II SA/Ol 89/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.G. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 977/13 postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 977/13, odrzucił skargę B.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 27 sierpnia 2013 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności. W dniu 28 stycznia 2014 r. do Sądu wpłynęła skarga B.G. o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyżej postanowieniem. Skarżąca wniosła o dopuszczenie nowych dowodów związanych ze sprawą, umożliwienie wzięcia udziału w postępowaniu, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie oraz zbadanie legalności decyzji Prezydenta Miasta E. Podała, że w styczniu 2012 r. nieruchomość przy ul. "[...]" , będąca w użytkowaniu wieczystym "[...]", stała się własnością Miasta - Gminy E. Dnia 17 stycznia 2013 r. z powyższego adresu wymeldowany został brat skarżącej G.S., który podał adres do korespondencji: "[...]". Skarżąca wniosła o wyjaśnienie przyczyn, dla których Prezydent Miasta E. wskazał w decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r. adres jej brata, z którego został on wymeldowany. Zarzuciła, że na nieaktualny adres brata organ pierwszej instancji wystosował też wezwanie i postanowienie z dnia 3 września 2013 r., dotyczące ustalenia wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na 2013 r. nieruchomości przy ul. "[...]". Skarżąca zarzuciła, że aktami tymi Prezydent E. zastraszał jej brata i podważyła legalność tych działań. Uwzględniając powyższe okoliczności, wniosła o wznowienie postępowania i rozpoznanie skargi z dnia 23 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest instytucją wyjątkową. Skarga o wznowienie tego postępowania, którą jest także złożony w niniejszej sprawie wniosek skarżącej, stosownie do art. 270- 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., przysługuje od określonych orzeczeń – prawomocnych, kończących postępowanie – i musi być oparta na przesłankach określonych w ustawie. Stąd też merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego poprzedzone jest badaniem przez sąd dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę o wznowienie postępowania, której wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne, co może nastąpić także na posiedzeniu niejawnym (por. postanowienie NSA z 7 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1237/05). W rozpoznawanej sprawie niedopuszczalność skargi o wznowienie postępowania sądowego wynika z faktu, że w dniu jej wniesienia przez skarżącą do sądu (28 stycznia 2014 r.), postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 stycznia 2014 r., wydane w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 977/13, nie było prawomocne. Zgodnie bowiem z art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Stosownie zaś do art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Skoro postanowienie tutejszego Sądu z dnia 17 stycznia 2014 r. wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącej w dniu 22 stycznia 2014 r., to termin do wniesienia skargi kasacyjnej od tego orzeczenia upłynie z dniem 21 lutego 2014 r. Wniesienie zatem skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego tym postanowieniem w dniu 28 stycznia 2014 r. uznać należy za przedwczesne, gdyż w tej dacie postanowienie to było jeszcze nieprawomocne. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3 w zw. z art. 270 i art. 276 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.