II SA/Ol 818/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Ornecie z dnia 24 września 2014 r., nr XLVIII/352/14 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obrębu geodezyjnego Drwęczno, Gmina Orneta I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej: § 8 ust. 5, § 14 oraz w zakresie załącznika graficznego nr 1 w części obejmującej teren o symbolu 3MN oraz teren o symbolu KDW obejmujący działkę nr 157; II. oddala skargę w pozostałym zakresie. W dniu 24 września 2014r. Rada Miejska w Ornecie podjęła uchwałę Nr XLVIII/352/14 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obrębu geodezyjnego Drwęczno, gmina Orneta - zwanej dalej: uchwałą Nr XLVIII/352/14. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) zwanej dalej: u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) zwanej dalej: u.p.z.p. na podstawie uchwały Nr XIX/142/12 Rady Miejskiej w Ornecie z dnia 28 marca 2012 r. po stwierdzeniu, że projekt wskazanego planu nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Orneta uchwalonego uchwałą Nr XX/114/2000 Rady Miejskiej w Ornecie z dnia 27 stycznia 2000r. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł Wojewoda domagając się stwierdzenia jej nieważności w zakresie, w jakim obszar opracowania uchwalonego planu miejscowego (załącznik nr 1 w granicach części terenu elementarnego oznaczonego symbolem KDW oraz 3 MN) jest niezgodny (został poszerzony) z obszarem opracowania określonego w załączniku graficznym do uchwały Nr XIX/142/12 Rady Miejskiej w Ornecie z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb geodezyjny Drwęczno, gmina Orneta - zwanej dalej: uchwałą Nr XIX/142/12 - zatwierdzonego uchwałą Nr XLVI/354/10 Rady Miejskie w Ornecie z dnia 28 września 2010 r. oraz w części dotyczącej: § 8 ust. 5 i § 10 ust. 7 pkt 6. W uzasadnieniu Wojewoda podniósł, że uchwała Nr XLVIII/352/14 w zaskarżonym zakresie podjęta została z naruszeniem prawa. Podniesiono, że uchwała w granicach wskazanych na rysunku graficznym obejmującym obszar oznaczony symbolem KDW i 3MN dotyczy terenu, który nie został objęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obrębu geodezyjnego Drwęczno, gm. Orneta, skoro w załączniku graficznym do tej uchwały Nr XIX/142/12 obszar ten nie został zaznaczony. Wyjaśniono, że rolą uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest wszczęcie właściwego procesu planistycznego poprzez wyznaczenie - zaznaczenie na załączniku graficznym - granic obszaru jakiego będą dotyczyły ustalenia przyszłego planu. Celem takiej uchwały poza jednoznacznym określeniem granic obszaru w stosunku do którego będą podejmowane planistyczne ustalenia jest również poinformowanie wszystkich zainteresowanych stron, organów i właścicieli terenów, co do których będą podejmowane decyzje dotyczące przyszłego przeznaczenia ich nieruchomości. W tym celu zarówno uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, jaki sama uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą obejmować tylko i wyłącznie tożsamy teren, aby nie doszło do przekroczenia granic obszaru planistycznego oraz aby nie wystąpiła konieczność stwierdzenia nieważności rozwiązań planistycznych w stosunku do terenu, który nie został objęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Skarżący zauważył także nieprawidłowość zapisu § 8 ust. 5 uchwały z uwagi na art. 31 ustawy z dnia 23 lipca 3003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. 162, poz. 1568, ze zm), skoro zapis planu stanowi powtórzenie przepisu ustawowego. Podkreślono, że powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja w akcie prawa miejscowego jest niedopuszczalna, gdyż należy się liczyć z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji ustawodawcy. Podkreślono, że inkorporowanie przepisów ustawowych do aktów prawa miejscowego z punktu widzenia techniki prawodawczej jest bezwzględnie niedopuszczalne. Nadto niezgodny z prawem pozostaje również zapis § 10 ust. 7 pkt 6 uchwały z uwagi na przekroczenie przez Radę granic władztwa planistycznego poprzez scedowanie kompetencji ustawowych. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Władztwo planistyczne gminy oznacza m.in., że rada gminy może określać zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Nie może ona jednak scedować tych uprawnień na inny organ, ani tym bardziej przekazać przysługującej jej kompetencji do określenia tych zasad innym podmiotom. Plan miejscowy, będący aktem prawa miejscowego, powinien zawierać normy określające konkretne przeznaczenie każdego odcinka terenu objętego daną regulacją bez podawania warunków, a także bez uzależniania tego przeznaczenia lub jego realizacji od jakichkolwiek zdarzeń przyszłych lub niepewnych. Zapis w planie, że "dopuszcza się wydzielenie terenu pod urządzenia, budowle i obiekty energetyki zgodnie z przepisami odrębnymi" stanowi scedowanie uprawnienia Rady na nieokreślony organ w zakresie ustalenia przeznaczenia terenu. