II SA/Ol 95/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.K. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] 2014 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi J. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżącemu W.K. 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Rada Miejska w P. uchwałą Nr [...] z [...] 2014 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części wsi J. (dalej jako: "uchwała z [...] 2014 r.). W.K. (zwany dalej: "Skarżącym"), pismem z 08.01.2020r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie ze skargę na ww. uchwałę Rady Miejskiej w P. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w częściach, które odnoszą się do terenu działki [...] przeznaczając go jedynie do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a nie dopuszczając na tym terenie zabudowy letniskowej. Podniósł , ze skarżona uchwała z [...] 2014 r. narusza przepisy prawa tj. art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( dalej jako: "u.p.z.p."), art. 9 ust. 4 u.p.z.p., art. 15 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Podał, że zaskarża uchwała narusza jego prawo własności, gdyż nabywając działkę nr [...] w akcie notarialnym zapisano, że możliwa jest na niej zabudowa pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne lub letniskowe, natomiast uchwalony plan, wbrew zapisom Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy P., wskazany teren przeznacza tylko pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Tymczasem jako właściciel nieruchomości jest zainteresowany jedynie zabudową letniskową, która jako tańsza nie wymaga od niego tak znacznych środków finansowych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że procedura planistyczna poprzedzająca uchwalenie planu miejscowego zastosowana została w sposób prawidłowy, jak też w sposób uprawniony stwierdzono zgodność uchwalonego planu miejscowego z zapisami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy P. Wyjaśniono, że w toku procedury planistycznej skarżący nie składał żadnych wniosków co do przyszłego przeznaczenia terenu obejmującego jego działkę nr [...]. Większość mieszkańców opowiedziała się natomiast za mieszkaniowych charakterem wskazanych terenów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądów administracyjnych jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz, gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. W niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, ponieważ jej wniesienie nie zostało poprzedzone wyczerpaniem trybu zaskarżenia. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 ww. ustawy) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wraz z wejściem w życie ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) tj. z dniem 1 czerwca 2017 r. modyfikacji uległ stan prawny dotyczący wnoszenia skarg na uchwały jednostek samorządu terytorialnego, jak również uległa zmianie treść art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 101 ust. 1 u.s.g. "1. Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego." Oznacza to, że skarga taka nie musi już być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże zgodnie z treścią przepisu przejściowego tej ustawy - art. 17 ust. 1 - do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, zaś z art. 17 ust. 2 wynika, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejsza ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (ustawa o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejście w życie niniejszej ustawy. Zatem jak wynika z przytoczonej regulacji intertemporalnej, w sprawach dotyczących aktów organów gminy nowa regulacja znajdzie zastosowanie dopiero w stosunku do takich aktów, które podjęte zostaną po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Skoro zaś zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w P. z [...] 2014 r. Nr. [...] podjęta została przed wejściem w życie przepisów zmieniających, skutkuje to koniecznością zastosowania w tym stanie faktycznym przepisów poprzednio obowiązujących ustaw. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem - w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie 1 czerwca 2017 r., "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Jak zostało już wyżej zasygnalizowane stosownie do art. 17 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawodawca zastrzegł tym samym, że odformalizowany tryb zaskarżania uchwał jednostek samorządu terytorialnego będzie miał zastosowanie tylko jeśli skarżony akt wydany został po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej z 7 kwietnia 2017 r. W przeciwnym razie konieczne jest respektowanie poprzednio obowiązujących wymogów w zakresie poprzedzenia skargi do sądu administracyjnego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżona uchwała została podjęta przed wejściem w życie ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zatem w sprawie niniejszej zastosowanie znajdzie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona powinna była wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do zapisu art. 52 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa, w przypadku innych aktów, nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia prawa. Zgodnie zaś z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Strona skarżąca w piśmie z 19.02.2020 r. podała, że nie wzywała organu do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem skarżonej uchwały. Brak dokonania przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa uznać należy zatem za uniemożliwiający skuteczne wniesienie skargi w tej sprawie poprzez brak wyczerpania środka zaskarżenia. Skarga w tej sprawie nie została bowiem poprzedzona przez skarżącego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Reasumując należy stwierdzić, że skarżący nie dopełnił obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei skarga, która została wniesiona do sądu administracyjnego bez wyczerpania przysługującego skarżącemu przed organem właściwym w sprawie środka zaskarżenia - wezwania do usunięcia naruszenia - podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając to na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu w kwocie 300 (trzysta) zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt. 2 sentencji postanowienia.