II SA/Ol 90/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (Spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant apl. adw. Aleksandra Pietkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2005 r. sprawy ze skargi Gminy Z. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Z. z dnia "[...]". nr "[...]" w sprawie sprzedaży części gruntu -oddala skargę. Uchwałą z dnia 27 października 2004 r. (Nr "[...]"), Rada Miejska w Z., powołując się na art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.z2001r.Nr142,poz. 1591 ze zm.),przeznaczyła do sprzedaży część gruntu z działki niezabudowanej oznaczonej numerem ewidencyjnym jako nr 380/44 położonej w obrębie U., gmina Z., powierzając wykonanie uchwały burmistrzowi Z. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 2 grudnia 2004 r. ("[...]") Wojewoda stwierdził nieważność tej uchwały zarzucając jej sprzeczność z przepisem, na którym została oparta. W uzasadnieniu organ nadzoru stwierdził, iż określone w tym przepisie zasady nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych regulują sposób załatwiania spraw danego rodzaju, mają więc uniwersalny charakter i dlatego nie mogą być adresowane do konkretnej sprawy. Rada Miejska w Z. dnia 16 marca 2001 r. podjęła uchwałę Nr "[...]" w sprawie określenia zasad nabycia zbycia i obciążenia nieruchomości stanowiących mienie komunalne oraz ich wydzierżawienia lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata i wobec tego utraciła kompetencje do ingerowania w gospodarowanie mieniem komunalnym. Zgodnie z orzecznictwem NSA, o wypełnieniu dyspozycji art.18 ust.2 pkt 9 lit. "a" ustawy o samorządzie gminnym rada traci kompetencję do wyrażenia zgody na dokonywanie przez organ wykonawczy czynności wymienionych w tym przepisie, a mających za przedmiot nieruchomości gminne. Z chwilą wejścia w życie powołanej uchwały Rada Miejska w Z. straciła zatem kompetencje do ingerowania w gospodarowanie mieniem gminy, które również w zakresie zbywania nieruchomości stało się częścią uprawnień burmistrza, posiadanych przez niego w stosunku do zarządzanego mienia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie pełnomocnik Gminy Z. wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego, zarzucając mu naruszenie art.2ust.1 i ust. 3 i art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Strona skarżąca uznała za niezasadny pogląd, że podjęcie uchwały dotyczącej nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości stanowiących mienie komunalne pozbawiło ją kompetencji do udzielenia zgody na zbycie nieruchomości. Jej zdaniem, podejmowanie przez nią uchwał w indywidualnych przypadkach nie umniejsza ani nie godzi w katalog kompetencji przypisany Burmistrzowi Z. Pełnomocnik gminy podkreślił, iż rada miejska nie uczyniła zapisu mówiącego o przekazaniu kompetencji ówczesnemu zarządowi miejskiemu (obecnie burmistrzowi). Zarzucił, iż zaskarżane rozstrzygnięcie naruszyło samodzielność gminy. Pełnomocnik Wojewody w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sąd przy rozpoznawaniu skargi nie dopatrzył się naruszenia przez organ nadzoru przepisów prawa. Zgodnie z art. 18 ust.2 pkt 9 litera "a" ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), powołanym w podstawie prawnej kwestionowanej uchwały, do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących: określania zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; do czasu określenia zasad wójt (burmistrz, prezydent miasta) dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Zarzut dokonania przez organ nadzoru błędnej wykładni tego przepisu jest oczywiście bezzasadny. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości to, iż wynika z niego, że rada gminy jest uprawniona jedynie do określania zasad gospodarowania mieniem gminy. Samo natomiast gospodarowanie, to znaczy stosowanie tychże zasad, jest już wyłączną kompetencją wójta (burmistrza, prezydenta miasta), o czym stanowi art. 30 ust. 2 pkt 3 cytowanej ustawy. Jedynie do czasu określenia przez siebie zasad gospodarowania mieniem rada gminy posiada dodatkowe uprawnienie polegające na udzielaniu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) zgody na dokonanie czynności w zakresie tegoż gospodarowania. Ponieważ uprawnienia do określania zasad gospodarowania mieniem nie sposób utożsamiać z ich stosowaniem, uchylenie przedmiotowej uchwały przez organ nadzoru z tej przyczyny, iż nie znajdowała ona podstawy prawnej było w pełni uzasadnione. Akta sprawy administracyjnej jednoznacznie wskazują na fakt, że Rada Miejska w Z. określiła zasady gospodarowania mieniem komunalnym w uchwale z dnia 16 marca 2001 r. Z dniem wejścia w życie tejże uchwały Rada utraciła kompetencje do ingerowania w sposób gospodarowania mieniem gminnym w konkretnie określonych, indywidualnych przypadkach, które to należy do wyłącznej kompetencji organu wykonawczego gminy. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu administracyjnego, rozstrzygnięcie nadzorcze nie naruszyło też art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W żaden sposób nie doszło bowiem do ograniczenia prawa własności gminnej, ani też samodzielności jednostki samorządu terytorialnego. Rozstrzygnięcie nadzorcze bowiem wyeliminowało z obrotu prawnego uchwałę, która została podjęta z naruszeniem podziału kompetencji pomiędzy organ stanowiący, a organ wykonawczy. Rada gminy, jako organ stanowiący, może bowiem podejmować działania związane ze stanowieniem w zakresie określonym ustawą, nie może zaś podejmować czynności należących do sfery wykonawczej, gdyż to dopiero naruszyłoby ustawę konstytucyjną, a konkretnie art. 169 Konstytucji RP . Skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze należało zatem oddalić , jako bezzasadną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)