II SA/Ol 96/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie ustalenia stawek procentowych opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących mienie gminy oddala skargę. Pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. Przedsiębiorstwo A wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w "[...]" Nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie ustalenia stawek procentowych opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących mienie gminy "[...]". Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 88 ust. 1 Konstytucji oraz art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej (Dz. U. z Nr 21, poz. 123) w zw. z § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 października 1990 r. w sprawie zasad i trybu wydawania oraz rozpowszechniania wojewódzkich dzienników urzędowych (Dz. U. Nr 71, poz. 421), poprzez zaniechanie publikowania zaskarżonej uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym, co stanowi rażące naruszenie prawa w zakresie procedury jej podejmowania. Wskazano, że ogłoszenia uchwały na tablicy ogłoszeń nie można uznać za spełnienie ustawowego wymogu publikacji, który uzależnia od tej czynności skutek w postaci wejścia w życie przepisów prawa. W oparciu o powyższy zarzut strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że na dzień podejmowania zaskarżonej uchwały nie wszystkie przepisy gminne podlegały ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Na dzień oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały winien istnieć przepis wskazujący, że uchwała podjęta na podstawie art. 76 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podlega publikacji w dzienniku urzędowym. Wskazano, że skoro uchwała w § 4 przewidywała ogłoszenie na tablicy ogłoszeń urzędu miasta, to zostały spełnione warunki dotyczące ogłaszania przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 652/16, oddalił skargę Przedsiębiorstwa A na uchwałę Rady Miejskiej w "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie ustalenia stawek procentowych opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących mienie gminy "[...]". W uzasadnieniu wskazano, że na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały (25 lutego 1998 r.) art. 26 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej stanowił, że w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się przepisy gminne w zakresie określonym odrębną ustawą. Identyczne sformułowanie zawarte było również w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 października 1990 r. w sprawie zasad i trybu wydawania oraz rozpowszechniania wojewódzkich dzienników urzędowych, gdyż w § 5 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia stwierdzono, że w dzienniku urzędowym ogłasza się przepisy gminne, w zakresie określonym odrębną ustawą. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że w dniu 25 lutego 1998 r. obowiązujące prawo nie wymagało, aby wszystkie przepisy gminne były publikowane w wojewódzkich dziennikach urzędowych, a tylko te, których publikację przewiduje odrębna ustawa. Sąd wskazał, że zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr. 115, poz. 741, dalej u.g.n.) i w tym przepisie nie został zawarty nakaz publikacji uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Na przepis nakazujący publikację przedmiotowej uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym nie wskazuje także skarżąca Spółka. Również z przepisów ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r., Nr 13, poz. 74, dalej u.s.g.) obowiązujących w lutym 1998 r. wynika, że zasadą było ogłaszanie przepisów gminnych w inny sposób niż przez publikację w wojewódzkim dzienniku urzędowym, która była możliwa wówczas, gdy przepisy prawa tak stanowiły. Stanowił o tym art. 40 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy, zwanych dalej przepisami gminnymi. Natomiast z treści art. 42 ust. 1 u.s.g. wynikało, że przepisy gminne ogłasza się przez rozplakatowanie obwieszczeń w miejscach publicznych lub w inny sposób miejscowo przyjęty, a także w lokalnej prasie, chyba, że przepisy prawa stanowią inaczej. Także Konstytucja nie nakazuje publikacji aktu prawa miejscowego, a jedynie jego ogłoszenie. Zgodnie z art. 88 ust. 2 Konstytucji zasady i tryb ogłaszania aktów prawnych określa ustawa, w dacie