II SA/Ol 865/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.Ż. na zarządzenie Burmistrza Miasta G. z dnia 29 września 2006 r., Nr 246/2006 w przedmiocie zasad świadczenia usług w zakresie udostępniania pomieszczeń w budynkach jednostek oświatowych oraz stawek opłaty za usługi postanawia odrzucić skargę. Zarządzeniem nr 246/2006 z dnia 29 września 2006 r. Burmistrz G. ustalił zasady świadczenia usług w zakresie udostępniania pomieszczeń w budynkach jednostek oświatowych Gminy Miejskiej G. oraz ustalił stawki opłat za usługi. Powyższe zarządzenie zaskarżył I.Ż. Zarzucił, że ustawa o samorządzie gminnym nie daje burmistrzowi uprawnień do wydawania zarządzeń w sprawie wysokości opłat. Zdaniem skarżącego podejmowanie uchwał w sprawie podatków i opłat należy, zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 8 o samorządzie gminnym do wyłącznej właściwości rady gminy. Skarżący stwierdził ponadto, że Burmistrz nie odpowiedział na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i nie usunął naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Burmistrz G. wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, że zarządzenie nie ustanawia przepisów powszechnie obowiązujących, lecz jest aktem kierownictwa wewnętrznego i kierowane jest do pracowników samorządowych wykonujących zadania własne gminy. Kwestie regulowane zarządzeniami nie są zaliczane do spraw z zakresu administracji publicznej objętych dyspozycją art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wobec czego nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Burmistrz stwierdził ponadto, że skarżący powołał się na naruszenie abstrakcyjnie pojętego dobra ogółu oraz konieczność usunięcia z obrotu prawnego zarządzenia niezgodnego z prawem, lecz nie wykazał naruszenia własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Powyższe powoduje, że skarga jest bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie Burmistrza Giżycka. Kwestia zachowania terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego na akty organów jednostek samorządu terytorialnego była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 60). W powyższej uchwale opowiedziano się za poglądem, iż art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej jako p.p.s.a., ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi: pierwszy dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna bieg drugi z tych terminów. Jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli zaś organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga. Terminy zaskarżenia, o których mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., mają zastosowanie zarówno do wnoszenia skargi na uchwały rady gminy, jak i na zarządzenia organu wykonawczego gminy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1236/08, niepubl.). Skarżący wezwał Burmistrza do usunięcia naruszenia interesu prawnego zaskarżonym zarządzeniem w dniu 6 lipca 2009 r. Organ gminy nie udzielił jednak odpowiedzi na wezwanie w terminie 60 dni od dnia doręczenia tego wezwania. Oznacza to, że w tej sprawie ma zastosowanie 60-dniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skoro bezspornie wezwanie zostało doręczone organowi w dniu 6 lipca 2009 r., to termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 4 września 2009 r. Przedmiotowa skarga została natomiast złożona osobiście przez skarżącego dnia 7 września 2009 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.