II SA/Ol 844/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 marca 2012 r. wniosku T. L. o przyznania wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia "[...]" nr rep. "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: przyznać radcy prawnemu T. L. wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 180 złotych netto powiększonej o należny podatek VAT. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia "[...]", sygn. akt "[...]", Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę K.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Postanowieniem z dnia "[...]" referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w O. po rozpoznaniu wniosku K. H. z dnia 5 grudnia 2011r. przyznał wymienionej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w niniejszej sprawie. Na podstawie powyższego postanowienia Okręgowa Izba Radców Prawnych w O. wyznaczyła dla skarżącej jako pełnomocnika z urzędu radcę prawnego – T. L. W dniu 13 lutego 2012r. (data stempla pocztowego) do tutejszego Sądu wpłynęła opinia wyznaczonego radcy prawnego o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia "[...]" wraz z wnioskiem o zasądzenie wynagrodzenia za jej sporządzenie. Postanowieniem z dnia "[...]", sygn. akt "[...]", referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w O. odmówił przyznania wnioskodawczyni wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu podniesiono, iż stosownie do treści § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Oświadczenie takie jest bowiem obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i stanowi podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności radcy prawnego nie zostały zapłacone w całości lub w części. T. L. wniosła sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia, podnosząc, iż z interpretacji treści § 16 wskazanego rozporządzenia wynika, że złożenie oświadczenia, o którym mowa w tym przepisie jest obligatoryjne w sytuacji, gdy strona postępowania nie jest zwolniona z kosztów sądowych w całości, w przeciwnym bowiem razie uiszczenie przez nią opłat byłoby umową darowizny w rozumieniu Kodeksu cywilnego, czyli przysporzeniem na rzecz Skarbu Państwa kosztem swojego majątku. Jednocześnie oświadczyła, iż w niniejszej sprawie opłaty nie zostały opłacone w całości ani w części i w tym stanie rzeczy sprzeciw należy uznać za uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej w dalszej części p.p.s.a, w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, iż sprzeciw został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, złożony w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej podlega ponownemu rozpatrzeniu. Stosownie do treści art. 250 p.p.s.a. radca prawny wyznaczony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z §15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa ponadto o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 powołanego rozporządzenia). Należy zaznaczyć, iż w myśl § 16 cytowanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Przedmiotowe oświadczenie jest elementem konstrukcyjnym wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego i zawarcie tego oświadczenia w treści wniosku warunkuje pozytywne jego rozpatrzenie (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt II GZ 273/09, LEX nr 582846). Stanowi ono bowiem podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności radcy prawnego nie zostały zapłacone w całości lub w części, pozwalając tym samym określić zakres, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa. W niniejszej sprawie radca prawny – T. L. wyznaczona jako pełnomocnik z urzędu dla skarżącej złożyła wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jednakże w przedmiotowym wniosku nie zawarła oświadczenia, zawierającego w swej treści informacji, iż opłaty z tego tytułu nie zostały zapłacone w całości ani w części przez skarżącą. Wymagane oświadczenie zostało zawarte w złożonym przez nią sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2012r. W świetle powyższych okoliczności należy uznać, iż wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zawierał oświadczenie, pozwalające określić zakres, w jakim wynagrodzenie powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa, stosownie do treści § 16 cytowanego rozporządzenia, tj. określono w nim, że koszty zastępstwa nie zostały opłacone ani w części, ani w całości. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. Z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w wysokości 240 zł. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, iż w tym zakresie zasadne jest przyznanie wyznaczonemu radcy prawnemu wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 180 zł netto, powiększonej o należny podatek VAT. Z tych względów, na podstawie art. 250 oraz art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.