II SA/Ol 923/10

Dnia 15 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2010 r. sprawy ze skargi F. B. na uchwałę Rady Powiatu z dnia "[...]"r., Nr "[...]" w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Starostę postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 28 czerwca 2010r. F. B. wystąpił do Wojewody ze skargą na Starostę, któremu zarzucił bezczynność w sprawie jego wniosku z dnia 21 maja 2010r. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących, z dnia "[...]"., w przedmiocie nadania skarżącemu stopnia nauczyciela kontraktowego z dniem 1 września 2003r. Skargę powyższą Wojewoda przekazał w dniu 7 lipca 2010r. według właściwości Radzie Powiatu, która działając w oparciu o treść art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) oraz art. 229 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej K.p.a., podjęła uchwałę Nr "[...]" z dnia "[...]"., stwierdzającą bezzasadność wniesionej skargi. Uzasadniając zajęte stanowisko Rada wskazała, że Starosta rozpoznał wniosek skarżącego z dnia 21 maja 2010r. i decyzją z dnia "[...]". odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr "[...]" z dnia "[...]". W dniu 11 października 2010r. F. B., po uprzednim wezwaniu Rady Powiatu do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżył powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, jako niezgodną z prawdą co do sentencji i treści uzasadnienia. Wniósł o uchylenie, zmianę treści, unieważnienie albo stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Skarżący wniósł także o dopuszczenie wskazanych dowodów oraz stwierdzenie przekroczenia uprawnień przez Przewodniczącego Rady Powiatu, który odmówił przedłożenia Radzie do rozpoznania wezwania strony do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. W ocenie Rady Powiatu skarga F.B. nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona uchwała nie narusza prawa, a ustalony w jej uzasadnieniu stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Podniesiono także, iż organ administracyjny nie musi zajmować stanowiska po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku, zgodnie z art. 53 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), osoba wzywająca do usunięcia naruszenia prawa może skierować skargę do sądu administracyjnego, co też F. B.uczynił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. W związku z tym należy wskazać, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) /zwanej w dalszej części uzasadnienia: p.p.s.a/ kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Ponadto zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Powyżej przytoczone przepisy wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego oraz zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, iż kwestionowana skargą uchwała nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej. Dlatego też przedmiotowa skarga nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. W szczególności zaskarżona uchwała nie została podjęta "w sprawie z zakresu administracji publicznej". Jak wynika z treści zaskarżonej uchwały została ona podjęła po rozpoznaniu skargi F. B. w oparciu o regulację zawartą w dziale VIII K.p.a., zatytułowanym "Skargi i wnioski" (art. 221- 240 K.p.a.). Stosownie do treści art. 227 K.p.a. przedmiotem tzw. skargi powszechnej może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga tego rodzaju jest zatem szczególnym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, zawierającym zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy, które może być kwestionowane nową skargą wniesioną w tym trybie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych stronie niezadowolonej z załatwienia skargi opartej na podstawie art. 227 K.p.a. nie przysługuje natomiast skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania takich skarg, nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), albowiem sprawy te nie zostały poddane jego kontroli (por. postanowienia: NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 398/08; WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10 -opublikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując stwierdzić trzeba, iż zainicjowana skargą powszechną ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników, sprowadzająca się do ustalenia prawidłowości i terminowości ich działania oraz zbadania potrzeby podjęcia określonych czynności stanowi wewnętrzną sprawę organów. Postępowanie skargowe nie kończy się zaś władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 534/08 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywołane okoliczności stanowią podstawę do uznania, że skarga F. B. jest niedopuszczalna, co obliguje Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a