podjęcia kwestionowanej uchwały regulował to przepis art. 42 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd wskazał, że przedstawiona sytuacja prawna uległa zmianie ponad dwa lata po podjęciu zaskarżonej uchwały, tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. Nr 62, poz. 719 ). W art. 13 tej ustawy przyjęto, że w dzienniku urzędowym ogłasza się m. in. akty prawa miejscowego stanowione przez organy gminy. Zmienił swą treść również art. 42 u.s.g. (Dz. U. z 2000 r., Nr 62, poz. 718), aktualnie stanowiący, że zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Brak jest jednak przepisów, które nakazywałyby ogłaszanie przez publikację aktów prawa miejscowego (przepisów gminnych) wydanych przed wejściem w życie powoływanej ustawy. Tak więc w ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę uchwała Rady Miejskiej Nr "[..]" z dnia "[...]" w sprawie ustalenia stawek procentowych opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących mienie gminy "[...]" została w sposób prawidłowy ogłoszona i nie utraciła tej prawidłowości po wejściu w życie ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W skardze kasacyjnej Przedsiębiorstwo A zaskarżyło wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz., 718, dalej p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: 1/ art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej i oddalenie skargi na skutek bezpodstawnego uznania przez Sąd, że zaskarżona uchwała wywieszona została na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta podczas, gdy sama treść postanowienia zawartego w uchwale nie przesądza o fakcie, że do takiej, a nie innej formy ogłoszenia w ogóle doszło. Postanowienie zawarte w uchwale Rady Miejskiej stanowi jedynie o sposobie publikacji, zaś z odpowiedzi na skargę nie wynika, że zawarta w uchwale forma ogłoszenia w ogóle miała miejsce. Podano, że wskazane uznanie przez Sąd I instancji faktu publikacji nie znajduje oparcia w aktach sprawy, gdyż nie znajduje się tam żaden dokument potwierdzający okoliczność ogłoszenia zaskarżonej uchwały na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta "[...]"; 2/ art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 i art. 134 p.p.s.a. poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej i oddalenie skargi podczas, gdy Sąd I instancji zaniechał przeprowadzenia z urzędu dowodu z dokumentów na okoliczność wywieszenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta "[...]" zaskarżonej uchwały, co stanowi istotną wątpliwość w sprawie, która winna zostać wyjaśniona tym bardziej, że Sąd I instancji nie jest związany zarzutami i wnioskami, ani także podstawą prawną skargi, i winien dążyć do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości związanych z ogłoszeniem zaskarżonego aktu, czego w niniejszej sprawie zaniechał. Na postawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 42 ust. 1 u.s.g. poprzez błędne uznanie, że za prawidłowo ogłoszoną należy uznać uchwałę o charakterze ogólnym, stanowiącą przepisy gminne, gdy zostanie ona jedynie ogłoszona na tablicy ogłoszeń, bez jednoczesnego wymogu ogłoszenia jej treści w lokalnej prasie, podczas gdy z prawidłowej wykładni wskazanej normy prawnej wynikać winien wniosek, że dla uchwał o charakterze ogólnym stanowiących przepisy gminne, za prawidłowe ogłoszenie należy rozumieć nie tylko ogłoszenie na tablicy ogłoszeń, ale także w prasie lokalnej – przy łącznym spełnieniu obu form. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina "[...]" wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie Gminy "[.;.]" skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2293/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej stwierdził przede wszystkim, że zgodnie z art. 42 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, przepisy gminne podlegały ogłoszeniu przez rozplakatowanie obwieszczeń w miejscach publicznych lub w inny sposób miejscowo przyjęty, a także przez ogłoszenie w lokalnej prasie, chyba że przepisy prawa stanowią inaczej. