II SA/Ol 854/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego E. S. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia "[...]" wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Zastępcę Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej i Rozwiązywania Problemów Rodziny Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej odmówiono przyznania R. G. świadczenia w formie zasiłku celowego zwrotnego na miesiąc luty 2008r. z przeznaczeniem na remont mieszkania w kwocie "[...]". W uzasadnieniu motywów rozstrzygnięcia podano, że świadczenie, o które ubiegał się wnioskodawca, jest określone w art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z powołanym przepisem, w szczególnie uzasadnionych wypadkach osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Stosownie do powyższego, organ pomocy społecznej ustalił, iż R. G. osiągnął łączny dochód w miesiącu styczniu i lutym 2008r. w kwocie 478,01 zł, na który składał się zasiłek stały w kwocie 406,73 zł miesięcznie oraz dodatek mieszkaniowy, przyznany w okresie od "[...]" do "[...]" w kwocie 285,10 zł miesięcznie, co po uwzględnieniu pozostałych domowników (łącznie czterech osób) daje kwotę 71,28 zł, przypadającą na wnioskodawcę. Organ podkreślił również, że łączne miesięczne wsparcie R. G. w 2008r. ze środków Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wyniosło 706,73 zł, uwzględniając inne przyznane formy wsparcia, tj. specjalny zasiłek celowy w wysokości 200 zł oraz zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności w kwocie 100 zł miesięcznie, jak również zasiłek celowy zwrotny w łącznej wysokości 3.234,- zł, z którego strona obowiązana była spłacić jedynie kwotę 650 zł. Ponadto organ I instancji ustalił, że wnioskodawca ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności bez prawa do świadczeń emerytalno- rentowych, jak również prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, odrębne od wspólnie mieszkającej żony i dwóch synów. W kontekście dokonanych ustaleń faktycznych, organ pomocy społecznej uznał, iż przyznanie wnioskowanego wsparcia byłoby sprzeczne z interesem społecznym, wyrażającym się w konieczności udzielenia pomocy innym osobom znajdującym się w dużo trudniejszej sytuacji materialnej, jak również mając na uwadze ograniczone możliwości finansowe ośrodka. Dla zobrazowania sytuacji organ wskazał, że w styczniu 2008r. pomocą finansową Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej zostało objętych 1249 środowisk, zaś średnia zasiłku wyniosła 197 zł, stąd biorąc pod uwagę wskazane dane, kwota wsparcia, o które wystąpił wnioskodawca, wystarczyłaby na zabezpieczenie 69 środowisk. Dlatego też przyznanie żądanej pomocy spowodowałby nieuzasadnioną dysproporcję w zakresie pomocy udzielonej wnioskodawcy w stosunku do innych podopiecznych ośrodka. Od niniejszej decyzji R. G. w dniu 11 marca 2008r. wniósł pismo zatytułowane "wniosek", wskazując, iż nie jest to odwołanie skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, lecz żądanie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją MOPS o wskazanym na wstępie numerze. W uzasadnieniu domagał się przyznania zasiłku celowego zwrotnego na remont mieszkania w kwocie 13.582,67 zł, wyliczonej w oparciu o sporządzony kosztorys inwestorski, wskazując ogólnie, iż nie zgadza się z wydaną decyzją odmawiającą przyznania w/w świadczenia. W uzasadnieniu podał również, iż w jego odczuciu organ naruszył konstytucyjną zasadę równego traktowania obywateli, zamierzając ze środków pomocy społecznej wyremontować mieszkania Cyganom. Tak sformułowane żądanie zostało rozpatrzone przez organ I instancji w trybie właściwym dla postępowań prowadzonych wskutek wniesienia środków prawnych służących od decyzji ostatecznych, tj. w postępowaniu wznowieniowym. Decyzją z dnia "[...]" organ pomocy społecznej odmówił wnioskodawcy wznowienia postępowania w sprawie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego zwrotnego w wysokości "[...]" zł na miesiąc luty 2008r., błędnie przyjmując, iż wniosek dotyczył postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Na skutek wniesionego przez stronę odwołania, powyższa decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu "[...]" Ponownie rozpatrując sprawę, organ pomocy społecznej, zwrócił się do wnioskodawcy o sprecyzowanie, czy złożony w dniu 11 marca 2008r. wniosek o wzruszenie decyzji należy traktować w istocie jako odwołanie czy wniosek o wznowienie postępowania. W dniu 7 lipca 2008r. strona doprecyzowała, iż wniosła odwołanie od decyzji MPOS z dnia "[...]" Na skutek rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze , decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" , utrzymało w mocy decyzję organu I instancji będącą przedmiotem odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium w całości podzieliło argumenty organu