II SA/Ol 968/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki H z siedzibą w G na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" , nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych na automacie na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O z dnia "[...]" o wymierzeniu spółce H z siedzibą w G (dalej zwanej skarżącą) kary pieniężnej w wysokości "[...]". z tytułu urządzania gier na automacie "[...]" nr. "[...]" poza kasynem gry w lokalu przy ul. G w D. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku podkreślił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wskazał, że skarżąca ponosi duże straty nie osiągając planowanych zysków wobec zatrzymywanych urządzeń. Uiszczanie kar pogorszy sytuację finansową Spółki i dlatego zasługuje na tymczasową ochronę. Wskazał też na szereg orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, w których uwzględniono takie wnioski. Postanowieniem z dnia "[...]’ Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w cytowanym powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej. Nawet więc w przypadku wyegzekwowania tej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku, określona w decyzji należność zostanie skarżącemu zwrócona. Istnienia innych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennych wniosków i wskazywać na takie zagrożenie, podobnie jak i na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie wykazał także skarżący. Za niewystarczające w tym zakresie uznać bowiem należy powoływanie się przez skarżącą na niebezpieczeństwo pogorszenia sytuacji finansowej Spółki. Skoro istnienie tego zagrożenia nie zostało poparte żadnymi dokumentami, z których można by wywieść, że takie zagrożenie realnie występuje, to twierdzenie to uznać należy za gołosłowne. Uzasadnienie bowiem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 19 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 74/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż jak już podano, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera stosownego uzasadnienia i nie jest poparty żadnymi dokumentami źródłowymi. Strona skarżąca nie udowodniła, że niebezpieczeństwo takie zachodzi, a sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Bez stosownych dokumentów źródłowych (w tym tych dotyczących sytuacji finansowej Spółki) nie sposób stwierdzić, czy uiszczenie przez skarżącą kary pieniężnej w wysokości "[...]". może rodzić niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku także podnoszone przez skarżącą argumenty, mające w jej ocenie wskazywać na wadliwość zaskarżonej decyzji. Argumenty te nie stanowią bowiem okoliczności wypełniających przesłanki udzielenia tymczasowej ochrony w zakresie wykonalności decyzji. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, w tym i zasadności podnoszonych w skardze zarzutów względem tej decyzji, dokonywana jest bowiem przez Sąd w wyroku, a nie w postanowieniu wydanym na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.