II SA/Ol 782/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi F. Ł. i W. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie nieodpłatnego przekazania na własność udziału w działce oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Naczelnik Gminy decyzją z dnia "[...]" przejął na własność Państwa gospodarstwo rolne bez budynków położone we wsi A, stanowiące własność O. L.. Następnie O. L. umową z dnia "[...]" przeniosła własność zabudowań składających się z połowy domu, z części stodoły, obory, spichlerza i przybudówki przy oborze, położonych we wsi A, na J. i J. P. Następnie na wniosek J. P. Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy decyzją z dnia "[...]" działając na podstawie art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989r. o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz. U. nr 10, poz. 53) orzekł o nieodpłatnym przekazaniu J. P. własności połowy udziału Skarbu Państwa w działce nr "[...]" o powierzchni 0,32 ha położonej we wsi A. Na skutek wniosku W. i F. Ł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po przeprowadzeniu postępowania w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji, rozstrzygnięciem z dnia "[...]" odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia "[...]". W uzasadnieniu podkreślono, że kwestionowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto nie jest obarczona pozostałymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa. Kolegium wskazało też, że nie jest uprawnione do badania kwestii związanych z zawarciem umowy sprzedaży mającej za przedmiot nabycie udziału w działce nr "[...]" Poza ramy prowadzonego postępowania wykracza też badanie legalności aktu nadania z 1960r. Następnie decyzją z dnia "[...]" po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy p. Ł, Kolegium utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia "[...]", podtrzymując argumentacje zawartą w pierwotnym rozstrzygnięciu. W dniu 18 lutego 2008r. do Kolegium wpłynął wniosek W. i F. Ł. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego Kolegium z dnia "[...]". Wnioskodawcy wskazali, że wznowienie postępowania uzasadnione jest tym, że zostali pozwani przez M. i J. Z. do sądu, a przedmiotem postępowania jest zniesienie współwłasności. Stwierdzili, że niezgodność umowy przeniesienia własności budynków z obowiązującym prawem ma wpływ na ważność decyzji z dnia "[...]". Pismem z dnia 10 marca 2008r. wnioskodawcy zostali wezwani do uzupełnienia braków podania. W odpowiedzi podali, że podstawę wznowienia postępowania stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 4 i 5. O okolicznościach wznowienia dowiedzieli się w dniu 8 lutego 2008r. po otrzymaniu zawiadomienia z VII Zamiejscowego Wydziału Ksiąg Wieczystych o dokonaniu wpisu. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie. Decyzją z dnia "[...]" Kolegium odmówiło uchylenia swojej decyzji z dnia "[...]". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że nie wystąpiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, bowiem okoliczności stanowiące podstawę wznowienia musiały by istnieć w chwili wydawania kwestionowanej decyzji. Podano także, że nie stwierdzono, aby zaistniały inne podstawy wznowienia określone w art. 145 § 1 kpa. Wnioskodawcom wyjaśniono także, że Kolegium nie jest władne wypowiadać się w kwestii legalności aktu notarialnego z dnia 27 maja 1988. W. i F. Ł złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że za podstawę wznowienia uznają niewłaściwe zastosowanie art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym w stosunku do osoby J. P.. Stwierdzono, że przepis ten nie uwzględnia okoliczności ustanowienia służebności gruntowej w związku ze współwłasnością budynków (piekarni, piwnicy, domu mieszkalnego, stodoły) oraz sposobu użytkowania nieujawnionego w szkicu użytkowania z 1960r. Podniesiono, że współuwłaszczenie J. P. nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa rolnego i cywilnego. Następnie opisano sposób, w jaki J. P. nabył nieruchomość podnosząc, iż odbyło się to w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami, bowiem nie był on wyłącznym właścicielem budynków. Wnioskodawcy stwierdzili, iż w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji z dnia "[...]" strona nie brała udziału bez własnej winy, zaś udział strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji z dnia "[...]" był ograniczony do zaskarżenia decyzji Kolegium, bez rozpoznania jej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podano, że w dniu 8 lutego 2008r. wyszły na jaw okoliczności oraz skutki błędnego uwłaszczenia J. P. Stwierdzono bowiem, że decyzję wydano w oparciu o umowę przeniesienia prawa własności i współwłasności opartą o decyzję o sprzedaży warunkowej z pominięciem współwłaścicieli. Przesłanki stanowiące podstawę wznowienia zaistniały w chwili wydania kwestionowanej decyzji ale nie były dla wnioskodawców zrozumiałe do czasu wystąpienia skutku prawnego decyzji. We wniosku wskazano również na bezprawne, zdaniem p. Ł., działanie J. Z. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy w całości swoją decyzję z dnia "[...]" Kolegium wskazało w rozstrzygnięciu, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia "[...]", bowiem nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania. Organ podniósł, że wbrew twierdzeniom skarżących, brali oni udział w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia "[...]" bowiem zainicjowali to postępowanie, uczestniczyli w nim i złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie tej sprawy. Wskazano również, że ewentualne niezaskarżenie decyzji do Sądu nie może stanowić o tym, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Tym samym przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa nie wystąpiła. Podkreślono, że fakt pozwania p. Ł. nie stanowi podstawy wymienionej w art. 145 § 1pkt 5 kpa. Nowe okoliczności stanowiące podstawę wznowienia musiałyby bowiem istnieć już w chwili wydania kwestionowanej decyzji. Kolegium nie stwierdziło, aby w toku rozpatrywania wniosku o stwierdzenie nieważności w 2003r. istniały okoliczności, na które powołują się wnioskodawcy, które to nie były Kolegium znane w chwili orzekania, a które wyszły na jaw po dniu 19 marca 2003r. Według organu tylko wykazanie istnienia takich nowych dowodów lub okoliczności pozwalałoby na przyjęcie zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania. Kolegium stwierdziło, że nie jest też władne dokonywać oceny legalności aktu notarialnego z dnia 27 maja 1988r. i nie było również uprawnione oceniać w przedmiotowym postępowaniu czy istniały podstawy do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 1989r. bowiem przedmiotem postępowania jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności z 2003r. Skargę na ww. decyzję wywiedli W. i F. Ł.. W uzasadnieniu podnieśli, że Kolegium w decyzji z 2003r. nie zauważyło tego, że stan prawny budynków był niezgodny z rzeczywistym stanem. Wskazali, że dokumenty związane ze sporną nieruchomością zostały zmienione, a oni zostali pozbawieni prawa dochodzenia roszczeń związanych ze zniszczeniem należących do nich budynków. Według skarżących umowa kupna budynków z 1980r. była umową dożywotniej służebności pokoju strychowego dla syna właścicielki O. L., która przekazała na podstawie decyzji Naczelnika Gminy z 1975r. gospodarstwo rolne w zamian za świadczenie rentowe. Ponadto w skardze zażądano unieważnienia decyzji z 1989r. Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy, ze względu na dotknięcie jej wadą prawną poprzez przyjęcie służebności mieszkalnej za umowę sprzedaży. Poza tym skarżący wskazali, że przyczyną, przez którą wywiedli skargę jest pozbawienie współwłaścicieli działki rolnej zabudowanej, nr "[...]" przez Urząd możności obrony swoich praw majątkowych i naruszenie interesu prawnego do prowadzenia gospodarstwa rolnego poprzez uwłaszczenie nieruchomością rolną J. P. Według stanowiska zawartego w skardze niesłusznie przyjęto w 1989r., że J. P. był właścicielem wszystkich budynków na działce nr "[...]" we wsi A, ponieważ było to sprzeczne ze stanem prawnym potwierdzonym innymi dokumentami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego decyzja z dnia "[...]" Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia "[...]" w sprawie odmowy uchylenia decyzji Kolegium z dnia "[...]" (utrzymanej decyzją z 2003r.) o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy z 1989r. w sprawie nieodpłatnego przekazania na własność J. P. ½ udziału w działce gruntu nr "[...]" o powierzchni 0,32 ha położonej we wsi A, gmina A. W. i F. Ł. podali, że podstawę wznowienia postępowania stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 4 i 5. Skarżący wskazali we wniosku o wznowienie postępowania, że ich udział w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z 1989r. (zakończonej decyzją Kolegium z dnia "[...]" i utrzymującą ją w mocy decyzją z 2003r.) był ograniczony, gdyż sprawy nie rozpoznał Naczelny Sąd Administracyjny. Podnieśli również, że nową okolicznością w sprawie jest pozwanie ich do sądu powszechnego przez M. i J. Z. w sprawie o zniesienie współwłasności. Kolegium wskazało w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji z 2003r., bowiem nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania. Należy mieć na uwadze w kontekście przedmiotowej sprawy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Przeprowadzenie postępowania w takiej sprawie bez udziału strony daje podstawę do wznowienia tego postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zasadnym jest przede wszystkim jednak wskazać, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a więc sytuacja gdy strona nie brała udziału w postępowaniu nie ze swojej winy oznacza sytuację, gdy nie została ona zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych, albo nie mogła w nich brać udziału z powodów od niej niezawinionych. Nie jest przy tym wymagane, aby winę w tym zakresie ponosili inni uczestnicy postępowania lub organ administracyjny. Brak winy strony podlega udowodnieniu. Nie wystarczy więc tutaj samo prawdopodobieństwo (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1998 r., I SA/Lu 652/97, niepublikowany). Gwarantowana w art. 10 § 1 kpa zasada czynnego udziału strony w postępowaniu obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Aby uchronić się od zarzutu nie zapewnienia stronie udziału w postępowaniu organ powinien zawiadomić ją o wszczęciu postępowania na wniosek innej strony oraz wezwać do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego. Niedopuszczenie strony do udziału w postępowaniu skutkuje naruszeniem prawa obligującym do wznowienia postępowania z powodu wypełnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Niezawiniony brak udziału przez stronę w postępowaniu dotyczy każdego rodzaju postępowania zwykłego, jak i w trybie nadzwyczajnym. Jest konsekwencją zarówno uniemożliwienia stronie udziału biernego przez brak zawiadomienia o postępowaniu, jak i czynnego przez odrzucanie jej wniosków dowodowych i uniemożliwianie wypowiedzi. Zdaniem B. Adamiak brak udziału to: a) brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu lub na wniosek innej strony; b) zawiadomienie o wszczęciu, ale brak wezwania do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego, albo niezapewnienie wbrew przepisom prawa aktywnego udziału w takich czynnościach; c) niezawiadomienie o wniesieniu odwołania i przebieg takiego postępowania bez udziału strony, także w trybach nadzwyczajnych (B. Adamiak (w:) Komentarz, 2004, s. 638). W ocenie Sądu wspomniana przesłanka wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. W. i F. Ł. brali bowiem udział w postępowaniu zakończonym decyzjami z 2003r. Z akt administracyjnych sprawy wynika nawet, że p. Ł. zainicjowali to postępowanie zwracając się pismem z dnia 21 października 2002r. (akta adm. – k. 37) do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji z 1989r. Skarżący byli więc stronami wspomnianego postępowania i jak wynika z akt sprawy mieli możliwość przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek i odpisów, a także byli uprawnieni do przedkładania wszelkich dowodów i wyjaśnień mających znaczenie dla sprawy. Zostali zawiadomieni o takiej możliwości pismem Kolegium z 2002r. (akta adm., k. – 45). Skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z 2003r. Organ rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z 2003r. utrzymał swoją pierwotną decyzję. Rozstrzygnięcie to zostało prawidłowo i skutecznie dostarczone W. i F. Ł. w dniu 15 lipca 2003r. i nie wywiedziono w stosunku do niego skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dlatego też tym bardziej nietrafne i niezrozumiałe jest podnoszenie przez skarżących tego, że ich udział w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z 1989r. był ograniczony, gdyż sprawy nie rozpoznał Naczelny Sąd Administracyjny. W. i F. Ł. zostali prawidłowo pouczeni w decyzji Kolegium z 2003r. o możliwości, terminie i sposobie wniesienia skargi do NSA. Niezłożenie przez żadną ze stron takiej skargi nie mogło więc skutkować podjęciem postępowania sądowego w sprawie. W związku z tym zarzut skarżących związany z brakiem postępowania sądowoadministracyjnego należy uznać za bezzasadny i nie skutkujący wystąpieniem przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W rozpatrywanym postępowaniu o wznowienie postępowania wskazano również na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W tym miejscu zasadnym jest podnieść, że przesłanka ta dotyczy nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów. Muszą one istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi, który wydał decyzje. Art. 145 § 1 pkt 5 kpa wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2000 r., I S.A./Lu 9/00, Lex nr 51768). Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., należy rozumieć więc okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, ale nie znane organowi, który wydał decyzję. Do okoliczności takich nie należy natomiast dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprawy ani też zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1998 r., I SA/Lu 26/97, niepublikowany). Gdyby okoliczności były znane organowi, to wznowienie postępowania jest wadliwe, a decyzja wydana w jego wyniku nieważna. Jeżeli organ wznowił postępowanie na podstawie okoliczności znanych mu w dniu wydania decyzji, jest to naruszenie prawa, które nie powinno być tolerowane z punktu widzenia praworządności (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 1998 r., I SA/Kr 737/97, niepublikowany). Nowe okoliczności lub nowe dowody muszą być jednak podstawą do wydania decyzji odmiennej treści, przy czym wystarczy tu prawdopodobieństwo wydania takiej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85, ONSA 1985, nr 1, poz. 35). W ocenie sądu organ słusznie uznał, że w sprawie nie wystąpiły takie nowe zagadnienia, które nie byłyby znane podczas podejmowania decyzji w 2003r. Skarżący nie wskazali takich okoliczności lub dowodów, które miałyby walor nowości i którym można by przypisać duże znaczenie prawne dla sprawy. W. i F. Ł. nie ujawnili takich doniosłych, istotnych dla sprawy dowodów bądź okoliczności, które byłyby nieznane organowi podejmującemu rozstrzygnięcia w 2003r. Wnioskodawcy podnieśli jedynie, że wznowienie postępowania uzasadnione jest tym, że zostali pozwani przez M. i J. Z. do sądu, a przedmiotem postępowania jest zniesienie współwłasności. Z pewnością sprawa cywilna o zniesienie współwłasności nie jest taką okolicznością, tym bardziej, że nie istniała ona w dniu wydania przez Kolegium decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 1989r. Należy pamiętać, że niedopuszczalne jest uznawanie okoliczności, która wynikła po wydaniu kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania administracyjnego decyzji jako przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że przedmiotem skargi jest decyzja z 2008r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy własną decyzję z 2008r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji Kolegium z 2003r. (utrzymanej decyzją z 2003r.) o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy z 1989r. w sprawie nieodpłatnego przekazania na własność J. P. ½ udziału w działce gruntu nr "[...]" o powierzchni 0,32 ha położonej we wsi A. Rolą składu orzekającego w niniejszej sprawie była zatem ocena czy Kolegium swoimi decyzjami z 2008r. prawidłowo uznało, że w sprawie nie zaistniały przesłanki nadzwyczajnego postępowania administracyjnego – wznowienia postępowania, które pozwoliłyby wzruszyć w tym trybie decyzje Kolegium z 2003r. W ocenie Sądu organ zasadnie uznał brak takich przesłanek w rozpoznawanej sprawie. W przedmiotowym postępowaniu Sąd działając w granicach sprawy nie był władny oceniać zgodności z prawem decyzji z 1989r. Tymczasem wiele zarzutów skargi oraz obszerna argumentacja skarżących odnosi się właśnie do tej decyzji. Podobnie Sąd nie mógł rozpatrywać w niniejszym postępowaniu, tak jak chcieliby tego skarżący, postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "[...]" o odmowie sprostowania decyzji tegoż Kolegium, utrzymującej w mocy decyzję tego organu z 2008r. W treści wspomnianego postanowienia skarżący zostali pouczeni o możliwości jego zaskarżenia w drodze zażalenia. Mimo to nie skorzystali z takiego uprawnienia. Tak więc rozpatrzenie jego legalności możliwe było w innym postępowaniu, przez co Sąd nie może rozpoznawać wspomnianego postanowienia w przedmiotowym postępowaniu. Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do kwestionowania zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.