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Ornecie uznała za zasadny zarzut w zakresie, w jakim obszar opracowania uchwalonego planu miejscowego (załącznik nr 1 w granicach części terenu elementarnego oznaczonego symbolem KDW oraz 3MN) jest niezgodny z obszarem opracowania określonym w załączniku graficznym do uchwały Nr XIX/142/12, natomiast w odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa zapisem § 8 ust. 5 oraz § 10 ust. 7 pkt 6 zaskarżonej uchwały wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w § 8 ust. 5 uchwały zapisane zostały zasady postępowania w przypadku konieczności przeprowadzenia badań archeologicznych w celu ochrony zabytków, zostały one sformułowane na podstawie wniosków Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, przy czym projekt planu został uzgodniony przez ten organ w całości jako zgodny w przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Natomiast zapis § 10 ust. 7 pkt 6 uchwały został częściowo przeniesiony z § 17 pkt 9 lit. "n" uchwały Nr XLVI/354/10 Rady Miejskiej w Ornecie z dnia 28 września 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb Drwęczno (publ. Dziennik Urzędowy Województwa Warmińsko - Mazurskiego z 2010 r. Nr 190 poz. 2410), który to zapis nie został zakwestionowany przez organ nadzoru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U z 2015 r. poz. 1515) stanowi, że uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. Na podstawie art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Ustawa o samorządzie gminnym nie określa jednak rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały, czy też naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była uchwała Rady Miejskiej w Ornecie Nr XLVIIII/352/14 z dnia 24 września 2014 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego Drwęczno, gmina Orneta, podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 41 ust. 1 u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Wskazać należy, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem tzw. władztwa planistycznego, które posiada gmina. Może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p., podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w powyższym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Niesporne jest również, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. W przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny, co oznacza, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części (zob.: Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2011, s. 268). Odnośnie zaś naruszenia trybu postępowania to ustawodawca wymaga w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. aby miało ono charakter istotny. W doktrynie zasadnie przyjmuje się, że istotne naruszenie trybu postępowania należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której ustalenia planistyczne są odmienne od tych które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzenia aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania ma miejsce wtedy, gdy organy planistyczne naruszają formalne prawa określonych w ustawie podmiotów (zwłaszcza właścicieli nieruchomości), tj. prawa do zagwarantowanej ustawowo procedury, nawet jeżeli merytoryczna treść ustaleń planu jest zdeterminowana innymi okolicznościami, np. uregulowaniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Analiza zakwestionowanych przez Wojewodą zapisów uchwały pozwala na stwierdzenie, że z takimi właśnie naruszeniami mamy do czynienia, choć nie wszystkie zarzuty są zasadne. Według art. 14 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego. Integralną częścią tej uchwały jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 tej ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z ustaleniami studium oraz z przepisami odrębnymi odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Z przytoczonych wyżej regulacji wynika niezbicie, że projekt planu przygotowywany przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, który następnie poddawany jest procedurze uchwalenia przez radę obejmuje tylko i wyłącznie obszar, w stosunku do którego wcześniej, na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 u.p.z.p. podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym obszar ten jest przedstawiony na załączniku graficznym stanowiącym niezbędny element takiej uchwały. Taki sam załącznik graficzny musi być przedstawiony do uchwały w przedmiocie planu miejscowego, przy czym załączniki graficzne przy obu wskazanych wyżej uchwałach winny określać tożsame granice terenu. Mając powyższe na uwadze organ nadzoru słusznie podniósł w skardze, że w wyniku porównania przebiegu granic oznaczonych na załączniku graficznym do uchwały Nr XIX/142/12 - dotyczącej przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego - oraz zaskarżonej uchwały granice terenu objętego procedurą planistyczną nie są tożsame, gdyż procedurą objęty został również teren, który wcześniej nie został objęty uchwałą Nr XIX/142/12. Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 394/08, zgodnie z którym organ planistyczny nie może w ramach ustaleń, wykroczyć poza grancie opracowania planu wyznaczone uchwałą intencyjną. Obszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zawsze powinien się pokrywać z obszarem zakreślonym w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia tego planu, podjętej na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 u.p,z.p. Nadto w tym miejscu wskazać należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera żadnego rozróżnienia w zakresie procedury planistycznej dotyczącej charakteru dokonywanych zmian w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji oznacza powyższe, że wszystkie zmiany planu miejscowego muszą być dokonane z zachowaniem procedury planistycznej, w tym m.in. wymogów określonych w art. 14 ust. 1 i 2 u.p.z.p. Brak jest podstaw do dokonania zmian, nawet jednostkowych z pominięciem procedury planistycznej określonej w art. 17 u.p.z.p. Zatem skoro bezsporna pozostaje okoliczność, Rada nie kwestionuje tej okoliczności, że w skarżonym planie miejscowym, uchwalono zapisy planu miejscowego w zakresie obejmującym teren w stosunku do którego nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, że ustalenia planistyczne w stosunku do terenu elementarnego oznaczonego symbolem 3MN oraz symbolem KDW w stosunku do działki oznaczonej nr geodezyjnym 157 oznaczonych w załączniku nr 1 do skarżonej uchwały zostały uchwalone z oczywistym naruszeniem procedury planistycznej przewidzianej w art. 14 ust.1 i 2 i art. 17 