 września 2011 r. Dyrektor Izby Celnej, wobec uwzględnienia skargi w całości w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego załączając własne postanowienie z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka wniosła skargę na postanowienie organu administracji publicznej, a zatem na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. W doktrynie oraz judykaturze panuje zgodny pogląd, iż do tej kategorii przyczyn umorzenia postępowania należy zaliczyć uwzględnienie skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli, określonym w art. 54 § 3 ustawy ppsa (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-Komentarz, Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 403 oraz postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2007r. sygn. akt II FSK 1259/06, niepublikowane). Stosownie do treści wskazanego przepisu, organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych rzeczonej sprawy wynika, iż Dyrektor Izby Celnej po wniesieniu skargi przez Spółkę na jego postanowienie z dnia "[...]" uwzględnił argumenty w niej zawarte i postanowieniem z dnia "[...]" uwzględnił skargę uchylając własne postanowienie z dnia "[...]" oraz poprzedzające je postanowienie z dnia "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Nastąpiło więc zdarzenie, w następstwie którego przestała istnieć przyczyna wszczętego postępowania sądowoadministracyjnego. Mimo bowiem, iż skarga strony została przekazana Sądowi wraz z postanowieniem organu odwoławczego, wydanym w trybie art. 54 § 3 ustawy ppsa., to postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte z chwilą złożenia skargi w organie odwoławczym stosownie do art. 54 § 1 ustawy ppsa. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-Komentarz, Wydanie 2 , Warszawa 2006. str. 439 i nast.). Skoro w niniejszej sprawie organ skorzystał z tej możliwości uchylając w trybie art. 54 § 3 ustawy ppsa. zaskarżone (własne) postanowienie i postanowienie je poprzedzające to postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe i dlatego należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania sądowego obejmujących uiszczony przez skarżącą wpis w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa prawnego radcy prawnego - § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. NR 163, POZ. 1349, ze zm) w kwocie 240 zł, orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 ustawy ppsa.