II SA/Ol 948/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant st. referent Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia 18 grudnia 2014 r., wydaną z upoważnienia Burmistrza "[...]" przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]", przyznano "[...]" świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego w kwocie 650 zł, w tym 350 zł na pokrycie wydatków związanych z zakupem opału, 150 zł na pokrycie wydatków związanych z zakupem odzieży i obuwia, 150 zł na pokrycie wydatków związanych z zakupem żywności i 50 zł na pokrycie wydatków związanych z zakupem biletów celem stawienia się w Prokuraturze w "[...]" (pkt 1) – w powyższym zakresie nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie, organ odmówił wnioskodawczyni przyznania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na: zakup i montaż centralnego ogrzewania w kwocie 12.000 zł (pkt 2); zakup i pokrycie cieknącego dachu w kwocie 35.000 zł (pkt 3); ocieplenie budynku w kwocie 12.000 zł (pkt 4); remont, malowanie parteru, w tym malowanie pokoju, w kwocie 3.000 zł (pkt 5); podjęcie leczenie u "[...]" w kwocie 2.000 zł (pkt 6); zużytą wodę w kwocie 4.000 zł (pkt 7); opłatę zaległego podatku w kwocie 700 zł (pkt 8); zakup środków czystości w kwocie 200 zł (pkt 9); zakup pościeli w kwocie 500 zł (pkt 10); pilne pokrycie cieknącego dachu w kwocie 1.500 zł (pkt 11) oraz opłatę zaległej energii elektrycznej kwocie 3.600 zł (pkt 12). W uzasadnieniu decyzji, organ pierwszej instancji podał, że w sprawie spełnione zostały przesłanki przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Dochód "[...]" rodziny wnioskodawczyni, składający się z zasiłku stałego i zasiłku pielęgnacyjnego, wynoszący łącznie 532,50 zł, nie przekroczył kryterium dochodowego. Ponadto, w rodzinie występuje "[...]". Organ podniósł, że na przyznawanie i wypłatę zasiłków celowych na cały 2014 r. dysponuje kwotą 38.500 zł, w tym 30.000 zł na zasiłki celowe i 8.500 zł na zasiłki celowe specjalne. Z uwagi na powyższe, niemożliwym jest uwzględnienie wszystkich oczekiwań strony na kwotę ok. 74.400 zł. Mając na uwadze zabezpieczenie niezbędnych potrzeb bytowych rodziny, zdecydowano przyznać wnioskodawczyni, na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 z późn. zm.)., zasiłek celowy na zakup opału, odzieży, obuwia i żywności oraz pokrycie wydatków związanych z zakupem biletów. Ustalając wysokość przyznanego świadczenia, organ pierwszej instancji wziął pod uwagę środki finansowe, jakimi dysponował w chwili rozpatrywania wniosków "[...]". W dacie tej wydatkowano na zasiłki celowe 16.140,00 zł, a na zasiłki celowe specjalne 3.440,00 zł. Rozpatrzono łącznie 107 wniosków osób i rodzin. Średnia wysokość zasiłku celowego wyniosła więc 181,34 zł, zaś celowego specjalnego 191,11 zł. Uzasadniając odmowę przyznania zasiłku w pozostałym zakresie wyjaśniono, że w domu jest zainstalowane ogrzewanie kominkowe, nie było więc konieczne udzielenie wsparcia na zakup i montaż centralnego ogrzewania w wysokości 12.000 zł, gdyż zmiana sposobu ogrzewania nie jest niezbędną potrzebą bytową. Zakupu pokrycia na cieknący dach w kwocie 35.000 zł również nie można było uznać potrzebę za niezbędną, mimo iż dom nie jest wykończony, a dach posiada pokrycie z papy, skoro rodzina użytkuje jedynie pomieszczenia na parterze, w których nie było śladów zacieków wodnych. Za niezbędną potrzebę bytową nie uznano ponadto wydatków na: zakup i wykonanie ocieplenia budynku oraz remont, malowanie parteru, w tym malowanie pokoju. Odnosząc się do żądania w zakresie przyznania zasiłku na pokrycie leczenia przez wnioskodawczynię u kardiologa w kwocie 2.000 zł, stwierdzono, że posiada ona prawo do ubezpieczenia zdrowotnego, które przyznał MOPS w "[...]" przy zasiłku stałym, a tym samym ma możliwość skorzystania z wizyty u lekarza w ramach finansowania przez NFZ po dopełnieniu obowiązku wyboru lekarza pierwszego kontaktu. Odnośnie zaś przyznania zasiłku za zużytą wodę w kwocie 4.000 zł organ wskazał, że z informacji udzielnych przez Urząd Gminy w "[...]" wynika, iż w czerwcu i lipcu 2014 r. nie wystawiono obciążeń i rachunków za zimną wodę i ścieki. Opłacenie ogólnej zaległości powstałej za zużytą wodę nie można natomiast potraktować w kategorii niezbędnej potrzeby. Rodzina posiada zimną wodę i może z niej nadal korzystać. Żądanie przyznania zasiłku na opłatę zaległego podatku w kwocie 700 zł również uznano za niezasadne, gdyż z informacji otrzymanej z Urzędu w "[...]" wynika, że w powyższych miesiącach nie były także wystawiane obciążenia z tytułu podatku od nieruchomości, choć rodzina posiada zaległość wraz z odsetkami. Ponadto, osoby ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej zobowiązane są wykorzystać w pierwszej kolejności własne zasoby, uprawnienia i