II SA/Ol 831/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Irena Szczepkowska Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przyjęcia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy na lata 2007-2012" postanawia - umorzyć postępowanie sądowe. Uchwałą Nr "[...]" z dnia 12 czerwca 2007r. Rada Miasta w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005r., Nr 31, póz. 266 ze zm.) zwana dalej ustawą o ochronie praw lokatorów oraz w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, póz. 1591 ze. zm.), uchwaliła "Wieloletni program gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy na lata 2007-2012.". Skargę na powyższą uchwałę złożył w dniu 31 lipca 2007r. Wojewoda. Wniósł, na podstawie art. 93 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, o stwierdzenie nieważności ust. 7 i ust. 10 Rozdziału V "Zasady polityki czynszowej oraz warunki obniżania czynszu" przedmiotowej uchwały w sprawie przyjęcia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy na lata 2007-2012". Zdaniem organu nadzoru ust. 7 i ust. 10 Rozdziału V wymienionej uchwały są sprzeczne z prawem. W ust. 7 znalazł się zapis, iż "wynajmujący lokal może podwyższać czynsz wypowiadając jego dotychczasową wysokość najpóźniej na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego." Zdaniem skarżącego taka regulacja jest sprzeczna z art. 8a ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, który stanowi, iż termin wypowiedzenia wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu wynosi 3 miesiące, chyba że strony w umowie ustalą termin dłuższy. Poza tym skarżący podniósł, że w tym samym Rozdziale V, w ust. 10 Rada Miasta ustaliła, że "za zajmowany lokal bez tytułu prawnego odszkodowanie będzie naliczane do 200% wysokości czynszu". Tymczasem według skarżącego uregulowanie to jest sprzeczne z art. 18 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, który stanowi, że odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Wojewoda wskazał również w skardze, że zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym organ nadzoru, po upływie 30 dni od dnia doręczenia uchwały organu gminy, nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały. Przedmiotowa uchwała została przedstawiona Wojewodzie do oceny w dniu 18 czerwca, a zatem skoro minął termin przewidziany w art. 91 ust. 1 wspomnianej wyżej ustawy, złożenie skargi do sadu jest konieczne. Sygn. akt II SA/Ol 831/07 2 W odpowiedzi na skargę Rada Miasta stwierdziła, że nie kwestionuje stanowiska skarżącego wyrażonego w skardze i potwierdza celowość i zasadność przytoczonych w skardze zarzutów. Podniosła, że rozstrzygnięcie sprawy ewentualnej nieważności zapisów uchwały należy pozostawić Sądowi. Jednocześnie Rada Miasta stwierdziła, biorąc pod uwagę art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że na kolejnej sesji rozważy uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych przez stronę skarżącą zapisów uchwały w zakresie, w którym są one niezgodne z przepisami ustawowymi. W dniu 20 września 2007r. Przewodniczący Rady Miasta złożył pismo procesowe, w którym poinformował, że zaskarżona uchwała Nr "[...]" Rady Miasta Działdowo z dnia 12 czerwca 2007r. w sprawie przyjęcia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy na lata 2007-2012" została zmieniona poprzez uchylenie zaskarżonego ust. 7 i ust. 10. W załączeniu strona przekazała uchwałę Nr "[...]" Rady Miasta z dnia 13 września 2007r., którą zmieniono zapisy uchwały uznane przez skarżącego za sprzeczne z prawem. Tym samym Rada Miasta uwzględniła skargę w niniejszej sprawie. W związku z powyższym Wojewoda został wezwany w dniu 26 września 2007r., na mocy zarządzenia z dnia 25 września Przewodniczącej Wydziału II do podania w terminie 7 dni, czy wobec podjęcia przez Radę Miasta uchwały Nr "[...]" z dnia 13 września 2007r. zmieniającej uchwałę Nr "[...]" z dnia 12 czerwca 2007r. w sprawie przyjęcia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy na lata 2007-2012", podtrzymuje skargę na uchwałę z dnia 12 czerwca 2007r. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Wojewody wystosował pismo procesowe z dnia 2 października 2007r., w którym podniósł, że uchwała zawierająca zaskarżone przepisy została przekazana do publikacji i weszła w życie po 14 dniach od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa. Uchwała zmieniająca ją została podjęta dopiero w dniu 13 września 2007r. i wchodzi w życie 14 dni od dnia ogłoszenia w stosownym Dzienniku Urzędowym. Mając to na uwadze zachodzi obawa, iż regulacja wprowadzona zaskarżoną uchwałą mogła znaleźć zastosowanie do sytuacji zaistniałych w okresie jej obowiązywania. Kolejnym pismem z dnia 26 października 2007r. pełnomocnik Wojewody poinformował, że mając na uwadze wyjaśnienia Burmistrza Miasta dotyczące stosowania uchwały, której przepisy zostały zaskarżone a Sygn. akt II SA/Ol 831/07 3 następnie uchylone, cofa skargę. Stwierdził, że oświadczenie Burmistrza Miasta, przekazane w dniu 23 października 2007r., w którym podniósł on, że nie wykonywał zaskarżonych przez Wojewodę zapisów uchwały, jest wystarczające, żeby uznać, iż nie ma podstaw do podtrzymania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec wyeliminowania przez Radę Miasta z obrotu prawnego sprzecznych z prawem zapisów zaskarżonej uchwały, Sąd uznał, że cofnięcie skargi przez Wojewodę jest dopuszczalne. Skoro zaś skarżący skutecznie cofnął skargę, to z mocy art. 161§1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy postępowanie należało umorzyć.