II SA/Ol 816/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Nadleśniczego Nadleśnictwa S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 30 września 2024 r. nr SKO.65.1.2024 w przedmiocie nałożenia obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej na działkach postanawia: 1/ odrzucić sprzeciw, 2/ zwrócić wnoszącemu sprzeciw kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Nadleśniczy Nadleśnictwa S. (dalej jako Nadleśniczy) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej jako SKO, Kolegium) z 30 września 2024 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej na działkach. Zaskarżoną decyzją Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572), dalej jako k.p.a., uchyliło decyzję z 1 stycznia 2024 r., którą Nadleśniczy nakazał właścicielowi działek ponowne wprowadzenie roślinności leśnej, i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Nadleśniczy uiścił kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprzeciw Nadleśniczego podlegał odrzuceniu z uwagi na to, że został wniesiony przez podmiot do tego nieuprawniony. Powoduje to niedopuszczalność wniesienia tego środka zaskarżenia. Na podstawie art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1). Sąd ma na uwadze pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w postanowieniu z 19 listopada 2020 r., II GSK 1092/20 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych w internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że odpowiednie stosowanie do sprzeciwu przepisów o skardze odnosić się może tylko do formalnych, a nie podmiotowych wymogów sprzeciwu. Na gruncie art. 64a p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. przysługuje tylko stronie postępowania administracyjnego, jeżeli jest ona niezadowolona z treści takiego rozstrzygnięcia. Chodzi tu o stronę w rozumieniu k.p.a. Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podmiotowego zakresu korzystania ze sprzeciwu od decyzji nie zmienia treść art. 64b § 1 p.p.s.a., który nakazuje odpowiednie stosowanie do sprzeciwu przepisów o skardze, zatem nie zmienia tego zakresu treść art. 50 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest także ten podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Wobec tego przyjąć należy, że podmiotem uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest jedynie strona w rozumieniu k.p.a., niezadowolona z treści decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że Nadleśniczy nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 1 stycznia 2024 r. W postępowaniu tym Nadleśniczy występował natomiast w charakterze organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji. Na podstawie porozumienia z 28 lutego 2005 r. (aneksowanego 10 marca 2006 r.), Starosta S1. powierzył, a Nadleśniczy przyjął, prowadzenie nadzoru nad gospodarką leśną m.in. poprzez wydawanie decyzji w pierwszej instancji nakazujących wykonanie prac z zakresu ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (§ 2 ust. 1 pkt 2 lit. a) w powiązaniu z § 1 – karty nr 1-7 akt administracyjnych). Uchyloną przez Kolegium decyzję z 1 stycznia 2024 r. Nadleśniczy wydał właśnie w zakresie, który został mu powierzony, z uwzględnieniem art. 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2000 r. nr 56, poz. 679 ze zm.) i nakazał aktualnemu właścicielowi działek obowiązek ponownego wprowadzenia roślinności leśnej. Jak ponadto wynika z uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego z 22 października 1984 r., III AZP 5/84, zarówno, gdy organ wydawał decyzję, jak i wnosił skargę, nie był i nie będzie stroną postępowania, ponieważ korzysta z uprawnień władczych. Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie (OSNC 1985/7/86 z aprobującą glosą J. Borkowskiego – OSP 1986/2/26). Powyższe prowadzi do wniosku, że Nadleśniczemu nie przysługiwało prawo do wniesienia sprzeciwu w trybie art. 64a p.p.s.a. Powierzenie Nadleśniczemu właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. Nadleśniczy korzystał z kompetencji do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji. Nie występował w charakterze strony postępowania administracyjnego, ale organu nakładającego obowiązki w postępowaniu administracyjnym na stronę tego postępowania, będącą właścicielem działek. Rozpatrywany sprzeciw należało zatem uznać za niedopuszczalny, co uzasadnia jego odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika bowiem, że sąd odrzuca sprzeciw, jeżeli jego wniesienie było niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 64d § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w powiązaniu z art. 64b § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1. sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono w punkcie 2. sentencji, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a.