II SA/Ol 864/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki kwotę 1.957 zł (słownie: jeden tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", Dyrektor Izby Celnej (dalej też: organ II instancji lub organ odwoławczy), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 613), zwanej dalej: "O.p.", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]", którą organ I instancji działając na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jednolity Dz. U. z 2015r. poz. 612), dalej: "u.g.h.", wymierzył spółce A zwana dalej dalej "Skarżącą", karę pieniężną w wysokości 48.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach: A, B i C poza kasynem gry, tj. na stacji paliw A w A. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określa ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, przytaczając regulacje tej ustawy zawarte w art. 3, art. 6 ust. 1, art.7, art. 89, art. 90. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z art. 7 u.g.h. urządzanie gry oznacza układanie systemu gry, organizowanie jej, określenie wygranych, udostępnienie sprzętu, lokalu, a więc pojęcie to obejmuje także m.in. kwestie posiadania i udostępniania sprzętu do gier, zarządzania nimi oraz wykorzystywania określonego oprogramowania. Zatem każdy, kto spełnia powyższe kryteria jest urządzającym grę hazardową, w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., bez względu na formę prawną (osoba fizyczna, osoba prawna) i podlegać będzie karze z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., gdy miejscem urządzenia gry nie będzie kasyno gry. Organ II instancji wskazał, że skarżąca nigdy nie uzyskała, a tym samym, nie posiadała, zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w formie kasyna gry i w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a przedmiotowe automaty nie zostały zarejestrowane. Organ powołał się na czynności kontrolne dokonane przez funkcjonariuszy celnych, podczas których zostały ujawnione na stacji paliw przedmiotowe automaty do gry. Ustalono, że automaty te zostały wstawione na podstawie umowy dzierżawy zawartej pomiędzy wydzierżawiającym tj. skarżącą, a dzierżawcą tj. A. Organ II instancji stwierdził, że przeprowadzony eksperyment polegający na odtworzeniu przebiegu gry na w/w automatach wykazał, iż są one automatami do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h., gry mają bowiem charakter losowy i komercyjny. Ustalenia co do charakteru automatu potwierdził nie tyko eksperyment przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych ale także opinia biegłego sądowego włączona jako dowód do niniejszego postępowania. Organ stwierdził, że skarżąca zapewniła warunki korzystania z automatów do gier poprzez zawarcie umowy najmu i wydzielenie powierzchni w celu ustawienia automatów. W interesie skarżącej było zapewnienie dogodnych warunków dla jak największej liczby grających, z uwagi na fakt, iż od wielkości przychodów uzależniona była wielkość czynszu za najem. Reasumując, organ II instancji ocenił, że skarżącemu słusznie wymierzona została kara w kwocie 48.000 zł za urządzanie gier na automatach do gier poza kasynem gry. Dyrektor Izby Celnej odniósł się także do kwestii technicznego charakteru norm zawartych w art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 89-91 u.g.h. stwierdzając, iż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku prejudycjalnym z dnia 19 lipca 2012 r., nie wypowiedział się, że są to przepisy techniczne, lecz potencjalnie techniczne i rozważania Trybunału odnosiły się do działalności prowadzonej legalnie, podczas, gdy działalność skarżącej nie miały takiego charakteru. Podniesiono, że organy są zobowiązane do przestrzegania prawa powszechnie obowiązującego tak długo, dopóki prawo to nie utraciło mocy obowiązującej. Organy celne nie mogą więc odmawiać stosowania i egzekwowania przepisów, dopóki Trybunał Konstytucyjny nie stwierdzi niezgodności konkretnego unormowania z Konstytucją. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art 90 ust. 1 i 2 oraz z art. 91 ustawy w związku z art. 14 u.g.h., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej, mimo braku notyfikacji projektu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, wymaganego przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE.L.98.204.37 z późn. zm.) i w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do skarżącej sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 u.g.h., w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwość UE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h; 2) art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie przez organ w swoich ustaleniach istotnej okoliczności, tj. rozważenia uznania podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia za przepis techniczny w rozumieniu Dyrektywy 98/34 i skutków płynących z takiego zakwalifikowania tych przepisów, przy uwzględnieniu sprzężenia normy sankcjonowanej wyrażonej w art. 14 u.g.h. oraz normy sankcjonującej wyrażonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a tym samym prowadzenia postępowania w sposób budzący wątpliwości strony, tj. z naruszeniem art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej; 3) art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; 4) art. 133 § 1 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; 5) art. 121 § 1 i art. 122 w zw z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 O.p. polegającym na niepodjęciu wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżąca jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy jedynie wynajmowała powierzchnie w lokalu podmiotowi, który takie gry urządza. Skarżąca nie dokonywała jakichkolwiek czynności związanych z organizowaniem gier, objaśnianiem ich zasad i obsługiwaniem samych urządzeń; 6) art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędna wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pociągnięciu skarżącej do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzeniu jej kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, powinna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary, na skutek stwierdzenia, ze czynności skarżącej, jako osoby wynajmującej powierzchnię w swoim lokalu podmiotowi, który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry; 7) art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 89 u.g.h. oraz art. 24 i 107 § 1 k.k.s. