II SA/Ol 788/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu16 października 2008r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie wyrażenia zgody na użyczenie nieruchomości postanawia umorzyć postępowanie sądowe WSA/post.1 – sentencja postanowienia W dniu "[...]" Rada Miejska podjęła uchwałę Nr "[...]" w sprawie wyrażenia zgody na użyczenie nieruchomości położonej w B. przy "[...]" (działka nr "[...]" i część działki nr 65/26 oraz nr 64/17) z przeznaczeniem na wybudowanie bezpłatnego parkingu ogólnodostępnego wraz z drogami dojazdowymi i terenami zieleni. Jako podstawę działania organ wskazał art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). W dniu 3 lipca 2008r. K. D., mieszkaniec B., zwrócił się do Wojewody o rozważenie zaskarżenia powyższej uchwały do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z przepisami prawa o gospodarce nieruchomościami gminnymi W dniu 25 sierpnia 2008r. Wojewoda reprezentowany przez radcę prawnego D. K., na podstawie art. 93 ustawy o samorządzie gminnym, zaskarżył wymienioną uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o stwierdzenie jej niezgodności z prawem w związku z rażącym naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt 9a ustawy o samorządzie gminnym. Organ nadzorczy wskazał, iż zgodnie z tym przepisem rada gminy jest upoważniona do podejmowania uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących określania zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. Do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. W związku z powyższym, zdaniem Wojewody, rada gminy może udzielać zgody na zbycie i obciążanie nieruchomości gruntowych tylko do czasu ustalenia w formie uchwały zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych lub w przypadku, gdy wynika to z przepisu szczególnego. Uzyskanie zgody rady gminy na rozporządzenie nieruchomością gruntową może również przewidywać w/w uchwała. Organ nadzorczy podał, iż Rada Miejska uchwałą nr "[...]"z dnia "[...]" określiła zasady gospodarki nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Miejskiej w B.. Uchwała ta w § 1 ust.1 wprost stanowi, iż "z dniem wejścia w życie zasad ( ... ) nabywanie, zbywanie i obciążanie nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawianie i wynajmowanie nie wymaga zgody Rady Miejskiej". Dlatego też, w ocenie Wojewody, przedmiotowa uchwała została podjęta przez Radę Miejską z naruszeniem zakresu kompetencji, wynikającej z art. 18 ust.2 pkt.9a ustawy o samorządzie gminnym. Organ zaznaczył też, że kwestionowana uchwała nie jest aktem prawa miejscowego i nie uchybiono terminowi do jej przedłożenia wojewodzie, gdyż wpłynęła ona do organu nadzoru 2 czerwca 2006r. W odpowiedzi na skargę Przewodnicząca Rady Miejskiej wniosła o umorzenie postępowania. Podała, że Rada Miejska uznała w całości zarzuty skargi za zasadne i w dniu 29 września 2008r. uchyliła zaskarżony akt prawny uchwałą Nr "[...]". W związku z powyższym, pismem procesowym z dnia 8 października b.r. pełnomocnik Wojewody cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Rada Miejska uznała zasadność skargi i wyeliminowała z obrotu prawnego zaskarżoną uchwałę. W następstwie tego strona skarżąca cofnęła skargę. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie, Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne, a tym samym związany cofnięciem skargi, postępowanie sądowe postanowił umorzyć. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.