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że w odniesieniu do uchwały podjętej na podstawie art. 76 ust. 1 u.g.n. w sprawie stawek procentowych opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste przepisy nie przewidywały szczególnego rygoru publikacji, w szczególności w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Przyjmując, że wystarczające i zgodne prawem było ogłoszenie uchwały w trybie art. 42 ust. 1 u.s.g., Sąd I instancji pominął natomiast w swoich rozważaniach kwestię warunków dokonania prawidłowego ogłoszenia uchwały na gruncie tego przepisu. Sąd I instancji ograniczył się do przytoczenia jego brzmienia, koncentrując na tym, czy w odniesieniu do uchwały istniał obowiązek jej opublikowania w dzienniku urzędowym. Zasadnie zatem zwrócono w skardze kasacyjnej uwagę, że Sąd I instancji pominął wymóg ogłoszenia uchwały w prasie lokalnej i nie rozważył jego znaczenia dla ważności uchwały. W istocie uzasadnienie wyroku nie zawiera rozważań odnoszących się do wykładni art. 42 ust. 1 u.s.g. i ustalonych w nim sposobów ogłoszenia uchwały. Wadliwość ta nie uzasadnia jednak uwzględnienia skargi kasacyjnej i nie świadczy o podstawach do stwierdzenia nieważności uchwały. Dalej NSA stwierdził, że nie budzi jednak wątpliwości, że uchwała zgodnie z art. 42 ust. 1 u.s.g. wymagała ogłoszenia przynajmniej w jeden ze sposobów wskazanych w tym przepisie. W tym kontekście za zasadne należało uznać te zarzuty skargi kasacyjnej, które odnosiły się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania w zakresie poczynienia ustaleń faktycznych, odnoszących się do tej istotnej dla sprawy okoliczności. Badając legalność uchwały Sąd I instancji był organem zobowiązanym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., do zweryfikowania wszystkich istotnych dla sprawy przesłanek legalności uchwały. Był też uprawniony do uzupełnienia materiału sprawy w trybie i na zasadach art. 106 § 3 p.p.s.a. , jeżeli akta sprawy nie zawierają wymaganych informacji. Sąd I instancji przyjął natomiast, że uchwała była ogłoszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta, albowiem taki warunek zawiera § 4 uchwały, wynika to też z końcowej części odpowiedzi na skargę. Znajdujące się w aktach kopie uchwały poświadczone za zgodność z oryginałem pozbawione są adnotacji o upublicznieniu na tablicy ogłoszeń. Końcowa część odpowiedzi na skargę bynajmniej nie zawiera stanowczego stwierdzenia, czy i w jakim okresie uchwała została ogłoszona. Natomiast wywodzenie faktu ogłoszenia z powołaniem się na normę uchwały przewidującą obowiązek takiego ogłoszenia jest nieuprawnionym sposobem wnioskowania z wypowiedzi powinnościowej o stanie faktycznym. Niewątpliwie uchwała przewidując ogłoszenie poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń UM przewidywała dopuszczalny i wystarczający, jak wyżej wskazano, sposób ogłoszenia. Kryterium legalności uchwały nie jest jednak w tym zakresie jedynie jej brzmienie, ale faktyczne zachowanie takiego warunku zgodności z prawem, jak zgodne z ustawą ogłoszenie uchwały. Wobec przyjętej konstrukcji stwierdzania nieważności uchwał jednostek samorządu terytorialnego, nie ma odrębnego trybu służącego weryfikowaniu nabycia przez uchwałę mocy wiążącej i wejścia w życie. Jedynie poprzez postępowanie w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności możliwa jest weryfikacja, czy organ podejmujący uchwałę uczynił to zgodnie z prawem i uchwała może wywoływać skutki prawne. Oczywiście mając na względzie upływ czasu od daty podjęcia uchwały, możliwe jest zweryfikowanie faktu ogłoszenia uchwały w każdy możliwy sposób, przedstawione w tym zakresie argumenty winny jednak zostać przez Sąd I instancji rozważone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę, rozstrzygniętą decyzją ostateczną, z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać też trzeba, iż stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy mieć wzgląd na to, iż niniejsza sprawa była przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 2293/16, mocą którego został uchylony w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 652/16, a sprawę przekazano temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W myśl powyższej regulacji nie można też oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w cyt. art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Zatem Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, gdyż jest on związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym związanie tą wykładnią ma szeroki zasięg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpoznając