II SA/Ol 863/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski rozpoznając na rozprawie w dniu 7 listopada 2013r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia 1/ zawiesić postępowanie sądowe; 2/ odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Starosta O., powołując art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. "b" ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami, zatrzymał H. G. (dalej zwanemu skarżącym) prawo jazdy kategorii B. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że na mocy decyzji z dnia "[...]" Komendanta Powiatowego Policji w O., skarżący został skierowany na badania psychologiczne z powodu przekroczenia liczby 24 punktów, na które jednak nie stawił się w wymaganym terminie. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący podał, że wyrokiem z dnia 16 maja 2013r., sygn. akt II SA/Ol 153/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" wydanej na skutek odwołania skarżącego od powołanej powyżej decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne. W związku z tym, wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji o zatrzymaniu prawa jazdy. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że skarżący nie wniósł odwołania od decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, wobec czego decyzja ta jest prawomocna. Dodał, że z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący poddał się tym badaniom i przedłożył organowi I instancji stosowne orzeczenie psychologiczne, co uzasadnia utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji tego organu. W skardze na powyższą decyzję do tutejszego Sądu skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: 1) prawa materialnego, to jest art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niezastosowanie mimo odbycia przez skarżącego szkolenia zmniejszającego ilość punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, co miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu istotnych okoliczności, które doprowadziły do sprzecznych z materiałem sprawy ustaleń, że skarżący nie złożył odwołania od decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne i decyzja ta stała się prawomocna. Z tych też powodów skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania niniejszej skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że złożył odwołanie od decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, na co przedstawił kopię tego odwołania wraz z dowodem jego nadania. Wskazał, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji, wydana po rozpatrzeniu tego odwołania, została unieważniona wyrokiem WSA w Olsztynie, który jednak na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie był prawomocny. Dodał, że od tego wyroku wywiódł skargę kasacyjną w związku z wątpliwościami prawnym, czy odbyte przez niego szkolenie po przekroczeniu sumy 24 punktów winno skutkować obniżeniem ilości otrzymanych punktów. Uznał więc, że w tej sytuacji wykonanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy spowoduje nieodwracalne skutki, gdyż może się okazać, że decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne była niezasadna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do okoliczności podniesionych w skardze Kolegium wskazało, że twierdzenie o prawomocności decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne i niezłożeniu przez skarżącego odwołania od tej decyzji wynika z uzasadnienia wyroku WSA w Olsztynie z dnia 16 maja 2013r., sygn. akt II SA/Ol 153/13. Dodało, że o fakcie wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku organ dowiedział się dopiero z wniesionej w niniejszej sprawie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo-administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie zawieszenie postępowania sądowego jest uzasadnione koniecznością uprzedniego rozstrzygnięcia we właściwym postępowaniu, czy decyzja o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne jest ostateczna. Tylko taka bowiem decyzja mogła stanowić podstawę do obciążenia skarżącego obowiązkiem poddania się takiemu badaniu i przedstawienia w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, którego zaniechanie, zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. "b" ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. nr 30, poz. 151 ze zm.), skutkuje zatrzymaniem prawa jazdy (por. wyrok NSA z 8 lutego 2012r., sygn. akt I OSK 275/11 oraz wyrok WSA w Gliwicach z 8 kwietnia 2013r., sygn. akt II SA/Gl 1479/12 – dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, na tym etapie postępowania nie jest możliwe stwierdzenie, czy decyzja Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia "[...]"w przedmiocie skierowania skarżącego na badania psychologiczne jest ostateczna. Za konstatacją taką przemawiają: argumenty zawarte w skardze (poparte dowodami) a dotyczące wniesienia przez skarżącego odwołania od tej decyzji, treść uzasadnienia wyroku tutejszego Sądu z dnia 16 maja 2013r., sygn. akt II SA/Ol 153/13, stwierdzającego nieważność decyzji utrzymującej w mocy to skierowanie (jako wydanej mimo braku odwołania) oraz fakt zaskarżenia tego wyroku w drodze skargi kasacyjnej. W tych okolicznościach, dopóki Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpozna tej skargi kasacyjnej, dopóty nie będzie wiadomo, czy tutejszy Sąd prawidłowo uznał w powołanym wyroku, co następnie przyjął także organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia "[...]" w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne skarżący nie wniósł odwołania. Wynik tego postępowania sądowo-administracyjnego ma zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zauważyć bowiem należy, że w powołanym powyżej wyroku, tutejszy Sąd orzekł, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się tego wyroku. Stąd też w niniejszej sprawie, na mocy art. 125 § 1 pkt p.p.s.a., za zasadne należało uznać zawieszenie postępowania, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia. Wobec takiego rozstrzygnięcia konieczne stało się rozpoznanie, zawartego w skardze, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący, co prawda nawiązuje do jednej z ustawowych przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jednak upatruje nieodwracalności skutków decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w ewentualnej niezasadności skierowania go na badania psychologiczne. Ocena legalności rozstrzygnięcia, w oparciu o które została wydana zaskarżona decyzja, nie stanowi jednak okoliczności, która uzasadniałaby twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Uszło bowiem uwadze skarżącego, reprezentowanego w niniejszym postępowaniu przez zawodowego pełnomocnika, że w sytuacji wzruszenia decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne istniałaby podstawa do wznowienia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267). Z tych też powodów należało orzec, jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.