II SA/Ol 878/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 sierpnia 2014 r. w sprawie ze skargi "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 11 lipca 2014 r., nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier bez zezwolenia postanawia odmówić zmiany postanowienia. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na to postanowienie Spółka zawarła wniosek o zmianę powyższego postanowienia w trybie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wniosku Spółka podkreśliła, że zaskarżona decyzja jest rażąco nieprawidłowa, gdyż w całym okresie objętym tym aktem skarżąca posiadała zezwolenie. Wskazała ponadto, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutkował będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podniosła, że prowadzi w zasadzie wyłącznie działalność polegającą na eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych, a zezwolenia na podstawie których prowadzona jest ta działalność stopniowo wygasną w 2014 r. i 2015 r., co destabilizuje sytuację finansową Spółki. Podkreśliła, że obecnie wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kar (wymieniono 5 spraw dotyczących punktów gier w województwie warmińsko – mazurskim, w których w pierwszej instancji wydano decyzje nakładające kary pieniężne w łącznej wysokości [...]. Skarżąca wywiodła, że pomimo osiągniętego za 2013 r. zysku w kwocie [...] zł, nałożona zaskarżoną decyzją kara, choć sama w sobie nie stanowi znacznej szkody, to mając na uwadze także wysokość nałożonych kar w innych postępowaniach, przyczyni się do wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Na podstawie cytowanego przepisu sąd administracyjny może zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. Warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zmiana takich okoliczności, które warunkowały jego podjęcie, tj. były analizowane przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu. Podstawę zmiany będą zatem stanowić okoliczności wskazujące na wzrost lub osłabienie zagrożenia tymi zjawiskami albo tylko na potrzebę zmiany zakresu wstrzymania wykonania aktu lub czynności (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2495/13). Ponadto wskazuje się, że warunki określone w art. 61 § 4 p.p.s.a. dotyczą zaistnienia nowych okoliczności albo ujawnienia dotąd nieznanych, a nie zmiany strategii argumentacyjnej autora (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 819/11, LEX nr 1104138). W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie i wyczerpująco określić okoliczności przemawiające za zmianą postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia wystąpienia tych okoliczności, które jednocześnie będą wypełniać dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc zatem pod uwagę przesłanki wynikające z art. 61 § 4 p.p.s.a. i dokonując pod tym kątem oceny wniosku Spółki o zmianę postanowienia tut. Sądu z dnia 21 sierpnia 2014 r. Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżąca nie wskazała bowiem jakiejkolwiek nowej okoliczności, która uzasadniałaby zmianę przedmiotowego postanowienia. Podniesione w rozpoznawanym wniosku argumenty, są tożsame z argumentacją wskazaną w pierwotnym wniosku. Skarżąca nie wykazała zatem, że doszło do zmiany okoliczności sprawy, która obecnie uzasadniałaby zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 4 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.