II SA/Ol 813/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2010 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej na podstawie art. 27 ust. 1, ust. 1a, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7, ze zm.), zobowiązała K.W. do zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego ustalonych decyzją z dnia "[...]" z wniosku M.W. - przedstawiciela ustawowego A. i J.W., w kwocie 5400 zł wraz z ustawowymi odsetkami, których ostateczna kwota zostanie ustalona w dniu spłaty zadłużenia, przy czym na poczet kwoty ustalonej do zwrotu należy zaliczyć 57,23 zł wpłacone na poczet funduszu alimentacyjnego na konto organu w okresie od 1 października 2008 r. do 8 lutego 2010r. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazano, iż decyzją Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej (MOPS) z dnia "[...]" przyznano na wniosek przedstawiciela ustawowego małoletnich dzieci A.W. i J.W. prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie po 450 zł miesięcznie na okres świadczeniowy od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. Ogółem z tego tytułu wypłacono kwotę 5400 zł. W tym okresie na konto bankowe ośrodka wpłynęła kwota 57,23 zł wobec czego do spłaty pozostała kwota 5342,77 zł. Wobec tego organ był zobligowany, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentacji do wydania decyzji w tym zakresie. Od powyższej decyzji odwołanie złożył K.W. uzasadniając je okolicznością zdemoralizowania, wymuszania i kradzieży przez M.W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazano, że zaskarżona decyzja Prezydenta została wydana prawidłowo na podstawie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i w sposób prawidłowy zostały określone kwoty należności głównej wraz z odsetkami. Podano, iż na wysokość należnego do zwrotu świadczenia z funduszu alimentacyjnego składają się kwoty 450 zł (w wysokości alimentów zasądzonych wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia "[...]" sygn. "[...]") wypłacane miesięcznie na rzecz przedstawicielki ustawowej uprawnionych dzieci. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył K.W. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia z uwagi na okoliczność napaści w kwietniu 2008r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w art. 1 § 2 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości stosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy ppsa. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji zobowiązującej K.W. do zwrotu kwoty wypłaconej z funduszu alimentacyjnego dla osób uprawnionych. Stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7, ze zm.) dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Po myśli zaś ust. 2 tego przepisu organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Organy orzekające w tej sprawie uznały prawidłowo, że w sprawie znajduje zastosowanie powołany wyżej art. 27 ust. 1 i 2 tej ustawy. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia "[...]" sygn. "[...]" skarżący był zobowiązany do alimentów w kwocie 200 zł miesięcznie na rzecz J.W. oraz kwoty 250 zł miesięcznie na rzecz A.W. Z uwagi na okoliczność, iż wbrew nałożonemu na skarżącego obowiązku nie były uiszczane należne alimenty, zaś egzekucja komornicza okazała się bezskuteczna (zaświadczenie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. z dnia "[...]") działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Zastępca Dyrektora MOPS wydał w dniu "[...]" decyzję o przyznaniu A.W. prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. w kwocie 250 zł miesięcznie oraz przyznaniu J.W. prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. w kwocie 200 zł miesięcznie. Świadczenie to płatne było do rąk M.W. przedstawiciela ustawowego uprawnionych. Przez cały powyższy okres uprawnieni otrzymywali świadczenie z funduszu alimentacyjnego. Wobec powyższego prawidłowo w świetle art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentacji, organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji nakładającej na dłużnika alimentacyjnego tj. skarżącego K.W. obowiązek zwrotu - organowi właściwemu wierzyciela - należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobom uprawnionym tj. w kwocie 5400 zł łącznie z ustawowymi odsetkami. Wskazać pozostaje, iż powołany w podstawie prawnej decyzji przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie jest uzależniony od sytuacji dochodowej, rodzinnej czy zdrowotnej dłużnika alimentacyjnego, który w każdym przypadku ma obowiązek zwracać organowi wypłacane za niego świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Wyjaśnić pozostaje także, iż dłużnik alimentacyjny może jednak, powołując się na swoją sytuację dochodową, rodzinną a także zdrowotną, ubiegać się o umorzenie całości lub części należności, odroczenie terminu płatności lub o rozłożenie jej na raty (art. 30 ust. 2 i 3 powołanej ustawy). Sprawa taka jest jednak odrębną od obecnie rozpoznawanej, przy czym to sama strona musi wpierw wystąpić do organu ze stosownym wnioskiem o podjęcie działania w przedmiocie umorzenia, odroczenia, bądź rozłożenia należności na raty. Obecnie kontrolowana decyzja organów orzekających w sprawie ma za przedmiot jedynie ustalenie wysokości należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Prawidłowo w rozpoznawanej sprawie organy poza należnością główną do zwrotu której zobowiązany jest skarżący określiły także kwotę odsetek, które ostatecznie zostaną ustalone w dniu spłaty należności. Właściwie także organ uwzględnił w kwocie należności głównej kwotę 57,23 zł, która wpłynęła od skarżącego na konto organu pomniejszając o tę kwotę należność główną. Odnośnie zarzutu skargi, iż decyzje wydane w tej sprawie są wadliwe z uwagi na niewłaściwe zachowanie przedstawicielki ustawowej dzieci polegające na demoralizacji wyjaśnić pozostaje, iż sądy administracyjne nie są uprawnione do rozstrzygania zasadności takich argumentów. W związku z powyższym Sąd nie znajdując podstaw do zakwestionowania prawidłowości orzeczeń organów administracji w tej sprawie działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.