II SA/Ol 983/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 października 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automacie poza kasynem gry na skutek wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" o wymierzeniu Spółce A. (dalej zwanej Spółką) kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku podkreśliła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o czym świadczą podniesione w skardze zarzuty oraz liczne orzeczenia sądowe wydane w podobnych sprawach. Uznała, że za wstrzymaniem wykonania tej decyzji przemawia także brak jednolitego stanowiska organów co do charakteru gier na urządzeniu oraz różna praktyka organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Ponadto wskazała, że na dzień 13 kwietnia 2015 r. zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości "[...]" zł., na co przedłożyła stosowne oświadczenie Prezesa Zarządu Spółki. Zaznaczyła, że obecnie wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Oceniła, że okoliczności te wskazują, że w sytuacji nieuwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Spółce grozi utrata płynności finansowej, a w konsekwencji upadłość, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania sporu i zwrotu wyegzekwowanych uprzednio środków. Ponadto podała, że obecnie Spółka ponosi duże straty, gdyż na skutek zatrzymania przez organy celne automatów do gier, nie osiąga planowanych zysków. Wywiodła, że uiszczenie kary pieniężnej na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową Spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. W związku z powyższą argumentacją Spółka uznała, że zasługuje na ochronę tymczasową do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą do wymierzenia przedmiotowej kary pieniężnej. Dodała, że za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przemawia także interes Skarbu Państwa, który poniesie szkodę w związku z wypłatą pobranych kar w razie przegranej w sądzie. Wymieniła także konkretne orzeczenia sądów administracyjnych, w których wstrzymywano wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, przytaczając argumenty sformułowane w uzasadnieniach tych orzeczeń. Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Określone w tym przepisie przesłanki zostały sformułowane przez ustawodawcę za pomocą zwrotów nieostrych. Wiąże się to z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej w okolicznościach danej sprawy. Co do zasady, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, powinien uwzględniać wszystkie okoliczności danej sprawy, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (por. postanowienie NSA z 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Zauważyć jednak należy, że nie wszystkie argumenty sformułowane przez Spółkę w uzasadnieniu tego wniosku mają uprawnione podstawy. Nie mogły bowiem odnieść zamierzonego skutku na tym etapie postępowania zarzuty Spółki mające, w jej ocenie, wskazywać na wadliwość zaskarżonej decyzji. Zarzuty te nie stanowią bowiem okoliczności wypełniających przesłanki udzielenia tymczasowej ochrony w zakresie wykonalności decyzji. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, w tym i zasadności podnoszonych w skardze zarzutów względem tej decyzji, dokonywana jest bowiem przez Sąd w wyroku, a nie w postanowieniu wydanym na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgłoszonego w konkretnej sprawie, nie mogą także przemawiać orzeczenia wydane w tym przedmiocie przez sądy administracyjne w innych sprawach. Za nieuprawnione uznać należy także powoływanie się przez Spółkę na interes Skarbu Państwa. W postępowaniu wywołanym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd bada bowiem wyłącznie skutki wykonania tej decyzji względem skarżącego przed wydaniem wyroku przez Sąd, a nie skutki ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji. Mimo niezasadności części argumentów sformułowanych przez Spółkę w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ocenić należy, że Spółka w wystarczający sposób uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed wydaniem wyroku może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Kluczowe znaczenie w tej ocenie ma przedstawione Sądowi oświadczenie Prezesa Zarządu Spółki (k. 33 akt sądowych), z którego wynika, że w latach 2012 - 2015 Spółka zapłaciła kary pieniężne z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w łącznej kwocie "[...]" zł. i nadal toczy się wobec niej szereg postępowań w tym przedmiocie. Oświadczenie to uznać należy za wiarygodne. Sądowi z urzędu bowiem wiadomym jest, że Spółka jest stroną skarżącą w wielu sprawach tego rodzaju zawisłych przed tutejszym Sądem. Za wiarygodne uznać należy więc także twierdzenie Spółki o trudnej sytuacji finansowej tego podmiotu. W tych okolicznościach Sąd uznał argumentację Spółki dotyczącą groźby utraty płynności finansowej w razie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji, co z kolei skutkować może upadłością tego podmiotu. Zdaniem Sądu, skutków zapłaty kary pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od wysokości tej kary, która w okolicznościach konkretnej sprawy, w połączeniu z ilością spraw tego rodzaju rozpatrywanych przed sądami administracyjnymi, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej Spółki i nawet ogłoszenia jej upadłości. Wykonanie zaskarżonej decyzji zagrażające zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedstawioną ocenę, wyrażoną uprzednio przez tutejszy Sąd w podobnej sprawie ze skargi tej samej Spółki, sygn. akt II SA/Ol 168/15, podzielił w całości Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II GZ 229/15. W postanowieniu tym za zasadne uznano udzielenie Spółce ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, ponieważ jest prawdopodobne, że skutkiem natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji (w połączeniu z innymi karami) będzie wzrost strat ekonomicznych przedsiębiorstwa, zaś ich następstwem będzie ograniczenie zakresu prowadzenia działalności gospodarczej i utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach o sygn. akt: II GZ 262/15, II GZ 276/15, II GZ 281/15. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.