II SA/Ol 809/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia zawiesić postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium odwoławcze, działając na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, uchyliło decyzję Burmistrza z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i orzekło o przyznaniu H.P. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym mężem L.P. na okres od dnia 1 lutego 2011 r. do 28 lutego 2014 r. w wysokości 520 zł. W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012r. poz. 1548) H.P. poinformowano pismem z dnia 15 lutego 2013 r., że z dniem 30 czerwca 2013 r. wygasa decyzja przyznająca jej świadczenie pielęgnacyjne. W dniu 1 lipca 2013 r. H.P. złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym mężem. Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając z upoważnienia Burmistrza, na podstawie art. 17 ust. 1, 1a i 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, odmówił przyznania H.P. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem L.P. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że wnioskodawczyni nie zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem, gdyż nie pracowała zawodowo i nadal nie pracuje. Jest osobą zdrową i gdyby nie choroba męża mogłaby podjąć zatrudnienie. Nadto bezsporną jest okoliczność, że mąż posiada rodziców i rodzeństwo, na którym zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym ciąży obowiązek alimentacyjny. Poza tym niepełnosprawność osoby uprawnionej powstała w chwili, gdy miała ukończone 22 lata i się nie uczyła. W odwołaniu od tej decyzji H.P. wskazała, że jej opieka nad mężem jest nadal konieczna, gdyż mąż nikogo innego nie chce słuchać. Wyjaśniła, że choroba męża pojawiła się, gdy miał 19 lat będąc w wojsku lecz nie otrzymali żadnych dokumentów. Rodzice są sami schorowani i wymagają opieki, więc nie mogą zajmować się synem. Podkreśliła, że nie jest w stanie podjąć żadnej pracy zarobkowej z uwagi na schorzenie męża. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko, że niepełnosprawność męża nie powstała w wieku do 18 lat, lecz gdy nie pobierał już nauki w szkole lub szkole wyższej. Wobec powyższego nie został spełniony wymóg, o którym mowa w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. W dniu 19 sierpnia 2013 r. H.P. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, podnosząc argumenty powołane w odwołaniu. Podkreśliła, że niepełnosprawność męża datuje się wcześniej lecz od pobytu w wojsku uległa poważnemu nasileniu. W szkole przed pójściem do wojska także mąż ciężko chorował. Jest to choroba przewlekła, powracająca, co 1-2 miesiące a nawet częściej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wskazać należy, iż praktyka sądowa opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w tym przepisie pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 302 i nst). Ekonomika procesowa, a także względy sprawiedliwości mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego skarżonym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, mianowicie do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek grupy posłów o stwierdzenie niezgodności przepisu art. 17 ust. 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych ustaw z przepisami art. 2 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 69 Konstytucji RP w zakresie nieuzasadnionego pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podmiotów sprawujących opiekę nad osobami, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nie osiemnastego roku życia bądź w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej po ukończeniu 25 roku życia, czym naruszone zostały zasady demokratycznego państwa prawa, w szczególności zasada sprawiedliwości społecznej, oraz zasada równości wobec prawa i obowiązek zapewnienia osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu egzystencji. Wniosek ten jest zarejestrowany pod sygnaturą K 38/13. W niniejszej sprawie podstawą rozstrzygnięcia organów stanowi między innymi wspomniany powyżej art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych, którego dotyczy wniosek grupy posłów o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji skarżącej odmówiono przyznania spornego świadczenia właśnie z uwagi na niespełnienie przesłanki określonej w art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r. Tym samym rozstrzygnięcie w przedmiocie skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego wniosku, ma istotne znaczenie także dla oceny, czy skarżącej przysługuje prawo do przyznania świadczenia w postaci pomocy finansowej w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, określonego w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 413) . Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie powyższego wniosku grupy posłów będzie miało zatem wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie. Mając na względzie dążenie do zapewnienia jednolitości i stabilności orzecznictwa Sąd, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy ppsa., orzekł jak w sentencji postanowienia. .