II SA/Ol 800/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania odsetek z tytułu niedokonania wypłaty zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. A. Z. w dniu "[...]" zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w "[...]". Starosta "[...]", decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", uznał A. Z. z dniem "[...]" za osobę bezrobotną oraz odmówił mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na fakt, iż prawo do zasiłku będzie wymienionemu przysługiwało dopiero po upływie 180 dni od dnia rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, z powodu rozwiązania stosunku służbowego bez wypowiedzenia z winy A. Z. Następnie, Starosta "[...]", decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", przyznał A. Z. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia "[...]", w wysokości "[...]" zł miesięcznie. Od powyższej decyzji A. Z. w dniu "[...]" wniósł odwołanie. Wojewoda, decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż A. Z. rejestrując się w dniu "[...]" w Powiatowym Urzędzie Pracy w "[...]", spełniał warunki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Stosownie jednak do regulacji art. 75 ust. 1 pkt 3 powyższej ustawy, stanowiącego przepis szczególny w stosunku do art. 71 tejże ustawy, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. W ocenie organu odwoławczego, dyspozycja art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w przypadku A. Z. musiała zostać zastosowana, w związku z czym prawo do zasiłku dla bezrobotnych istotnie przysługiwało wyżej wymienionemu po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania. Powiatowy Urząd Pracy w "[...]", pismem z dnia "[...]", po otrzymaniu decyzji Wojewody z dnia "[...]", poinformował A. Z. o wyznaczonym na dzień "[...]" terminie realizacji wypłaty przysługującego mu zasiłku dla bezrobotnych za okres od "[...]" do "[...]". W dniu "[...]" A. Z. zgłosił się do urzędu pracy, jednak odmówił podpisania odbioru asygnaty stanowiącej podstawę wypłaty zasiłku w Urzędzie Pocztowym w "[...]". Argumentował, że poczta nie jest płatnikiem zasiłków dla bezrobotnych. Pismem z dnia "[...]" A. Z. zwrócił się o wypłatę zaległego zasiłku wraz z odsetkami. W odpowiedzi na powyższe pismo działający z upoważnienia Starosty - Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w "[...]", poinformował A. Z., że kolejny termin wypłaty zasiłku dla bezrobotnych został ustalony na dzień "[...]". Jednocześnie zobowiązał zainteresowanego do zgłoszenia się w tym dniu w PUP w "[...]", w celu odebrania asygnaty, stanowiącej podstawę do wypłaty świadczenia za okres od dnia "[...]" do dnia "[...]" i udanie się po odbiór zasiłku do Urzędu Pocztowego w "[...]" przy ulicy "[...]". Poinformowano również A. Z., że urząd pracy nie posiada kasy, w której mógłby dokonać wypłaty kwoty przysługującego zasiłku. W dniu "[...]" A. Z. zgłosił się do PUP w "[...]", jednak ponownie odmówił podpisania odbioru asygnaty stanowiącej podstawę wypłaty zasiłku w Urzędzie Pocztowym w "[...]" twierdząc, że poczta nie jest płatnikiem zasiłków dla bezrobotnych. Jednocześnie zażądał wskazania podstawy prawnej określającej miejsce wypłaty zasiłku (urząd pocztowy). Dyrektor PUP w "[...]", kolejnym pismem z dnia "[...]", poinformował A. Z., że następny termin wypłaty przysługującego zasiłku dla bezrobotnych został ustalony na dzień "[...]". Jednocześnie, decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Starosta "[...]" odmówił przyznania A. Z. odsetek z tytułu niedokonania wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 72 ust. 12 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uprawnionym do zasiłku, dodatku szkoleniowego, stypendium i innych świadczeń wypłacanych z Funduszu Pracy przysługują odsetki ustawowe, jeżeli powiatowy urząd pracy z przyczyn niezależnych od uprawnionych osób nie dokonał ich wypłaty w terminie. Podkreślono, że A. Z. wniósł odwołanie od decyzji przyznającej prawo do zasiłku. Realizacja zasiłku mogła zatem nastąpić dopiero po zakończonym postępowaniu odwoławczym. Niezwłocznie po wydaniu decyzji przez Wojewodę, A. Z. został poinformowany o terminie realizacji wypłaty