II SA/Ol 893/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg J.W., A.W. i K.W. i Ł.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie rejestracji pojazdu – wznowienia postępowania postanawia odrzucić skargi. Ł.W. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J.W., A.W. i K.W. wnieśli skargę na decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia "[...]" Nr "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]" Nr "[...]" w sprawie odmowy uchylenia decyzji z dnia "[...]" w sprawie rejestracji pojazdu marki "[...]", nr rej. "[...]" na rzecz A.W. Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2008r. skarżący: Ł.W. oraz J.W. i K.W. zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi poprzez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego w zaskarżonej decyzji, dotyczącej rejestracji pojazdu stanowiącego własność A.W. Natomiast zarządzeniem z dnia 8 listopada 2007r. wezwano skarżącego A.W. do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. W piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2007r. Ł.W. – działając w imieniu własnym i pozostałych skarżących - oświadczył, iż w przedmiotowej sprawie stroną skarżącą jest A.W., a pozostałe osoby nie są skarżącymi, ponieważ zaskarżona decyzja nie naruszyła ich prawa czy interesu prawnego. Wyjaśnił, iż wprawdzie w jednym piśmie zaskarżono siedem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dotyczących rejestracji różnych pojazdów, lecz jego zamiarem - jako skarżącego i pełnomocnika pozostałych skarżących - było, aby w każdej sprawie skarżącym był właściciel oraz ewentualnie współwłaściciel każdego z zarejestrowanych pojazdów. Jednocześnie w imieniu własnym i skarżących wniósł o zwolnienie ich z obowiązku uiszczenia opłaty od skarg. Pismem procesowym z dnia 30 grudnia 2007r. Ł.W. oświadczył, iż w przedmiotowej sprawie cofa swoją skargę, a także skargę złożoną w imieniu J.W. i K.W. oraz w załączeniu przedłożył wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy A.W. Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 marca 2008r. (sygn. akt II SA/Ol 894/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 8 listopada 2007r. w sprawie uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 22 sierpnia 2008r. Zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 29 sierpnia 2008r. Pomimo upływu zakreślonego terminu wpis nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Przede wszystkim należy wskazać, iż w rozpoznawanej sprawie jedynie A.W. był legitymowany do zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" (nr "[...]"), gdyż sprawa dotyczyła odmowy uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu stanowiącego własność A.W. W związku z tym został on wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, którego w zakreślonym terminie nie uiścił. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.) skarga, od której pomimo wezwania sądu nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Sąd orzekł także o odrzuceniu skarg pozostałych skarżących, uznając iż ich skarga w przedmiotowej sprawie jest w ogóle niedopuszczalna, gdyż została wniesiona przez osoby nieuprawnione. Okoliczność tę potwierdzili sami skarżący w piśmie z dnia 25 listopada 2008r. oraz z dnia 30 grudnia 2007r., w którym oświadczyli iż cofają wniesione skargi. Sąd nie mógł jednak badać dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skarg, jak i umorzyć postępowania sądowego w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ jest to możliwe tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W myśl zaś zasady skargowości postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte jedynie na żądanie uprawnionego podmiotu, posiadającego własny, konkretny interes prawny. Określając, w art. 50 § 1 i 2 wskazanej ustawy, krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi, ustawodawca nie przewidział podejmowania z urzędu przez sądy administracyjne kontroli legalności działalności administracji publicznej. Skoro zaś zaskarżona decyzja nie była skierowana do J.W., A.W. i K.W., ani też w żaden sposób nie dotyczyła interesu prawnego tych osób, to wniesione przez nich skargi są niedopuszczalne. Stąd też podlegają one odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.