pomocy społecznej, potwierdzające brak przesłanek udzielenia stronie wnioskowanej pomocy. Kolegium podkreśliło, iż fakt, że zasiłek celowy o charakterze specjalnym, o którym mowa w art. 41 ustawy o pomocy społecznej, przyznaje się osobom przekraczającym określone ustawą kryterium dochodowe, nie odbiera świadczeniu charakteru fakultatywnego, co oznacza, że może, ale nie musi być ono przyznane. Ponadto zdefiniowanie tego zasiłku w odrębnym przepisie nie pozbawia go charakteru zasiłku celowego, którego definicję zawiera art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Chodzi w szczególności o zasiłek, który służy zaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej. Ustęp 2 tegoż artykułu wymienia natomiast katalog potrzeb uznawanych za niezbędne, którymi są w szczególności: pokrycie w części lub w całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jak wskazało Kolegium, nie można mieć wątpliwości co do tego, że remonty i naprawy w mieszkaniu muszą być "drobnymi", tak jak tego chce ustawodawca. W świetle powyższych wywodów, Kolegium uznało, że odwołujący się spełnił warunek, tzw. kryterium dochodowego, umożliwiający przyznanie świadczenia osobom, których dochód przekracza pułap określony w art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Jednocześnie spełnił jednak tylko ten warunek, a to nie wystarczyło do przyznania mu żądanej pomocy. Zakres i charakter inwestycji, której sfinansowania oczekiwał odwołujący się, zdecydowanie wykraczały poza pojęcie drobnych napraw i remontów, zarówno pod względem rzeczowym, jak i wartościowym. Trudno bowiem, co podkreśliło Kolegium, kwotę "[...]" uznać za drobną, podobnie jak za "drobny remont" nie może być uznana planowana w kosztorysie wymiana, m.in. okien w mieszkaniu, podłóg i drzwi. Tym samym, wnioskowana kwota wsparcia nie mogła być udzielona, z uwagi na przekroczenie ustawowo określonego zakresu i przeznaczenia pomocy. Ponadto, w ocenie Kolegium, potrzeba wskazana przez odwołującego, nie mogła zostać zakwalifikowana do katalogu potrzeb niezbędnych, a tylko na takie potrzeby możliwe jest udzielanie pomocy społecznej. Kolegium podkreśliło również, że postawa strony może dziwić, zwłaszcza w kontekście podnoszonego naruszenia zasady równego traktowania obywateli, zważywszy, iż wysokość uzyskanej przez nią pomocy społecznej w różnych formach osiągnęła w 2008r. wartość 706,73 zł. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również w działaniu organu I instancji naruszenia zasad uznania administracyjnego, jak również reguł prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Na powyższe rozstrzygnięcie w dniu 8 października 2008r. R. G. wywiódł skargę, zarzucając, że decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji będącej przedmiotem odwołania, wydając uprzednio w tej samej sprawie decyzję Nr "[...]" z dnia "[...]", w której to uchylono decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazano mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem skarżącego w decyzji Nr "[...]" Kolegium nie rozstrzygnęło przedmiotowej sprawy w oparciu o art. 106 ust. 1 i art. 41 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej oraz Uchwały Nr XXVI/378 Rady Miasta Olsztyn z dnia 26 maja 2004r. w sprawie ustalania zasad zwrotu wydatków na pomoc rzeczową zasiłku okresowego i zasiłku celowego zwrotnego. Ponadto, w ocenie skarżącego, Kolegium nie wzięło pod uwagę, iż utrzymującemu się z pomocy opieki społecznej w formie zasiłku stałego w kwocie 406 zł, podopiecznemu MOPS przysługuje prawo korzystania z zasiłku celowego zwrotnego na określony cel, bez względu na wysokość uzyskiwanego dochodu, natomiast nie przysługuje prawo korzystania z kredytu bankowego. Skarżący podniósł również, że ustawa o pomocy społecznej przewiduje możliwość ubiegania się ze środków budżetu MOPS o środki na remont mieszkania, których wysokość leży w gestii przyznania przez MOPS w oparciu o przeprowadzony wywiad środowiskowy i przedstawioną dokumentację inspektora nadzoru budowlanego. Skargę swą dodatkowo oparł na przepisach prawa do równego traktowania przez MOPS obywateli RP, w tym osoby niepełnosprawne. W odpowiedzi na powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi w całości, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa. Postępowanie w sprawie przyznawania świadczeń z pomocy społecznych reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) oraz - stosowane odpowiednio na podstawie art. 14 tej ustawy - przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wynika, iż organ prowadzący postępowanie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z wniosku R. G. wynika, iż zwrócił się on do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznanie zasiłku celowego zwrotnego na remont mieszkania w wysokości "[...]" na podstawie sporządzonego kosztorysu inwestorskiego. W związku