II SA/Ol 842/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A K na decyzję Wojewody W z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/pos.1- sentencja postanowienia 1. W dniu "[...]"r. (data nadania przesyłki u operatora pocztowego) A K złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (za pośrednictwem organu odwoławczego) skargę na decyzję Wojewody W z dnia "[...]"r., którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymano w mocy decyzję Starosty O (dalej: Starosta) z dnia "[...]"r. zatwierdzającą projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę Stanicy wodnej – budynku szkoleniowego i budynku gospodarczego na dz. nr geod."[...]", obr. P, gm. S. Skarżący zarzucił Wojewodzie wydanie decyzji niezgodnie z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów wsi P gm. S zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy S nr "[...]" z dnia "[...]"r. w zakresie zlokalizowania inwestycji na terenach "ZR", na których nie przewiduje się zabudowy budynkami oraz prowadzenia komercyjnej działalności gospodarczej, jak również naruszone zostały zapisy ustawy Prawo budowlane - art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), pkt 8 i pkt 9, oraz przepisy postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego. W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, w tym decyzji Starosty O, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także przedstawił wniosek o wstrzymanie wykonalności skarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania przez sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi nie podano jakiejkolwiek argumentacji uzasadniającej wniosek o wtrzymanie wykonania decyzji Wojewody. 2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda W wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej: ustawą p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony wnoszącej o taką tymczasową ochronę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (także postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, dostępne w CBOSA). Niezależnie od powyższego wskazać należy, że przedmiotem takiej ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2009r. sygn. II OZ 665/09, wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2010r. sygn. II FZ 360/10, dostępny CBOSA, jak również porównaj: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2012, str. 224 i nst.). Przy czym przez "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady cechy wykonalności nie posiadają akty odmowne, czy też umarzające postępowanie odwoławcze. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania pozostaje decyzja Wojewody W utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę stanicy wodnej na wskazanej wyżej działce na rzecz Fundacji Y w O. W rzeczonej sprawie skarżący zgłosił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jednak zgłoszony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony czy to wystąpieniem okoliczności niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie wykazał, że w sprawie tej zaistniały okoliczności bądź to wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w efekcie wykonania tej decyzji. W pierwszej kolejności pozostaje zwrócić uwagę, że wprawdzie skarżona decyzja dotyczy pozwolenia na budowę, a wię c możliwości rozpoczęcia procesu budowalnego, jednak okoliczność powyższa nie oznacza, że w takim stanie prawnym mogą zaistnieć nieodwracalne skutki prawne, skoro działania inwestycyjne zawsze mogą być zniesione, w sytuacji, gdyby w toku kontroli sądowej zakwestionowano wydane pozwolenie na budowę. Wyjaśnić także pozostaje, że wykonanie obiektu budowalnego, nawet w znacznym rozmiarze, jest zdarzeniem faktycznym a nie prawnym, a wobec tego nie prowadzi do skutku, który można by określić jako nie dający się odwrócić. Odwrócenie takiego skutku jest natomiast zależne tylko od możliwości technicznych inwestora. W tym zakresie w całości należy podzielić pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 868/11, że z samej istoty udzielonego pozwolenia na budowę nie wynika fakt konieczności jego wstrzymania z uwagi na nieodwracalne skutki, skoro taki skutek jest jak najbardziej możliwy do odwrócenia, a jedynie przesłanka trudnych do odwrócenia skutków uprawnia do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie sposób także uznać aby w tej sprawie zachodziła przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, bowiem w tym zakresie brak jest jakiejkolwiek argumentacji dla takiego stanowiska. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała, że w przedmiotowej sprawie wykonanie decyzji organu odwoławczego spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bądź też zachodzi w tym wypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku skarżącego i dlatego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy ppsa orzekł jak sentencji postanowienia.