u.p.z.p. Skutkuje to koniecznością stwierdzenia nieważności skarżonej uchwały w części obejmującej teren o symbolu elementarnym 3MN oraz teren o symbolu elementarnym KDW obejmującym działkę nr 157 - w załączniku graficznym nr 1 do uchwały wobec objęcia wskazanego terenu zapisami planu z naruszeniem zasad postępowania, skoro zapisami uchwalonego planu objęto teren, który nie został wskazany w uchwale Nr XIX/142/12 - dotyczącej przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego. W tym zakresie Sąd podzielił zarzut skargi Wojewodę. Z urzędu jednak Sąd doszedł do przekonania, że koniecznym stało się także wobec wskazanej wyżej wadliwości postępowania, stwierdzenie nieważności również zapisu § 14 tekstu uchwały, który to zapis określa ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego symbolem 3MN o powierzchni 0,83 ha obejmujące zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska i przyrody i krajobrazu kulturowego, ustalenia parametrów kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu dla zabudowy mieszkaniowej, zasady podziału nieruchomości oraz dotyczące systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Skoro wskazany teren nie został objęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, to wszelkie zapisy planu jego dotyczące nie są dopuszczalne, gdyż dotyczą terenu nie objętego procedurą planistyczną. Wskazać pozostaje, że przyznana radzie gminy kompetencja w zakresie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz samodzielność kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy nie oznacza zupełnej swobody. Ustawodawca formułując określoną delegację do wydania aktu wykonawczego przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nie objętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym w celu uksztaltowania stanu prawnego uwzględniającego m.in. specyfikę, możliwości i potrzeby terenu, do którego właściwy akt wykonawczy jest skierowany. Akty te nie mogą zatem wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Muszą zawierać sformułowania jasne, wyczerpujące, uniemożliwiające stosowanie niedopuszczalnego, sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. Tylko w ustawie dozwolone jest ustalenie obowiązków i praw obywateli oraz określenie wyjątków od władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli. Również tylko w ustawie dopuszczalne jest określenie kompetencji organów administracji publicznej. Zakres upoważnienia winien być zawsze ustalany przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa oraz innych przepisów regulujących daną dziedzinę - art. 7 Konstytucji RP. Normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zakazane jest dokonywanie wykładni oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2005r. sygn. IV SA/Wr 807/04, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). Zakres kompetencji organu nadzoru konserwatorskiego, obowiązki podmiotów zamierzających wykonać określone czynności w stosunku do zabytków zostały już kompleksowo uregulowane przez ustawodawcę w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o chronię zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568, ze zm) w art. 32, 36 ust. 1 dotyczącym uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków oraz w art. 31 tej ustawy. Dlatego też skoro kwestie związane z obowiązkami podmiotu zmierzającego do realizacji określonych robót budowlanych, albo robót ziemnych zostały już określone kompleksowo w powołanej wyżej ustawie, to ponowne określenie tejże materii w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub ich modyfikacja jest niedopuszczalne, gdyż trzeba liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może doprowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. Skoro zapis § 8 ust. 5 planu stanowi takie właśnie powtórzenie regulacji ustawowej, która może prowadzić do zmiany intencji prawodawcy i z tego powodu pozostaje sprzeczna z art. 15 ust. 2 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., gdyż wykracza poza uprawnienia określone w przytoczonych przepisach ustawy (por. wyrok NSA z dnia 14 października 1999r. sygn. IISA/Wr 1179/98, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 września 2011r. sygn. IISA/Wr 479/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 marca 2009r. sygn. IISA/Gl 522/09, dostępne CBOSA). Nie znajduje natomiast uwzględnienia zarzut Wojewody dotyczący stwierdzenia nieważności zapisu §10 ust. 7 pkt 6 skarżonej uchwały w zakresie stwierdzenia odnoszącego się do zaopatrzenia w energię elektryczną, że "dopuszcza się wydzielenie terenu pod urządzenia, budowle i obiekty energetyki zgodnie z przepisami odrębnymi", bowiem wprawdzie zapisy planu miejscowego winny w sposób jednoznaczny określać konkretne przeznaczenie terenu pod urządzenia, budowle i obiekty energetyki bez uzależniania tego od zdarzeń przyszłych i niepewnych, to jednak przy takim zapisie jak w cytowanym paragrafie, nie sposób uznać, że mamy doczynienia ze zdarzeniem przyszłym lub niepewnym. Lokalny prawodawca zastrzegł bowiem w tym zapisie, że takie działanie i wydzielenie terenu będzie możliwe jedynie z uwagi na zapisy przepisów odrębnych, co oznacza, że w tym zakresie to ustawodawca może podejmować wiążące rozstrzygnięcie, co nie naruszy kompetencji lokalnego prawodawcy - rady gminy. Należy przyjąć, że zapis taki ma na celu jedynie informacyjny charakter, co wprawdzie nie powinno mieć miejsca w uchwałach dotyczących planów miejscowych, jednak takie naruszenie nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa i nie skutkuje koniecznością jego stwierdzenia nieważności. W tym zatem zakresie Sąd oddalił skargę Wojewody. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 147 § 1 i art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.