zasiłku dla bezrobotnych za okres od "[...]" do "[...]", wyznaczonym na dzień "[...]". Organ zatrudnienia wskazał również na brak podstaw do wypłaty odsetek ustawowych z powodu niedokonania wypłaty zasiłku z uwagi na fakt, że urząd dwukrotnie przygotował wypłatę należnego A. Z. świadczenia. Od powyższej decyzji organu I instancji, A. Z. wniósł odwołanie do Wojewody zarzucając, że decyzja Starosty została wydana z rażącym naruszeniem procedury postępowania administracyjnego. Wskazał, iż zgodnie z art. 72 ust. 12 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, należą mu się ustawowe odsetki od przyznanego przez organ zasiłku dla bezrobotnych, gdyż to Starosta, a nie odbiorca świadczenia wstrzymał wypłatę zasiłku przyznanego decyzją administracyjną z dnia "[...]". Uważa, że organ I instancji z przyczyn niezależnych od skarżącego nie dokonał wypłaty zasiłku, co skutkuje roszczeniem skarżącego o wypłatę odsetek ustawowych. Ponadto podkreślił, że w świetle obowiązujących przepisów na Powiatowym Urzędzie Pracy w "[...]" spoczywa obowiązek wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. W jego ocenie instytucja ta nie może cedować takiego obowiązku na inne podmioty, gdyż takie działanie jest bezprawne. Podniósł, iż z ustawy wynika, że pup wypłaca zasiłki dla bezrobotnych w formie pieniężnej, a w przypadku gdy instytucja ta nie realizuje przepisów ustawy w sposób w niej wskazany, pozostaje w zwłoce w wypłacie bezrobotnemu zasiłku dla bezrobotnych. Wskazując na powyższe A. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewoda, decyzją z dnia "[...]", nr "[..]", na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 72 ust. 12 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), dalej określanej jako: ustawa o promocji, oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), dalej określanego jako: k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. Z. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podkreślił, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 72 ust. 12 ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do zasiłku, stypendium i innych świadczeń wypłacanych z Funduszu Pracy przysługują odsetki ustawowe, jeżeli powiatowy urząd pracy z przyczyn niezależnych od uprawnionych osób nie dokonał ich wypłaty w terminie. W niniejszej sprawie A. Z. nabył prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych na podstawie decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]". Organ zatrudnienia wstrzymał jednak wypłatę tego świadczenia ze względu na fakt złożenia przez skarżącego odwołania od decyzji przyznającej prawo do zasiłku. Zgodnie bowiem z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Wskazanego przepisu nie stosuje się jedynie wówczas, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności lub gdy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Takie przypadki w rozpatrywanej sprawie jednak nie wystąpiły. A. Z. został poinformowany, że podjęcie realizacji wypłaty zasiłku nastąpi dopiero po zakończonym postępowaniu odwoławczym. Z materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wynika, iż urząd pracy dwa dni po otrzymaniu decyzji Wojewody poinformował A. Z. o terminie wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący odmówił jednak odbioru asygnaty stanowiącej podstawę do wypłaty należnego świadczenia w dniu "[...]", następnie "[..]", jak i "[...]", za każdym razem tłumacząc, że poczta nie jest płatnikiem zasiłków. W ocenie Wojewody, brak jest podstaw prawnych do wypłacania A. Z. odsetek z tytułu niedokonania wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. Urząd pracy wstrzymał realizację wypłaty zasiłku w okresie od "[...]" do "[...]", gdyż strona skorzystała z przysługującego jej środka prawnego, jakim jest odwołanie od decyzji administracyjnej. Organ zatrudnienia nie mógł zatem wypłacić zasiłku w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego, ponieważ dotyczyło ono kwestii prawa do zasiłku. Zgodnie z art. 72 ust. 10 ustawy o promocji, zasiłki wypłaca się w okresach miesięcznych z dołu. Zasiłek za niepełny miesiąc ustala się dzieląc kwotę przysługującego zasiłku przez 30 i mnożąc przez liczbę dni kalendarzowych przypadających w okresie, za który przysługuje zasiłek. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 136 poz. 1118), zasiłek dla bezrobotnych wypłacany jest stosownie do art. 72 ust. 10 ustawy o promocji w terminach ustalonych przez powiatowy urząd pracy, nie później niż w ciągu 14 dni od dnia upływu okresu, za który świadczenie jest wypłacalne. W świetle powyższego wyznaczone przez organ zatrudnienia terminy wypłaty zasiłku były zgodne z wytycznymi określonymi w rozporządzeniu i urząd pracy nie pozostawał w zwłoce z wypłatą świadczenia. Odnosząc się do kwestii wypłaty zasiłków dla bezrobotnych, organ wskazał, że w dniu "[...]", pomiędzy Starostą "[...]" (zleceniodawcą), a Spółką A (zleceniobiorcą) została zawarta umowa na podstawie której zleceniodawca powierzył zleceniobiorcy wypłatę świadczeń pieniężnych dla bezrobotnych i innych uprawnionych osób zarejestrowanych w PUP w "[...]", w okresie od "[...]" do "[...]". Wypłata świadczeń dla uprawnionych z terenu miasta i gminy "[...]" odbywa się w UP "[...]". Nadto Wojewoda stwierdził, że urząd pracy na rachunek zleceniobiorcy przekazuje środki Funduszu Pracy na wypłatę świadczeń określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z akt sprawy wynika, iż PUP nie dysponuje kasą, w której mógłby dokonać wypłaty przysługującego A. Z. zasiłku. Umowa ze Spółka A miała przede wszystkim na celu przekazanie realizacji wypłaty świadczeń wyspecjalizowanej instytucji, przy jednoczesnym odciążeniu pracowników urzędu od zadań związanych w finalnym etapem wypłaty świadczeń. To urząd pracy wypłaca zasiłki dla bezrobotnych, ponieważ przekazuje środki na ten cel, które pochodzą z Funduszu Pracy. Spółka jedynie realizuje zlecenie wypłaty. W świetle powyższego zarzuty A. Z. dotyczące bezprawność działania PUP w "[...]" w kwestii realizacji wypłat świadczeń dla bezrobotnych są nieuzasadnione. Na powyższą decyzję A. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Stwierdził, iż Wojewoda naruszył przepisy procedury administracyjnej, a zwłaszcza art. 6, 7, 8, 9, 11, 28, 75 § 1 i 2 i 107 § 3 k.p.a., poprzez niezastosowanie się do ich treści. Wskazał na argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zarzucił przede wszystkim, iż utrzymując w mocy decyzję Starosty, organ odwoławczy rażąco naruszył prawo. Podniósł, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do wskazanych w odwołaniu faktów, zatem w rzeczywistości nie rozpoznał ponownie sprawy. Nie odniósł się także do wszystkich jego wątpliwości, nie dokonał oceny jego wniosków i intencji, zgodnie z art. 8 i 11 k.p.a. Zarzucił naruszenie art. 104 § 2 kpa poprzez nieuwzględnienie w sprawie przepisów prawa wynikających z art. 72 ust. 12 ustawy o promocji, co skutkowało tym, że organ nie rozstrzygnął prawidłowo o istocie sprawy. Ponadto, skarżący zarzucił, że decyzja organu II instancji nie posiada wszystkich elementów, które zgodnie z k.p.a. powinna zawierać decyzja administracyjna. Podobnie jak w odwołaniu od decyzji Starosty skarżący nawiązał do sposobu wypłaty przez urząd pracy zasiłku dla bezrobotnych. Wskazując na powyższe, A. Z. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody, zwrot kosztów postępowania oraz odszkodowanie. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania decyzji. Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Na organie orzekającym spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako: p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Ponadto, stosownie art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż w granicach danej sprawy, Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że brak jest podstaw prawnych pozwalających na uwzględnienie skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 72 ust. 12 ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis ten stanowi, iż uprawnionym do zasiłku, stypendium i innych świadczeń wypłacanych z Funduszu Pracy przysługują odsetki ustawowe, jeżeli powiatowy urząd pracy z przyczyn niezależnych od uprawnionych osób nie dokonał ich wypłaty w terminie. W przedmiotowej sprawie, taka sytuacja nie miała miejsca. Z materiału dowodowego zebranego przez organy w postępowaniu administracyjnym wynika, iż A. Z. nabył prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych na podstawie decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]". Urząd pracy wstrzymał jednak realizację wypłaty zasiłku w okresie od "[...]" do "[...]", gdyż strona skorzystała z przysługującego jej środka prawnego, jakim jest odwołanie od decyzji administracyjnej. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a., wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Wskazanego przepisu nie stosuje się jedynie wówczas, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności lub gdy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał jednak, iż takie przypadki w sprawie skarżącego nie wystąpiły. Należy stwierdzić, że organ I instancji postąpił prawidłowo, wstrzymując wypłatę świadczenia w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego, gdyż postępowanie to dotyczyło kwestii prawa do zasiłku. Zgodnie z wskazaną powyżej materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji, a więc art. 72 ust. 12 ustawy o promocji zatrudnienia, prawo do odsetek związane jest jedynie z opóźnieniem wypłaty świadczenia, do którego prawo jest już ustalone. Wojewoda w decyzji z dnia "[...]" podkreślił, że prawo do odsetek ustawowych nie przysługuje z tytułu opóźnienia wynikłego w związku z ustalaniem uprawnień do świadczenia. Taka sytuacja zaistniała w przypadku skarżącego, który odwołał się od decyzji przyznającej prawo do zasiłku. Organ II instancji rozpatrując sprawę wziął również pod uwagę możliwość opóźnienia przez urząd pracy wypłaty zasiłku dla bezrobotnych już po ustaleniu uprawnień do niego, a więc już po zakończeniu postępowania odwoławczego. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ słusznie nie dopatrzył się uchybień przy procedurze wypłaty zasiłku skarżącemu. Urząd pracy niezwłocznie bowiem po zakończeniu postępowania odwoławczego i otrzymaniu decyzji organu II instancji poinformował A. Z. o terminie wypłaty zasiłku. Natomiast to skarżący trzykrotnie odmówił odbioru zasiłku dla bezrobotnych, tj. w dniach: "[...]","[...]" oraz "[...]" Sąd orzekający w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, w pełni akceptuje wykładnię powołanego wyżej przepisu, przyjętą przez organ odwoławczy, w oparciu o wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 283/09. W orzeczeniu tym Sąd wskazał, iż wykładnia przepisu art. 72 ust. 12 ustawy o promocji, zarówno językowa jak i systemowa prowadzi do związania prawa do odsetek z uchybieniem terminu wypłaty zasiłku, przez co należy rozumieć opóźnienie w dokonaniu czynności faktycznej, które w tym przypadku rodzi skutki prawne, a nie z opóźnieniem wnikającym z wykonywania kompetencji przez właściwe urzędy pracy i wykorzystywania przez strony postępowania administracyjnego przysługujących im środków prawnych. Prawo do odsetek jest konsekwencją obowiązywania rygorów w zakresie wypłat zasiłków i ma miejsce w przypadku uchybień powiatowego urzędu pracy zobowiązanego do wypłaty zasiłków. Organy orzekające w niniejszej sprawie także, w ocenie Sądu właściwie odniosły się do kwestii sposobu wypłaty zasiłków dla bezrobotnych. Wskazały, iż Powiatowy Urząd Pracy w "[...]" nie dysponuje w siedzibie urzędu kasą, w której mógłby dokonać wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. Wypłata świadczeń dla uprawnionych z terenu miasta i gminy "[...]" odbywa się zatem w UP "[...]", na podstawie umowy zawartej pomiędzy Starostą "[...]", a Spółką A. Urząd pracy przekazuje poczcie środki finansowe przeznaczone na wypłatę świadczeń dla bezrobotnych. Poczta natomiast, zgodnie z umową realizuje jedynie zlecenie wypłaty. Zarzut skarżącego, że urząd pracy nie wypłaca zasiłków dla bezrobotnych jest całkowicie nieuzasadniony. PUP w "[...]" wypłaca świadczenia, lecz poprzez wyspecjalizowaną instytucję, z którą podpisał odpowiednią umowę. Do kwestionowanej przez skarżącego procedury i sposobu, w jaki PUP w "[...]" wypłaca świadczenia dla bezrobotnych nie można mieć istotnych zastrzeżeń, a tym bardziej uznać tej procedury za bezprawną, jak postuluje skarżący. Zatem zarzuty skarżącego podnoszone w odwołaniu, jak