II SA/Ol 803/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2009 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Na skutek powziętej informacji i przeprowadzonej kontroli w terenie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: PINB) zawiadomił pismem z dnia 27 czerwca 2007r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie przybudówki do budynku mieszkalnego usytuowanego na działce ewidencyjnej nr 53 w miejscowości G. gm. P. Postanowieniem z 10 stycznia 2008r. PINB, działając na podstawie art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974. Prawo budowlane, nałożył na J. i C. D. obowiązek przedłożenia inwentaryzacji budowlanej wraz z oceną techniczną parterowej przybudówki dobudowanej do budynku mieszkalnego na działce nr 53 w m. G. gm. P., przy czym wskazano, iż dokumenty winny być sporządzone przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. W dniu 18 czerwca 2008r. J. D. przedłożyła uzupełnioną inwentaryzację wraz z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, udzielił J. i C. D. pozwolenia na użytkowanie dobudowanej parterowej przybudówki do budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr 53 w miejscowości G. gmina P. W podstawie prawnej organ powołał art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974r. Nr 38, poz. 230 ze zm.), art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, iż inwestorzy wykonali obowiązek przedłożenia stosownej dokumentacji w postaci inwentaryzacji budowlanej wraz z oceną technicznej przybudówki, z których to orzeczeń wynika, iż parterowy obiekt został wykonany zgodnie z warunkami technicznymi, normami i sztuką budowlaną i w aktualnym stanie kwalifikuje się do użytkowania oraz nie stanowi zagrożenia. Od decyzji tej odwołanie złożył L.G. będący współwłaścicielem budynku do którego dobudowano przybudówkę. Wskazał, iż nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu nadzoru budowlanego, że dobudówka spełnia wymagania stawiane tego rodzaju obiektom przez prawo budowlane, gdyż wybudowana w 1988r. bez pozwolenia na budowę, posadowiona została na fundamentach o głębokości do 1 m podczas, gdy strefa przemarzania w tym rejonie kraju jest znacznie większa. Przybudówka przylega do budynku mieszkalnego, którego fundamenty wynoszą ok. 1,8 m głębokości i w jego ocenie istnieje na tym tle ryzyko, iż w przypadku silnych mrozów ruchy dobudówki spowodowane różnicą temperatur mogą zagrozić bezpieczeństwu całego budynku. Wskazał ponadto, iż naprawa, o której mowa w ocenie stanu technicznego, została wykonana niezgodnie z zaleceniami dr inż. J.B., biegłego sądowego z zakresu budownictwa, wyrażonymi w opinii uzupełniającej z 9 października 2007r., w której wskazano, iż należy spiąć ściągiem cały budynek, a nie tylko przybudówkę oraz dokonać naprawy w postaci przemurowania ściany dobudówki. W związku z tymi okolicznościami zaskarżona decyzja potwierdza istniejący stan zagrożenia dla bezpieczeństwa, o czym świadczy w szczególności wybrzuszona, nieprzemurowana ściana. Decyzją z dnia "[...]" nr WINB "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach uzasadnienia stwierdzono, że zarzuty i obawy skarżącego nie znajdują odzwierciedlenia w istniejącym stanie faktycznym sprawy. Przytaczana w odwołaniu opinia uzupełniająca wykonana w październiku 2007r., jak również opinia z lipca 2008r.(winno być 2007r.), sporządzone zostały w ramach toczącego się postępowania cywilnego z powództwa J. i C. D. przeciwko L.G. o zapłatę (sprawa o sygn. akt IC 78/07) i miały na celu min. ustalenie, czy uszkodzenia ścian budynku powoda są wynikiem prac prowadzonych przez pozwanego, a także określenia kosztu usunięcia wad. Wyjaśniono, że opinie te nie pokrywają się z zakresem opinii wykonanej w następstwie postanowienia PINB z 10 stycznia 2008r. i nie mogą stanowić podstawy do podważania treści dokumentu przedłożonego przez inwestorów. Na podstawie złożonych przez inwestorów dokumentów wynika, że opiniowany obiekt parterowej dobudówki został wykonany zgodnie z warunkami technicznymi wykonania i odbioru robót, polskimi normami i sztuką budowlaną. Wskazano na jednoznaczną ocenę autora tej opinii, iż obiekt kwalifikuje się do użytkowania i nie stanowi zagrożenia. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył L.G. Skarżący zarzucił w niej, iż opinie i inwentaryzacje będące podstawą wydania decyzji przez PINB są nierzetelne, gdyż jak sam zbadał dobudówka posadowiona jest na fundamentach o głębokości 80 cm podczas, gdy strefa przemarzania w tym rejonie wynosi 1,6 m, a sporządzający inwentaryzację i opinię techniczną wskazał, że fundament przybudówki ma 1,3 m w opisie, a 1,4 m w projekcie. Stąd nadal pozostaje aktualny zarzut odwołania, iż dobudówka w istniejącym stanie stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa całego budynku, bowiem w przypadku silnych mrozów ruchy tej dobudówki spowodowane różnicą temperatur mogą zagrozić bezpieczeństwu całego budynku, zarówno części będącej własnością małżonków D., jak i małżonków G., gdyż przybudówka przylega do dobudówki sąsiedniej, której fundamenty mają ok. 1,8 m. Skarżący powtórzył zarzuty z odwołania odnośnie niezgodnego z zaleceniami opinii uzupełniającej z 9 października 2007r. spięcia ściągiem jedynie przybudówki, a nie całego budynku. Zarzucił, iż WINB nie wziął powołanych przez niego okoliczności pod uwagę i sprawę rozpatrzył wyłącznie w sposób formalny nie uwzględniając realnego zagrożenia. Organ odwoławczy nie wziął pod uwagę przedstawionej opinii biegłego sądowego wskazującej sposób naprawy, zgodnie z którą istnieje zagrożenie zawalenia się obiektu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 17 lutego 2009r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż gdyby przyjąć, że postępowanie organu nadzoru budowlanego miało się sprowadzać jedynie do zaakceptowania przedłożonych opinii sporządzonych przez uprawnione osoby to nie budzi wątpliwości, że podjęte rozstrzygnięcie odpowiada art. 42 Prawa budowlanego. W tej sprawie jednakże rolą organu nadzoru budowlanego było sprawdzenie faktycznego stanu wykonanej przybudówki. Skoro przedłożone zostały dokumenty, tj. opinia inż. B. z której wynika, że przybudówka zagraża bezpieczeństwu ludzi, to organ nadzoru winien dokonać na miejscu sprawdzenia tych okoliczności. Także skoro kwestionowana jest głębokość fundamentów przybudówki, to organ winien te okoliczności wyjaśnić na miejscu w terenie. Skarżący wyjaśnił natomiast, iż z uwagi na fakt, że obie przybudówki sąsiadują ze sobą, odkopał fundamenty w swojej przybudówce przewiercając się przez fundament i stwierdził, że od strony państwa D. fundamenty kończyły się na głębokości 80 cm. Na tej podstawie kwestionuje zapisy znajdujące się w opinii technicznej przedstawionej przez inwestorów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone akty pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. Wzruszenie decyzji następuje w przypadku, gdy kontrola wykaże, iż akt ten narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy ppsa). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Podkreślić należy również, iż stosownie do art. 133 § 1 ustawy ppsa Sąd nie dokonuje własnych ustaleń w sprawie, bowiem stan faktyczny sprawy ocenia na podstawie przekazanych mu akt sprawy administracyjnej. Jedynie w oparciu o art. 106 § 3 ustawy ppsa sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzać dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: WINB) z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" o udzieleniu J. i C. D. pozwolenia na użytkowanie dobudowanej w 1988r. bez pozwolenia na budowę parterowej przybudówki do budynku mieszkalnego. W pierwszej kolejności należy w tej sprawie stwierdzić, iż organy orzekające prawidłowo zastosowały do legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu w 1988r., parterowej dobudówki do budynku mieszkalnego (okoliczność bezsporna pomiędzy stronami), stan prawny obowiązujący w dacie popełnienia samowoli. Stosownie bowiem do art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zgodnie z którym przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast właściwość organów do załatwiania spraw określa się na podstawie przepisów ustawy (ust. 3). W dacie popełnienia samowoli budowlanej w tej sprawie obowiązywała ustawa z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), zatem do pozwolenia na użytkowanie tego dobudowanego obiektu należało zastosować unormowania tej samej ustawy. Ponieważ pozwolenie na użytkowanie obiektu było wówczas jednym z etapów (końcowych) legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, sprawa podlega ocenie na podstawie unormowań zawartych w art. 42 ww. ustawy z 1974r. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 244/05, LEX nr 194702). Zgodnie z art. 42 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Poza wypadkiem określonym w ust. 1 właściwy terenowy organ administracji państwowej może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wybudowanego obiektu budowlanego, gdy jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa ludzi lub mienia, ochrony środowiska albo innymi względami interesu społecznego (ust. 2). Podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu (ust. 3). Jak już wskazano wyżej poza sporem w tej sprawie pozostaje okoliczność, iż parterowa dobudówka do budynku mieszkalnego została dobudowana przez państwa D. bez pozwolenia na budowę w 1988r. Inwestorzy wcześniej nie występowali o jej legalizację, jak również organ nadzoru budowlanego w okresie wcześniejszym nie dokonał oceny zgodności z prawem dobudowanego obiektu. Pod rządami ustawy prawo budowlane z 1974r. taka legalizacja samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego mogła mieść miejsce w trybie art. 40, jak również art. 42 tej ustawy. Jak wskazano bowiem w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 1998 r. sygn. akt IV SA 785/97, niepublikowany, czy też wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 244/05, niepublikowany, formą legalizacji - w sytuacji gdy obiekt spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego - jest pozwolenie na jego użytkowanie, które jest jednocześnie stwierdzeniem zdatności obiektu do użytkowania wykonanego obiektu (art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego 1974r.). Stanowisko powyższe w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Oczywistym jest, iż wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wymaga uprzedniego ustalenia przez organ orzekający w sprawie spełnienia przez samowolnie wzniesiony obiekt budowlany wszystkich wymogów prawem przewidzianych. Na szczególne podkreślenie zasługuje zapis art. 42 ust. 3 tej ustawy, zgodnie z którym podstawą do wydania takiego pozwolenia jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Nie budzi wątpliwości Sadu, iż fakt stwierdzenia zdatności do użytku dotyczy obecnego stanu obiektu budowlanego, nie zaś jego stanu z chwili wybudowania. Jeżeli bowiem pomiędzy dokonaną samowolą a datą legalizacji takiego obiektu upłynie znaczny okres czasu, jak w rzeczonej sprawie okres dwudziestoletni, to obowiązkiem organów nadzoru budowlanego jest stwierdzenie zdatności takiego obiektu w chwili obecnej, nie zaś w dacie jego wzniesienia. W tym celu postępowanie zmierzające do ustalenia zdatności obiektu do użytkowania wykonanego obiektu powinno być prowadzone z zachowaniem reguł wynikających z ustawy Prawo budowlane z 1974r. oraz stosowaniem przepisów procesowych wynikających z ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: Kpa. W szczególności organy nadzoru budowlanego I jak i II instancji mają obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 Kpa - z zasadą prawdy obiektywnej, jak również obowiązek sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji zgodnie z rygorami wynikającymi z art. 107 § 3 Kpa. W rozpoznawanej sprawie postępowanie przed organem odwoławczym przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów postępowania art. 7 i art. 77 Kpa, które miało wpływ na wynik sprawy, wobec czego wydana decyzja WINB z dnia "[...]" narusza przepisy prawa o postępowaniu i Sąd wniesioną skargę uznał za uzasadnioną. Wskazać pozostaje, iż organ nadzoru budowlanego I instancji wydając decyzję w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie oparł się na dokumentach przedstawionych przez inwestorów tj. opinii technicznej obejmującej inwentaryzację wraz z oceną techniczną, z których wynikało, iż obiekt znajduje się dobrym stanie technicznym, jak również wykonano naprawę rozejścia ściany przybudówki zgodnie z opinią z lipca 2007r. J. Be. (winno być: B.). W odwołaniu od tej decyzji strona skarżąca powołała się jednakże, załączając opinię, na uzupełniającą opinię biegłego J.B. sporządzoną w październiku 2007r., a zatem przed wydaniem opinii będącej podstawą wydanej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dobudówki, z której wynika, że z uwagi na poczynione prace przez pozwanych "nie można dokonać naprawy pęknięcia ściany przybudówki ze ścianą budynku w sposób zaproponowany przeze mnie w opinii z lipca 2007r. Z uwagi na powyższą okoliczność proponuję wykonanie naprawy w następujący sposób: - przemurowanie wybrzuszonej ściany, - wykonanie ściągu pod stropem na całej szerokości budynku". Organ odwoławczy rozpoznając sprawę w trybie postępowania odwoławczego ma obowiązek ponownego jej rozpoznania w pełnym zakresie uwzględniając argumenty i zarzuty przedstawione w odwołaniu. Taki zakres postępowania odwoławczego wynika z art. 15 Kpa, który stanowi gwarancję dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, czyli dwukrotnego rozpoznania sprawy zgodnie z przepisami prawa procesowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności jedynie argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (wyrok NSA we Wrocławiu 22 marca 1996r. sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997/1/35, Lex 27873). Ponadto organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji (wyrok NSA 14 sierpnia 1987r. sygn. akt IV SA 385/87, Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem NSA, SN i TK, pod red. R. Hausera, Warszawa 1995, str. 280). W przedmiotowej sprawie skarżący wyraźnie podniósł w odwołaniu, iż sprawa dotyczy udzielenia pozwolenia na użytkowanie dobudówki do budynku mieszkalnego, wybudowanej bez pozwolenia na budowę, gdzie z opinii J.B. wynika jednoznacznie niezbędny sposób doprowadzenia stanu technicznego dobudówki do stanu nie zagrażającego bezpieczeństwu, podczas gdy inwestorzy nie wykonali zalecanej naprawy, zaś organ nadzoru budowlanego stwierdził, że obiekt nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi. Nadto skarżący wskazał na rozbieżność pomiędzy głębokością fundamentów przybudówki w stosunku do faktycznie wykonanych i całego domu, która to różnica w stosunku do całego obiektu może spowodować naruszenie stabilności całej konstrukcji domu, natomiast organ odwoławczy do tych zarzutów nie odniósł się. WINB w skarżonej decyzji powołał się jedynie na przedłożoną przez inwestorów opinię techniczną, z której wynika dobry stan techniczny dobudówki, podczas gdy przedłożone przez skarżącego opinie nie mogły być uwzględnione, gdyż zostały sporządzone do innych celów. Z takim stanowiskiem organu odwoławczego nie sposób się zgodzić, bowiem bez względu na okoliczność, dla jakich celów te dwie opinie zostały przez biegłego J.B. sporządzone, to jednoznacznie wskazują one na uszkodzenia dobudówki i jej zły stan techniczny wymagający podjęcia napraw. Tej okoliczność nie sposób pominąć, skoro prowadzone postępowanie miało na celu stwierdzenie zdatności do użytku samowolnie dobudowanej przybudówki. W takich okolicznościach organ nadzoru budowlanego, dysponujący przecież wiedzą fachową z zakresu budownictwa winien przy użyciu dostępnych mu środków dowodowych wynikających z Kodeku postępowania administracyjnego, ustalić faktyczny stan obiektu, jego zdatność do użytku. W sytuacji bowiem, gdy mimo przedłożenia opinii technicznych stwierdzających dobry stan techniczny obiektu pojawiły się uzasadnione wątpliwości, co do jego stanu technicznego, to organ nadzoru budowlanego nie może tych sygnałów zbagatelizować, gdyż jego obowiązkiem jest dochodzenie do prawdy obiektywnej, czyli obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy - art. 77 § 1 Kpa, przy czym stosownie do art. 75 § 1 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie zakreślając mocy dowodowej przedłożonego przez skarżącego dokumentu w postaci opinii biegłego J.B., jak również zaleceń dotyczących niezbędnej naprawy dobudówki, organ administracji publicznej winien merytorycznie ustosunkować się do argumentów tam przedstawionych, jak również do zarzutów dotyczących głębokości faktycznych fundamentów przybudówki, jak również wyjaśnienia czy te zarzuty mają znaczenie w rozpoznawanej sprawie. W tym celu możliwe jest chociażby przeprowadzenie dowodu z oględzin obiektu (art. 85 kpa), które pozwoliłyby na stwierdzenie, jaki jest obecny stan spornej dobudówki dla oceny jej zdatności do użytkowania i ustosunkowanie się do argumentacji strony postępowania również w zakresie przesłanek powodujących zagrożenie bezpieczeństwa całego budynku, zajmowanego przez dwie rodziny – inwestora i skarżącego. Niepodjęcie postępowania wyjaśniającego powoduje, że WINB działał w sposób arbitralny, naruszając obowiązek działania racjonalnego. Temu bowiem ma służyć zarówno obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, obowiązek sporządzenia z urzędu adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, jak i wyjaśnianie stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy (art. 11 kpa). Stąd pozostaje zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącego, który na rozprawie w dniu 17 lutego 2009r. podniósł, iż rolą organu nadzoru budowlanego było sprawdzenie faktycznego stanu wykonanej przybudówki. Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy ppsa, uchylił zaskarżoną decyzję z powodu wydania jej z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy oraz na podstawie art. 152 ppsa orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Nie orzeczono o zwrocie kosztów postępowania sądowego z powodu niezgłoszenia przez stronę skarżącą stosownego wniosku w tym zakresie.