II SA/Ol 801/07

Dnia 7 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 7 września 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. R. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]" roku Nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. Rada Gminy w dniu "[...]" roku podjęła uchwałę o nr "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego zakazu zabudowy w części obrębów N. i G. gmina G. Po otrzymaniu w dniu 8 grudnia 2006 roku złożonego przez pełnomocnika D. R. wezwania do usunięcia z obrotu prawnego powyższej uchwały w zakresie obejmującym zakaz zabudowy nieruchomości gruntowej składającej się z działek o numerach geodezyjnych od "[...]" do "[...]" o łącznej powierzchni 7,049 ha w obrębie N. jako zapisu niezgodnego z uzasadnieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy co do opisanego terenu, Rada Gminy uchwałą z dnia "[...]" roku, Nr "[...]" nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia w uchwale Nr "[...]" z powodu nie stwierdzenia naruszenia prawa. Po wniesieniu skargi na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]" roku, Nr "[...]" przez pełnomocnika D. R., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 maja 2007 roku, sygn. akt II SA/Ol 568/07 odrzucił skargę Po otrzymaniu pisma pełnomocnika D. R. z dnia 10 maja 2007 roku ponownie wzywającego do usunięcia z obrotu prawnego uchwały z dnia "[...]" roku, Nr "[...]", Rada Gminy uchwałą Nr "[...]" w dniu "[...]" roku nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 9 lipca 2007 roku pełnomocnik D. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się stwierdzenia jej nieważności z powodu rażącego naruszenia art. 20 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku oraz zaliczenia na poczet opłaty sądowej kwoty 300 zł wniesionej do sprawy II SA/Ol 568/07, podlegającej zwrotowi na mocy postanowienia z dnia 8 maja 2007 roku. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniosła, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami. Zatem drugie pismo strony skarżącej nie stanowi wezwania w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawach z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy, należy wezwać ten organ do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Instytucja wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środka odwoławczego i nie ma podstaw, by traktować ją inaczej, niż określają to przepisy dotyczące klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Zatem nie można tej instytucji traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Prowadzi to do wniosku, że wezwanie jest czynnością prawną, przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 roku, OSA 2/02, ONSA 2003, nr 1, poz. 2). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik D. R. w dniu 8 grudnia 2006 roku wezwał Radę Gminy do usunięcia z obrotu prawnego uchwały z dnia "[...]" roku, nr "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego zakazu zabudowy w części obrębów N. i G. gmina G. Wniesiona skarga na powyższą uchwałę została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucona postanowieniem z dnia 8 maja 2007 roku, sygn. akt II SA/Ol 568/07. W tej sytuacji kolejne pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 10 maja 2007 roku skierowane do tego samego organu i dotyczące tej samej uchwały, nie może być uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Należy zauważyć, że przysługujące każdemu prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) zostało obwarowane wymogami formalnymi, od których spełnienia zależy otwarcie drogi do sądu. Do tych wymogów zalicza się: wniesienie skargi do sądu w przewidzianym terminie, wyczerpanie środków odwoławczych lub innych podobnych przewidzianych przez prawo, uiszczenie wpisu sądowego w określonej wysokości w oznaczonym terminie. Ich niespełnienie przez podmiot wnoszący skargę powoduje utratę możliwości skorzystania z tego prawa. Termin zaskarżania uchwał i zarządzeń organów jednostek samorządu terytorialnego został określony w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przewiduje on, że w takich przypadkach skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Ponieważ pełnomocnik D. R. wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa w dniu 8 grudnia 2006 roku, to od tej daty zaczął biec sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi w przypadku braku odpowiedzi na to wezwanie. Termin ten upłynął w dniu 6 lutego 2007 roku. Natomiast skarga została wniesiona w dniu 9 lipca 2007 roku, czyli po upływie terminu do jej wniesienia. Wniesiona skarga jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Od ogólnej zasady wezwania do uiszczenia opłaty został przewidziany wyjątek w art. 221 p.p.s.a. Na podstawie tego przepisu pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zatem na adwokatach i radcach prawnych ciąży obowiązek opłacania wnoszonych pism, które podlegają opłacie stałej, bez konieczności uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty. W przedmiotowej sprawie radca prawny reprezentujący D. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]" roku, Nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem zaskarżenia nie były należności pieniężne, a zatem od wniesionej skargi należało uiścić wpis stały zgodnie z art. 231 p.p.s.a., którego wysokość określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193). Jednakże wpis nie został uiszczony przez pełnomocnika, a jedynie został zawarty wniosek o zaliczenie na poczet opłaty sądowej kwoty 300 zł wniesionej do sprawy II SA/Ol 568/07, podlegającej zwrotowi na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 maja 2007 roku, sygn. akt II SA/Ol 568/07. Tymczasem powyższa opłata została zwrócona D. R. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako niedopuszczalną.