II SA/Ol 838/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu l grudnia 2005 r. sprawy ze skargi L. M., na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie organizacji zajęć pozalekcyjnych i logopedycznych oraz dofinansowania innych zajęć realizowanych przez jednostki oświatowe prowadzone przez Miasto postanawia odrzucić skargę. Zarządzeniem Nr "[...]" z dnia l lipca 2004 r. w sprawie organizacji zajęć pozalekcyjnych i logopedycznych oraz dofinansowania innych zajęć realizowanych przez jednostki oświatowe prowadzone przez Miasto Prezydent Miasta określił zasady finansowania i organizacji od roku 2004/2005 nadobowiązkowych zajęć pozalekcyjnych w szkołach prowadzonych przez Miasto. W złożonej skardze L. M. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższego zarządzenia. W uzasadnieniu zarzucił, że § 3 zaskarżonego aktu jest sprzeczny z ustawą o systemie oświaty, ustawą o samorządzie gminnym, ustawą o finansach publicznych oraz rozporządzeniami Ministra Edukacji Narodowej i Sportu. Ocenił, że wyjaśnienia Komisji Rewizyjnej Rady Miasta nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Stwierdził również, że Prezydent Miasta zaskarżonym zarządzeniem narzuca szkołom publicznym płatne zajęcia edukacyjne (powszechną naukę pływania). W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Stwierdził w uzasadnieniu, że wydając zaskarżone zarządzenie nie przekroczył kompetencji wynikających z delegacji zawartej w przepisach wskazanych w podstawie prawnej tego zarządzenia. Przepis § 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 12 lutego 2002 r. w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 15, poz. 142 z późn. zm.) przewiduje możliwość organizowania nadobowiązkowych zajęć pozalekcyjnych w wymiarze ustalonym przez dyrektora szkoły, stosownie do posiadanych środków finansowych. Określenie zasad organizacji zajęć odbywa się w oparciu o art. 5 ust. 5 i 5a w związku z art. 5a ust. 2 pkt l i 2 ustawy o systemie oświaty. Organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność, a jego zadania określa w szczególności art. 5 ust. 7 tej ustawy. Zgodnie z art. 5c wskazanej ustawy, zadania i kompetencje organu prowadzącego w tym zakresie przysługują wyłącznie prezydentowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, inne niż akty prawa miejscowego. Podstawą wniesienia skargi na zarządzenie organu gminy jest art. 101 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Stanowi on, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zarządzeniem z dnia 24 października 2005 r. skarżący został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego skargi przez nadesłanie dokumentu potwierdzającego wezwanie Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa, wystosowane przed wniesieniem, skargi na przedmiotowe zarządzenie, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone 2 listopada 2005 r. W zakreślonym terminie skarżący przedłożył wyłącznie skargę z dnia 27 czerwca 2005 r., skierowaną do Komisji Rewizyjnej Rady Miasta, w której wezwał ten organ do usunięcia naruszenia prawa przez stwierdzenie nieważności m.in. zarządzenia Prezydenta Miasta Nr "[...]" z dnia l lipca 2004 r. Powyższe nie może być uznane za spełnienie warunku przewidzianego w art. 101 ust. l o samorządzie gminnym, gdyż wezwanie, o którym mowa w cytowanym przepisie, kieruje się do organu, który wydał kwestionowany akt. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § l pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.