ponownie skargę mógłby odstąpić od wykładni prawa, zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r., wyłącznie wtedy, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie jeśli po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmienił się stan prawny. Dodać należy, że przy ponownym rozpoznaniu istotna dla sprawy jest cała treść przepisu art. 190 p.p.s.a., a więc nie tylko jego zdanie pierwsze, odnoszące się wprost do związania sądu pierwszej instancji wykładnią dokonaną przez NSA, ale też zdanie następne, w myśl którego nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przy tak sprecyzowanej istocie związania, o którym mowa w tym przepisie, należy dojść do przekonania, że nie można, przy ewentualnym powtórnym złożeniu skargi kasacyjnej, podważać wykładni NSA wyrażonej w prawomocnym orzeczeniu. Nie można tego czynić skutecznie również i z tego powodu, że NSA wydając prawomocne orzeczenie jest nim związany na mocy art. 170 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem orzeczenie prawomocne (takim jest wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., w sprawie o sygn. I OSK 2293/16) wiąże strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podmioty wymienione w tym przepisie są zatem związane faktem i treścią orzeczenia, co musi powodować w sposób bezwzględny kierowanie się treścią prawomocnego wyroku w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Przepis ten gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (vide: wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., sygn. IV SA 2543/98). Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydający rozstrzygnięcie, ale także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Dla prawidłowego odczytania treści sentencji orzeczenia należy kierować się jego uzasadnieniem. Istotne jest bowiem to, co zadecydowało o takim, a nie innym rozstrzygnięciu. Decydujące znaczenie może mieć zatem wykładnia lub zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym przepisu prawa, jak i ocena tego stanu. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może ona już być ponownie badana. Skoro związanie w rozumieniu art. 170 p.p.s.a. dotyczy kolejnych postępowań, to tym bardziej odnosi się do sprawy, w ramach której zapadł prawomocny wyrok. Odnosząc wskazane powyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ocena legalności zaskarżonego aktu, dokonana stosownie do postanowień art. 184, zdanie pierwsze Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 3, art. 133 zdanie pierwsze p.p.s.a., doprowadziła Sąd do wniosku, że zaskarżona uchwała nie została wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że NSA "przesądził", że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w zakresie poczynienia ustaleń faktycznych, odnoszących się do tej istotnej dla sprawy okoliczności. Mianowicie, badając legalność uchwały Sąd I instancji był organem zobowiązanym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., do zweryfikowania wszystkich istotnych dla sprawy przesłanek legalności uchwały. Był też uprawniony do uzupełnienia materiału sprawy w trybie i na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo NSA wskazał, że możliwe jest zweryfikowanie faktu ogłoszenia uchwały w każdy możliwy sposób. Uwzględniając powyższe, zarządzeniem z dnia 9 lutego 2017 r. wezwano pełnomocnika organu do nadesłania dowodu publikacji uchwały. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik organu przedłożył dowód publikacji uchwały Nr "[...]" z dnia "[...]", tj. oryginał "Rejestru Uchwał Rady Miejskiej w "[...]" w kadencji 1994-1998". Analiza treści przedmiotowego rejestru wskazuje, że pod pozycją "[...]" rejestru znajduje się zbiorcza wzmianka o publikacji uchwał podjętych na sesji Nr "[...]", a wymagających ogłoszenia na tablicy. Ponadto, z treści adnotacji na pieczątce pod pozycja "[...]" rejestru wynika, ze wszystkie uchwały podjęte na sesji w dniu "[...]" podlegały ogłoszeniu poprzez wywieszeniu na tablicy ogłoszeń urzędu od dnia 3 marca 1998 r. W tym stanie rzeczy należy uznać, że kwestionowana uchwała została ogłoszona zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 1 u.s.g. Dlatego też powyższemu aktowi nie można zarzucić tego, że był ogłoszony niezgodnie z prawem. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.