II SA/Ol 86/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2011r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w części dotyczącej terminu rozpoczęcia działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych postanawia zawiesić postępowanie sądowe. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z "[...]" udzielił spółce A zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa warmińsko-mazurskiego w 76 punktach wskazanych w załączniku nr 1 do decyzji, na okres 6 lat. Spółka została zobowiązana w punkcie VI decyzji do rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych przedmiotowym zezwoleniem w nieprzekraczalnym terminie 12 miesięcy od daty wydania zezwolenia. Wnioskiem z dnia 9 listopada 2009 r. Spółka wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej o zmianę na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.), decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", w części dotyczącej punktu VI decyzji poprzez przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności do dnia 23 grudnia 2010 r. W uzasadnieniu Spółka podała, że uruchomiła działalność w 57 punktach gier na automatach o niskich wygranych, zaś niepodjęcie działalności w pozostałych 19 punktach było spowodowane okolicznościami niezależnymi od Spółki, takimi jak wypowiadanie umów przez właścicieli lokali, likwidacja lub zmiana siedzib i właścicieli poszczególnych lokali oraz ogólna sytuacja gospodarcza w kraju. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" odmówił zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu stwierdził, że w sprawie nie występują przesłanki uzasadniające zmianę decyzji w trybie art. 155 K.p.a. Wywiódł, że uwzględnienie wniosku byłoby obarczone błędem logicznym. Zdaniem organu pierwszej instancji, skoro w art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz.U. z 2004 r., nr 4, poz. 27 ze zm.), przewidziano "nieprzekraczalny termin" rozpoczęcia działalności, to okoliczność ta wyłącza możliwość zmiany zezwolenia we wnioskowanym zakresie, gdyż termin ten ma charakter terminu zawitego. Wywiódł, że wyznaczenie nowego nieprzekraczalnego terminu byłoby nielogiczne i nie znajduje umocowania w przepisach prawa. Literalna wykładnia art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych obliguje do rozpoczęcia działalności w wyznaczonym terminie we wszystkich punktach gier na automatach o niskich wygranych. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji złożonego przez spółkę A, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]", na podstawie art. 220 § 2 w związku z art. 221 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jednakże tut. Sąd po rozpoznaniu skargi rzeczonej spółki na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2010r., sygn. II SA/Ol 526/10, uchylił ją w całości. Sąd wskazał w przywołanym orzeczeniu, że organ w postępowaniu odwoławczym pominął obowiązujący art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i wydał decyzję na postawie art. 155 K.p.a. oraz nieobowiązującego po dniu 1 stycznia 2010 r. art. 36 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Dlatego też ponownie rozpoznając sprawę organ został zobligowany do wzięcia pod uwagę brzmienia art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i zbadania czy w przedmiotowej sprawie wnioskowana zmiana dotycząca terminu rozpoczęcia działalności w zakresie udzielonego zezwolenia może mieć miejsce. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia o odmowie dokonania zmian w decyzji wskazanej we wniosku spółki A z dnia 9 listopada 2009r. W motywach rozstrzygnięcia organ argumentował, że działanie art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych ograniczone jest dyspozycją art. 135 ust. 1, który wskazuje, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie. Jednocześnie, zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zadał Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, następujące pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L. 98. 204. 37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych ". Ponadto postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne o treści: "czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z 2009 r.) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została oparta na przepisach ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), których moc wiążąca podważona została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Sąd ten analizując poszczególne przepisy ww. ustawy powziął wątpliwość, czy niektóre z nich, w tym art. 135 ust. 1 i 2 i art. 138 ust. 1 tej ustawy zmierzające do częściowego zakazu wykonywania usługi przy użyciu automatów do gier o niskich wygranych – w miejscach innych niż kasyna, nie powinny zostać zaliczone do przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE i podlegać obowiązkowej notyfikacji Komisji na zasadzie art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tego aktu. Sąd ten zwrócił też uwagę, że ustawę z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych uchwalono w sytuacji, gdy nie występowały naglące powody, wywołane przez poważne i nieprzewidziane okoliczności, które spowodowałyby konieczność przygotowania jej przepisów w bardzo krótkim czasie, wykluczającym możliwość jakichkolwiek konsultacji – co uzasadniałoby zaniechanie notyfikacji na podstawie artykułu 9 ust 7 dyrektywy 98/34. Od odpowiedzi na powyższe pytanie zależy ustalenie, czy przepisy cytowanej ustawy mogły być stosowane przez organy administracji – skoro bezspornie notyfikacji ustawy w omawianym trybie zaniechano, zaś ETS jednoznacznie stwierdził m.in. w wyroku z dnia 26 września 2000r. w sprawie C 443/98 Unilever, że skutkiem prawnym niedopełnienia obowiązku notyfikacji jest niemożność zastosowania przepisów technicznych, na którą można powoływać się w postępowaniu między jednostkami. Ponadto w niniejszej sprawie na zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego wpływ będzie miało stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, rozstrzygające, czy przepis art. 135 ust. 2 wskazanej ustawy zastosowany przez organ w niniejszej sprawie był zgodny z Konstytucją RP. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności tego unormowania z Konstytucją, wiąże się z koniecznością uchylenia przez Sąd decyzji wydanej w oparciu o ten przepis. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Trybunał Konstytucyjny.