również w skardze, iż Starosta naruszył prawo zawierając umowę ze Spółką, na podstawie której powierzył tej Spółce wypłatę świadczeń pieniężnych dla bezrobotnych nie są zasadne. Organ zatrudnienia może cedować obowiązek wypłaty świadczeń na inne podmioty, gdyż taka czynność jest zgodna z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W świetle powyższych ustaleń brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a skarżącemu zgodnie z art. 72 ust. 12 ustawy o promocji, należą się ustawowe odsetki od przyznanego przez organ zasiłku dla bezrobotnych, gdyż to Starosta, a nie skarżący jako odbiorca świadczenia wstrzymał wypłatę zasiłku przyznanego decyzją administracyjną z dnia "[...]". Błędne jest stanowisko przyjęte przez A. Z., że to organ I instancji z przyczyn niezależnych od skarżącego, nie dokonał wypłaty zasiłku, co skutkuje roszczeniem skarżącego o wypłatę odsetek ustawowych. Wbrew twierdzeniom skarżącego, PUP, zgodnie z obowiązującymi przepisami, prawidłowo realizuje obowiązek wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi, iż organ odwoławczy, nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że faktycznie jej nie rozpoznał. Jest to zarzut pozbawiony jakichkolwiek podstaw prawnych, gdyż Wojewoda w obszernym uzasadnieniu odniósł się do wszystkich wątków podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji Starosty. Organ odwoławczy rozpatrzył sprawę wnikliwie i w żaden sposób nie naruszył zarówno art. 7, jak i art. 107 § 3 Kpa. Ponadto wydana decyzja zawierała wszystkie elementy wymagane obowiązującymi przepisami prawa. . Należy ponownie wskazać, że Wojewoda decyzją z dnia "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną na skutek odwołania się przez A. Z. decyzję organu I instancji, co oznacza, że prawo do zasiłku zostało przez skarżącego uzyskane ostateczną decyzją w następstwie wykorzystania przewidzianej prawem procedury odwoławczej. Sąd podziela argumentację, że analiza przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak i treść wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, pozwala stwierdzić, że brak jest przepisów prawa materialnego jak i procesowego, które przewidywałyby wypłatę odsetek za opóźnienie, do którego doszło w związku ze standardowymi procedurami przewidzianymi przez prawo dla ustalenia i dochodzenia uprawnień określonych ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zasiłków i świadczeń. Żądanie skarżącego nie znajduje uzasadnienia prawnego. Wydanie przez organ I instancji decyzji przyznającej skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych, która następnie w wyniku kontroli odwoławczej została utrzymana w mocy, nie mieści się w dyspozycji art. 72 ust. 12 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Oznacza to, że organy administracji orzekając w niniejszej sprawie słusznie przyjęły, iż prawo do odsetek przysługuje z tytułu opóźnienia w wypłacie zasiłku, a nie z tytułu opóźnienia w ustaleniu prawa do świadczeń przewidzianych ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Nie ma także przepisu o charakterze bardziej ogólnym, który mógłby stać się podstawą uwzględnienia żądania A. Z. i wypłaty dochodzonych przez niego odsetek. Z kolei, odnośnie do szeregu zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy orzekające przepisów postępowania, Sąd stwierdził, że skarżący, mimo wyszczególnienia i wskazania naruszenia wielu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w żaden rzeczowy, logiczny i przekonywujący sposób tych zarzutów nie uzasadnił. Skarżący nie może skutecznie czynić zarzutów naruszenia prawa procesowego tylko dlatego, że w jego ocenie wydane decyzje były błędne. W ocenie sądu organy administracji rozpoznając sprawę stały na straży praworządności, natomiast zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa w żadnym przypadku nie może się wyrażać w wydawaniu decyzji błędnych merytorycznie, ale zgodnych z żądaniami i postulatami strony. To samo stwierdzenie odnieść można do pozostałych rzekomych naruszeń przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności tych z art. 7 i 8 k.p.a.. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. .