możliwości do zaspokojenia zgłaszanej potrzeby. Rodzina ma możliwość ubiegania się o umorzenie zaległego podatku. Odmawiając przyznania zasiłku na zakup środków czystości stwierdzono, że rodzina dysponuje własnymi środkami finansowymi i zakup niezbędnych, podstawowych środków czystości może zabezpieczyć we własnym zakresie. Odnośnie zaś przyznania zasiłku na zakup pościeli w kwocie 500 zł zauważono, że w trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego nie zgłoszono żadnych braków związanych z wyposażeniem mieszkania. Ponadto, rodzina dysponuje własnymi środkami i może samodzielnie zaopatrzyć się w pościel. W kwestii przyznania zasiłku na opłatę zaległej energii elektrycznej w kwocie 3.600 zł, podniesiono, że rodzina posiada energię elektryczną, którą oszczędza. Na dzień 12 grudnia 2014 r. na koncie rozrachunkowym wnioskodawczyni widniało wprawdzie zadłużenie w kwocie 438,30 zł, lecz faktura wystawiona w lipcu na kwotę 707,15 zł została uregulowana przez rodzinę w całości. Konieczność spłaty zaległych długów nie mieści się ponadto w pojęciu niezbędnej potrzeby. Organ dodał, że małżonkowie posiadają dorosłe dzieci, które zobowiązane są do udzielenia rodzicom będącym w niedostatku pomocy. W odwołaniu, złożonym od decyzji organu pierwszej instancji, "[...]", reprezentowana przez pełnomocnika "[...]", zarzuciła, że powyższa decyzja została wydana przez nieuprawniony organ i bez uprzedniego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji. Za zasadne uznało przyznanie wnioskodawczyni pomocy w formie zasiłku celowego w łącznej kwocie 650 zł, w tym 350 zł na pokrycie wydatków związanych z zakupem opału, 150 zł na pokrycie wydatków związanych z zakupem odzieży i obuwia, 150 zł na pokrycie wydatków związanych z zakupem żywności i 50 zł na pokrycie wydatków związanych z zakupem biletów, celem stawienia się w Prokuraturze w "[...]". Kolegium wyjaśniło ponadto, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zaznaczyło, że osoby wnioskujące o przyznanie pomocy zobligowane są w pierwszej kolejności do przezwyciężania we własnym zakresie swych problemów, a dopiero, gdy nie są w stanie tego dokonać, pomoc społeczna może zostać przyznana. Podkreśliło, że pomoc społeczna ma jedynie wspierać osoby znajdujące się w trudnej sytuacji życiowej i pomagać im w przezwyciężaniu ich trudności, a jej nie rolą jest pełne zaspokajanie wszystkich potrzeb i spełnianie wszystkich oczekiwań podopiecznych. Z uwagi na powyższe, Kolegium oceniło, że odmowa przyznania zasiłku celowego na pozostałe zgłoszone potrzeby, była prawidłowa i zgodna z przepisami ustawy o pomocy społecznej. Kolegium podzieliło także stanowisko organu pierwszej instancji, iż prace remontowo-budowlane związane z remontem cieknącego dachu i pokryciem go papą, wykonaniem ocieplenia budynku, remontem pokoju na parterze budynku, w tym jego malowaniem, nie stanowią niezbędnej potrzeby bytowej, która mogłaby zostać sfinansowana ze środków z pomocy społecznej, a ponadto mogą być zaspokojone w inny sposób. Zaznaczyło też kwota, jakiej na te cele oczekuje wnioskodawczyni (ponad 70.000 zł), przekracza możliwości organu. W ocenie Kolegium, zaskarżona decyzja spełniła wymagane przepisami ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., wymogi i nie narusza granic uznania administracyjnego. Organ pierwszej instancji, uzasadniając zaskarżoną decyzję, wskazał na sytuację finansową ośrodka i jego ograniczone możliwości, w tym podał dokładnie, jaka liczba podań o pomoc w formie zasiłków celowych wpłynęła w okresie wydawania decyzji, będącej przedmiotem odwołania, jaką kwotą ośrodek dysponował w tym miesiącu na pomoc w formie zasiłków celowych oraz w jakiej wysokości i komu w pierwszej kolejności pomoc ta została udzielona. Jednocześnie organ ten odniósł się do sytuacji rodzinnej i życiowej wnioskodawczyni i po jej przeanalizowaniu orzekł o udzieleniu stronie części wnioskowanej pomocy. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji ustosunkował się ponadto do wszystkich pozostałych, zgłaszanych przez stronę, potrzeb i wyczerpująco uzasadnił odmowę ich przyznania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, Kolegium zauważyło, że właściwość Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" do wydania decyzji w rozpoznawanej sprawie wynika z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" nr z 31 października 2014 r., którym to Kolegium, w związku z wyłączeniem pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" od załatwienia sprawy z wniosku "[...]", wyznaczyło do załatwienia tej sprawy Burmistrza Miasta i Gminy "[...]". Postanowienie to zostało skierowane również do odwołującej się. Odnośnie zaś do zarzutu dotyczącego niewezwania na prawach strony do udziału w niniejszym postępowaniu Wójta Gminy "[...]", wyjaśniło, że