z powyższym kluczowym przepisem prawa przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy jest treść art. 41 wspomnianej ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Istota przyznawania takiego zasiłku polega na tym, że osoba znajdująca w szczególnie trudnej sytuacji życiowej, pomimo, iż jej dochód przekracza kryterium dochodowe ustanowione w ustawie o pomocy społecznej, może ubiegać się o zasiłek w formach przewidzianych w pkt 1 i 2 wskazanego przepisu. Celem takiej wyjątkowej regulacji jest stworzenie możliwości ubiegania się przez stronę o udzielnie pomocy w takich indywidualnych sytuacjach życiowych, które nie poddają się ustawowej klasyfikacji. Szczególnie uzasadniony przypadek to sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach lub tak daleko ingerujące w plany zdarzenia nie należą ani do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych (Komentarz, Ustawa o pomocy społecznej, Wojciech Maciejko, Paweł Zabornia, LexisNexis, Warszawa 2008r.) Jeśli chodzi natomiast o materialnoprawny aspekt orzekania w kwestii zasiłku celowego – również w takiej formie jak w przedmiotowej sprawie, to należy wskazać, że zastosowanie ma również art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym zasiłek taki może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, co oznacza, że zasiłek celowy jest formą pomocy pieniężnej przyznawanej na podstawie uznania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 1998r. I SA 984/97, LEX nr 45812, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006r. I SA/Wa 440/05 LEX 209727). Trzeba mieć na uwadze, jak wskazano w ustępie 2 art. 39 ustawy o pomocy społecznej, że zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Podnieść należy w tym miejscu, że kryterium dochodowe z art. 41 ustawy o pomocy społecznej zostało przez R. G. spełnione, ponieważ skarżący w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku uzyskał dochód w wysokości 478,01 zł. Kryterium dochodowe dla wnioskowanego świadczenia (art. 41 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej) wynosi natomiast 477 zł (zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). W cenie Sądu jednak bez wątpienia zakres i charakter inwestycji, której sfinansowania oczekuje skarżący, zdecydowanie wykraczał poza pojęcie drobnych napraw i remontów, zarówno pod względem rzeczowym, jak i wartościowym. Trudno bowiem jak słusznie podkreśliło Kolegium, kwotę "[...]" uznać za drobną, podobnie jak za "drobny remont" nie może być uznany planowany w kosztorysie zakres prac remontowych obejmujących, m.in. wymianę okien, podłóg i drzwi w mieszkaniu, a także prace malarskie. Co za tym idzie trudno uznać potrzebę remontu mieszkania, zgłoszoną przez wnioskodawcę, za szczególnie uzasadniony przypadek. Nawet jednak spełnienie kryteriów ustawowych przez osobę zainteresowaną nie oznaczałoby obowiązku przyznania jej tego świadczenia, ponieważ organ może je przyznać, ale nie musi. Uznanie administracyjne obejmuje również ocenę warunków uzasadniających decyzję co do jego wysokości. Jeśli zatem organ pomocy społecznej wykazuje z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby osoby ubiegającej się o zasiłek celowy, a z drugiej uwarunkowania własnych możliwości finansowych (art. 3 ust 4 cyt. ustawy) i na tej podstawie ustala wysokość zasiłku celowego, to decyzji takiej nie można byłoby zarzucić naruszenia prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2006r. I SA/Wa 1825/05 LEX 194040). Wprawdzie w art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej wskazuje się, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, pod warunkiem jednak, że odpowiadają one celom takiej pomocy społecznej i mieszczą się w jej możliwościach. Możliwości zaś zależą głównie od posiadanych środków finansowych. Można zatem wnioskować, że podmiot przyznający pomoc może jej odmówić, jeżeli nie ma na ten cel środków. Postanowienia zawarte w ust. 4 należy jednak traktować raczej jako pewien zakres swobody, przyznany podmiotom organizującym pomoc społeczną, która umożliwia m.in. dokonanie klasyfikacji potrzeb zgłaszanych przez beneficjentów, ustalenie priorytetów, zróżnicowanie rozmiaru świadczeń. W tym miejscu warto przytoczyć nadal aktualne poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w orzeczeniach z lat 90. W jednym z nich Sąd stwierdził, że organy przyznające zasiłki celowe nie są związane przepisami prawa co do ich wysokości. Muszą brać natomiast pod uwagę sytuację materialną wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przeznaczony oraz możliwości finansowe organów pomocy społecznej. W innym wyroku sąd zwrócił uwagę na fakt, że pomoc społeczna zależy nie tylko od potrzeb osoby ubiegającej się o świadczenie, ale także od aktualnej sytuacji finansowej ośrodka pomocy społecznej (Sierpowska Iwona, Komentarz ABC 2007, Komentarz do art. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej). Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie zgodnie z którym uzasadnienie decyzji uznaniowej organu powinno precyzyjnie wskazywać zarówno możliwości finansowe organu (m.in. ilość przeznaczonych na ten cel środków pieniężnych, którymi w danym okresie czasu dysponuje organ, ilość osób zainteresowanych uzyskaniem takiego zasiłku), jak również sytuację osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia, ponieważ uznanie organu wypływające z art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej jest uzależnione od wielkości przyznanych z budżetu państwa środków finansowych na pomoc społeczną oraz od liczby osób uprawnionych do korzystania z tej pomocy i ubiegających się o nią. Stosownie do powyższego, organ pomocy społecznej dokonał wyczerpujących i niezbędnych ustaleń, z których wynika, iż R. G. w miesiącu styczniu i lutym 2008r. osiągnął łączny dochód w kwocie 478,01 zł, na który składał się zasiłek stały w kwocie 406,73 zł miesięcznie oraz dodatek mieszkaniowy, przyznany w okresie od 1 listopada 2007r. do 30 kwietnia 2008r. w kwocie 285,10 zł miesięcznie, co po uwzględnieniu pozostałych domowników (łącznie czterech osób) daje kwotę 71,28 zł, przypadającą na wnioskodawcę. Organ podkreślił również, że łączne miesięczne wsparcie R. G. w 2008r. ze środków Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wyniosło 706,73 zł, uwzględniając inne przyznane formy wsparcia, tj. specjalny zasiłek celowy w wysokości 200 zł oraz zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności w kwocie 100 zł miesięcznie, jak również zasiłek celowy zwrotny w łącznej wysokości 3.234,- zł (skarżący był zobowiązany do spłaty części tego świadczenia). Ponadto organ I instancji ustalił, że wnioskodawca ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności bez prawa do świadczeń emerytalno-rentowych, jak również prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, odrębne od wspólnie mieszkającej żony i dwóch synów. W kontekście dokonanych ustaleń faktycznych, organ pomocy społecznej uznał, iż przyznanie wnioskowanego wsparcia byłoby sprzeczne z interesem społecznym, wyrażającym się w konieczności udzielenia pomocy innym osobom znajdującym się w dużo trudniejszej sytuacji materialnej, jak również mając na uwadze ograniczone możliwości finansowe ośrodka. W decyzji pierwszoinstancyjnej podkreślono, że w styczniu 2008r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej wydatkował na zasiłki celowe i pomoc w naturze oraz składki na ubezpieczenie społeczne kwotę 246.188 zł. Wskazano też, że w styczniu 2008r. pomocą finansową Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej zostało objętych 1249 środowisk, zaś średnia zasiłku wyniosła 197 zł. Według MOPS kwota wsparcia, o którą wystąpił wnioskodawca, wystarczyłaby na zabezpieczenie 69 środowisk. W ocenie Sądu bezspornym jest - mając na względzie poczynione wyżej ustalenia faktyczne, że przyznanie skarżącemu żądanego przez niego świadczenia byłoby rażąco niewspółmierne do zasobów jakimi dysponuje Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej. Już proste zestawienie wnioskowanej w niniejszej sprawie kwoty ze średnią kwotą wypłaconego zasiłku celowego w styczniu 2008r. (197zł) wskazuje jak bardzo nieproporcjonalna jest suma, której domaga się skarżący w stosunku do środków pieniężnych przewidzianych ogółem na tego rodzaju cele. Ponadto jako istotny argument prawny przemawiający za decyzją odmowną w sprawie takiego zasiłku należy uznać wskazany wyżej fakt udzielania znacznego wsparcia przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej na rzecz R. G., które to wsparcie ma postać różnych świadczeń – zarówno okresowych jak i doraźnych. Tymczasem jak wskazuje MOPS kryteria przyznawania zasiłków celowych przesądzają, że w pierwszej kolejności taka forma pomocy kierowana jest do osób i rodzin nie dysponujących żadnym dochodem, a także rodzin wielodzietnych i opiekujących się dziećmi niepełnosprawnymi, a takich kryteriów skarżący nie spełnia. Z punktu widzenia więc innych potrzeb wymagających zaspokojenia przez ośrodek pomocy społecznej przyznanie wnioskowanego przez skarżącego świadczenia byłoby niezasadne i niecelowe. Na marginesie warto podnieść, że skarżący ubiega się o zasiłek zwrotny. Tymczasem w piśmie z dnia 18 stycznia 2008r. dotyczącym umorzenia poprzedniego zobowiązania (zasiłek celowy zwrotny) w kwocie 967 zł R. G. stwierdził, iż nie jest w stanie spłacać tego zasiłku "bez naruszenia godnego życia". Pod znakiem zapytania stałaby więc również możliwość spłaty przez skarżącego kolejnego zasiłku zwrotnego. Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił, orzekając o wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego zgodnie z art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.