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepisie art. 89 u.g.h. zakładającym wymierzenie finansowej kary pieniężnej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn, zagrożony grzywną pieniężną penalizowany na gruncie art. 107 § 1 w zw. z art. 24 k.k.s.; 8) art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej poprzez oparcie ustaleń m.in. na protokole z eksperymentu, odtworzenia możliwości gry, pomimo braku dowodów na okoliczność zgodności tego eksperymentu z powołanym przepisem. Skarżąca wniosła też o: - przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tego samego podmiotu, za ten sam czyn kary pieniężnej i posiłkowej odpowiedzialności karnoskarbowej za przestępstwo skarbowe z art. 107 Kodeksu karnego skarbowego, są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP; W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przepisy u.g.h., w szczególności art. 14 ust. 1 oraz art. 6 tej ustawy, to przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i podlegały obowiązkowi notyfikacji, której bezspornie nie dopełniono i przez to przepisy te są bezskuteczne. Podkreślono, że bez notyfikacji przepisy nie mogą być egzekwowane wobec podmiotów prywatnych, a niestosowanie się do nienotyfikowanej regulacji uznanej za techniczną nie może mieć dla nich ujemnych konsekwencji. Skoro art. 89 u.g.h. w swej treści odsyła jednoznacznie do art. 14 u.g.h., to decyzja oparta została na przepisie technicznym nienotyfikowanym. Zdaniem autora skargi, art. 6 ust. 1 u.g.h. jest tego samego rodzaju przepisem technicznym co art. 14 ust. 1 u.g.h. i regulacje te są nieobowiązujące od chwili ich uchwalenia, a co za tym idzie nie mogą być stosowane przez polskie sądy, a ich naruszenie nie może być podstawą odpowiedzialności administracyjnej. Strona skarżąca wskazała też na sprzeczność art. 89 u.g.h. z art. 2 Konstytucji RP. Argumentowała w tym względzie, że art. 89 u.g.h. stanowi podstawę do podwójnego karania za ten sam czyn podlegający penalizacji na podstawie art. 107 § 1 K.k.s. Strona skarżąca podniosła, że w decyzji nie podano oceny wartości dowodowej protokołu z eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych ani ustaleń pozwalających na ocenę jego legalności. Zdaniem strony, zachodzi tym samym poważna wątpliwość co do legalności przeprowadzenia eksperymentu i dopuszczalności, jako dowodu, protokołu z przeprowadzenia tej czynności. Wskazano, że art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej wymaga "uzasadnionego przypadku" dla przeprowadzenia eksperymentu. Tym samym okoliczność uzasadniająca jego przeprowadzenie musi być umotywowana. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Z ostrożności procesowej zawarł też wniosek o miarkowanie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Dokonując kontroli legalnośi zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodności z przepisami prawa, wobec zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów naruszenia procedury administracycjnej. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, można przejść do skontrolowania prawidłowości wykładni prawa lub subsumcji stanu faktycznego do zastosowanego przez organ przepisu prawa materialnego. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organy celne obu instancji naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a. W szczególności uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone bez zachowania wymogów stawianych w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe nie dość wnikliwie bowiem wyjaśniły i uzasadniły dlaczego uznały, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy skarżącą uznano za urządzającą gry na automatach. Jak wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych, to na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przy czym nie jest wystarczające zacytowanie stosowanych przez organ przepisów prawa, ale wyjaśnienie dlaczego w konkretnym stanie faktycznym przepisy te mają zastosowanie. Zdaniem składu Sądu orzekającego w rozpatrywanej sprawie, organy uchybiły powyższym zasadom postępowania. O przymiocie strony postępowania, w świetle art. 133 § 1 O.p., decyduje przede wszystkim interes prawny podmiotu, do którego odnosi się czynność organu lub którego interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. O interesie prawnym można orzec wyłącznie na podstawie analizy właściwych norm materialnoprawnych, które jednocześnie kształtują określony stosunek prawny. Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W świetle przytoczonego brzmienia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stroną postępowania w rozpoznawanej sprawie może być jedynie podmiot urządzający gry na automatach, poza kasynem gry. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że organy uznały skarżącą za podmiot, który urządzał gry na automatach. W uzasadnieniu decyzji została przytoczona treść umowy cywilnoprawnej zawartej przez podmiot wydzierżawiający część lokalu z przeznaczeniem na wstawienie przedmiotowych automatów, a spółką A, która automaty wstawiła. Nie wyjaśniono jednak dokładnie jakimi przesłankami kierował się organ uznając, że spośród wymienionych podmiotów, to skarżąca jest urządzającym gry na automatach. W ocenie Sądu, umowa zawarta przez obie spółki została przez organy opisana lecz nie została dostatecznie oceniona. Treść powyższej umowy, bez wątpienia powinna być poddana ocenie organów podatkowych, przed podjęciem ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. W szczególności wnikliwego wyjaśnienia i uzasadnienia wymaga to, który podmiot urządzał gry na automatach poza kasynem gier, a w konsekwencji na który z nich może być nałożona kara pieniężna. Brak szczegółowej oceny umowy przez organy celne stanowi naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, mając na uwadze zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), organ winien zająć własne stanowisko i należycie je uzasadnić w opisanym wyżej zakresie. Organ powinien też rozważyć czy skarżąca dokonywała czynności związanych z organizowaniem gier, objaśnianiem ich zasad i obsługiwaniem samych urządzeń. Organ w uzasadnieniu swojej decyzji wskazuje na sposób ustalenia czynszu dzierżawnego, ale nie uzasadnia w przekonujący sposób tego, że poprzez ustalenie czynszu w wartości procentowej a nie stałej dany podmioty staje się organizatorem gier. W rozważań organu nie można wyprowadzić jednoznacznego wniosku, że ustalenie czyszu w zmiennej wysokości spowodowało ze strony skarżącej spółki takie działania, które można byłoby uznać za urządzanie gier hazardowych, bo przecież procentowe ustalenie wysokości czynszu nie jest równoznaczne z urządzaniem gier hazardowych, a dążenie skarżącej do maksymalizacji zysku jest tylko i wyłącznie hipotezą. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela natomiast zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania w zakresie oparcia rozstrzygnięcia na protokole z eksperymentu odtworzenia możliwości gry na automatach. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1404) kontrola przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz zgodność tej działalności z udzieloną koncesją lub zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem należy do obowiązków Służby Celnej. W świetle zaś art. 32 ust. 1 pkt 13 tej ustawy, funkcjonariusze wykonujący kontrolę są uprawnieni m.in. do przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu. Stwierdzić więc należy, że przeprowadzony w niniejszej sprawie eksperyment znajdował umocowanie w przepisach prawa obowiązujących w dniu kontroli. Wobec wykazania spełnienia przez sporny automat przesłanek ujętych w art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h, uznać należy, że organy celne były uprawnione do przeprowadzenia eksperymentu, który jest jednym ze środków dowodowych, określonych w art. 180 § 1 O.p. Niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez brak rozważenia uznania podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia za przepis techniczny w rozumieniu Dyrektywy 98/34. Wbrew twierdzeniu wnoszącej skargę, organy odniosły się do tej kwestii, wyjaśniły dlaczego - w ich ocenie - przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia nie mają charakteru norm technicznych. Jednakże, z uwagi na stwierdzenie opisanego naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skarga została uwzględniona. Jednocześnie, z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, przyjąć należało, że ocena zasadności podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego byłaby przedwczesna. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., mając na względzie wysokość uiszczonego przez skarżącą wpisu, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, będącego radcą prawnym, oraz wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie, przy ustalaniu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej, Sąd za zasadne uznał skorzystanie z uprawnienia określonego w art. 206 p.p.s.a. W świetle tego przepisu, sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Odstępując od zasądzenia zwrotu części kosztów postępowania sądowego Sąd uznał, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu przywołanego przepisu przemawiający za przyznaniem pełnomocnikowi wynagrodzenia jedynie w wysokości 500,00 zł. Należy przy tym wskazać, że dla wykładni art. 206 p.p.s.a. pomocne są rozważania poczynione w orzecznictwie sądowym na temat rozumienia szczególnie uzasadnionych przypadków, o których mowa w art. 207 § 2 p.p.s.a. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2009 r. (sygn. akt I FSK 643/08, LEX nr 594128) wskazano, że za przesłankę odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości uznaje się rozpoznanie kilku jednobrzmiących skarg kasacyjnych przy uwzględnieniu związanego z tym nakładu pracy pełnomocnika strony, charakteru rozpoznawanych spraw oraz wkładu pełnomocnika w przyczynienie się do ich wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie uwzględnił zatem fakt, że rozstrzygnięcie podyktowane było uwzględnieniem niewielkiej tylko ilości zarzutów podniesionych w skardze. Nie bez wpływu na wysokość przyznanego wynagrodzenia pozostawała także treściowa zbieżność skargi wniesionej w niniejszej sprawie ze skargami wnoszonymi przez tego samego pełnomocnika w imieniu innych podmiotów w bardzo wielu analogicznych sprawach. Oznacza to, iż nakład pracy pełnomocnika w rozpoznawanej sprawie był niewspółmierny do wynagrodzenia określonego w w § 6 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).