Wójt Gminy "[...]" nie ma interesu prawnego w toczącym się postępowaniu o ustalenie prawa do świadczeń z pomocy społecznej dla zainteresowanej. W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, "[...]" zarzuciła, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, gdyż "kryje korupcję", przekroczenie uprawnień, niedopełnienie obowiązków służbowych i zawłaszczenie prawa przez Wójta Gminy "[...]". Skarżąca zarzuciła też, że nie przekazano jej wniosków do organu właściwego, to jest SKO w "[...]", wobec wyłączenia Wójta Gminy "[...]" od rozpoznawania sprawy. Zarzuciła ponadto organowi odwoławczemu zaniechanie wyjaśnienia przyczyn złożenia wniosku o wyłączenie organu pomocy społecznej, zaniechanie wykonania wyroków tut. Sądu z dnia 7 maja 2012 r., sygn. akt: II SA/Ol 250/12, II SA/Ol 249/12, II SA/Ol 248/12 i II SA/Ol 235/12, a także uniemożliwienie przeprowadzenia stronie rzetelnego wywiadu rodzinnego. Skarżąca zarzuciła, że z naruszeniem art. 61 § 1 - 4 K.p.a. nie wezwano Wójta Gminy "[...]" – jako strony - do udziału w postępowaniu. Podniosła ponadto, że bezprawnie organ pierwszej instancji dokonał "najścia" jej miejsca zamieszkania. Organ ten, w ocenie skarżącej, z naruszeniem art. 106 K.p.a., nie wystąpił do Wójta Gminy "[...]" o podanie kwot wydatkowanych na cele pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1646), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może nastąpić między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, orzekając w sprawie, nie naruszyły przepisów prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa i skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy orzekające, rozpoznając wniosek skarżącej o przyznanie zasiłku celowego na pokrycie wydatków związanych z zakupem: opału, odzieży i obuwia, żywności, biletów celem stawienia się w Prokuraturze w "[...]" a także na: zakup i montaż centralnego ogrzewania, zakup i pokrycie cieknącego dachu, ocieplenie budynku w kwocie, remont, malowanie parteru w tym malowanie pokoju, podjęcie leczenie u kardiologa, zużytą wodę, opłatę zaległego podatku, zakup środków czystości, zakup pościeli, pilne pokrycie cieknącego dachu i opłatę zaległej energii elektrycznej - w sposób precyzyjny i wyczerpujący wskazały, jakie są warunki i zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, w tym zasiłku celowego. W szczególności, wyjaśniono sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych w świetle powołanych przepisów, stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Ocenie materiału dowodowego nie można postawić zarzutu dowolności. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie pozostawia wątpliwości co do jego zgodności z art. 107 § 3 K.p.a. Argumentacja, podnoszona przez Kierownika MOPS w "[...]", jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" jest prawidłowa i przekonująca. Ustawodawca precyzyjnie określił warunki przyznawania pomocy społecznej w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 z późn. zm.). W myśl art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W przytoczonych przepisach ustawodawca unika wyraźnej kategoryzacji prawa do pomocy społecznej, ustanawiając zasady przyznawania tej pomocy. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z treścią tego przepisu koresponduje art. 7 K.p.a., w świetle którego, organ administracji publicznej działający na podstawie przepisów prawa materialnego, przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, obowiązany jest załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (zob. wyrok NSA z 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 57). Z regulacji tej wynika zatem domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji wykaże się, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 777/05, LEX nr 194414). W ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie, a jej wyniki zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie budzą one zastrzeżeń. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego, gdyż organ szczegółowo wskazał, czym kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i argumentacja ta zasługuje na akceptację. Organ dokonał prawidłowej analizy sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej strony, jak również możliwości finansowych MOPS w "[...]", w tym przede wszystkim ilości środków pieniężnych przeznaczonych na zaspokojenie potrzeb w rozdziale dotyczących zasiłków celowych i specjalnych. Jeśli zatem organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby strony, a z drugiej własne możliwości finansowe, i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego w większym rozmiarze, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa. Dodać należy, że spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o taki zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w wysokości, którą sama określi. Wprost przeciwnie - zainteresowany musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są bowiem od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Ponadto organ, oceniając sytuację materialną danej osoby, może wybrać sposób i formę pomocy najbardziej adekwatną, zważając na ograniczone możliwości pomocy społecznej jako instytucji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. II SA/Po 393/12, dostępny w CBOSA). Jednocześnie organ musi uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna czy też zdrowotna była najtrudniejsza (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. II SA/Ol 42/13, dostępny w CBOSA). Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy ustaliły także powody ubiegania się przez nią o pomoc społeczną ("[...]"). Zauważyć przy tym należy, że w przedmiotowej sprawie poza sporem pozostawała okoliczność, że strona spełnia przesłanki do przyznania jej wnioskowanego świadczenia w postaci zasiłku celowego w łącznej kwocie 650 zł: 350 zł na zakup opału, 150 zł na zakup odzieży i obuwia, 150 zł na zakup żywności i 50 zł na zakup biletów celem stawienia się w Prokuraturze w "[...]". Także wysokość przyznanych zasiłków nie jest przez stronę skarżącą kwestionowana. W tych okolicznościach, przyznanie stronie wskazanej wyżej pomocy na jej wnioski z dnia 27 czerwca 2014 r. i 28 lipca 2014 r. (sprecyzowane w toku wywiadu środowiskowego) o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, należało uznać za zgodne z prawem. Jednocześnie Sąd akceptuje ocenę Kolegium, że nie wszystkie żądania skarżącej, wyszczególnione w uzasadnieniu skarżonej decyzji, należało zakwalifikować do niezbędnej pomocy bytowej, względnie mogą one zostać zaspokojone w inny sposób, tym bardziej, że ich rozmiar przekraczał możliwości finansowe organu pierwszej instancji. Odnosząc się natomiast do zarzutów sformułowanych w skardze względem pracowników organów administracji publicznej (Urzędu Gminy w "[...]"), którzy w ocenie strony przyczynili się do ubóstwa jej rodziny, wyjaśnić należy, że rozpoznanie tych zarzutów wykracza poza granice kontrolowanej sprawy. W wydanych w tej sprawie decyzjach nie brała bowiem udziału żadna z tych osób. W pierwszej instancji decyzję wydał bowiem Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]", działający z upoważnienia Burmistrza "[...]", wyznaczonego do rozpoznania tej sprawy na mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 31 października 2014 r. Dodać należy, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji działały w ramach przysługujących im właściwości. Niezasadny jest też zarzut zaniechania wezwania Wójta Gminy "[...]" do udziału w postępowaniu, gdyż organ administracji nie może być w świetle art. 28 K.p.a. stroną postępowania toczącego się z wniosku osoby fizycznej o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. Nie można również podzielić zarzutu "najścia" skarżącej w jej domu przez pracowników socjalnych, skoro z art. 107 ustawy o pomocy społecznej wynika wprost, że mają oni obowiązek przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego u osób i rodzin ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej w celu ustalenia ich sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej. Niezrozumiały jest natomiast zarzut zaniechania wykonania orzeczeń tut. Sądu w sprawach o sygn. akt II SA/Ol 250/12, II SA/Ol 249/12, II SA/Ol 248/12 i II SA/Ol 235/12, skoro skargi inicjujące te postępowania zostały odrzucone postanowieniami z dnia 4 maja 2012 r. Jeśli chodzi natomiast o zawarty w skardze zarzut "krycia korupcji" wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, co oznacza, że przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy sąd uwzględnił dokumenty i pisma strony dołączone zarówno do akt administracyjnych sprawy, jak i do akt sądowych. Nie uznał natomiast za zasadne poinformowania prokuratora o toczącym się postępowaniu sądowo-administracyjnym w tej sprawie, co nie pozbawia strony możliwości samodzielnej inicjatywy w tym zakresie. W ocenie Sądu, organ dokonały wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych w rozpoznawanej sprawie, a jej wyniki zawarły w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i nie budzą one zastrzeżeń. Reasumując wydając zaskarżoną decyzję, Kolegium prawidłowo oceniło zebrany w sprawie materiał dowodowy, uznając iż organ pierwszej instancji w dysponowaniu środkami na realizację zasiłków celowych musi uwzględniać nie tylko interes skarżącej, który na bieżąco jest uwzględniany, ale także inne osoby oczekujące wsparcia, a znajdujące się także w trudnej sytuacji materialnej i życiowej oraz własne możliwości finansowe. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.