II SAB/Ol 103/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant : St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.F. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w złożeniu propozycji służby postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia M. F. złożył do tut. Sądu skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. w związku z brakiem realizacji ustawowego obowiązku przedstawienia skarżącemu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 16 listopada 2016r. (Dz.U. z 2016r. poz. 1948 ze zm., dalej jako: ustawa Przepisy wprowadzające KAS) pomimo upływu ustawowo wyznaczonego tam terminu, tj. 31 maja 2017r. Wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego złożenia skarżącemu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej uwzględniającej posiadane przez skarżącego kwalifikacje, przebieg jego służby oraz dotychczasowe miejsca zamieszkania. W uzasadnieniu podano, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. miał obowiązek prawny wręczenia skarżącemu propozycji służby w terminie do 31 maja 2017r. na podstawie ustawy Przepisy wprowadzające KAS, co wynika z art. 165 ust. 7 tej ustawy. W związku z tym w niniejszej sprawie zachodzi bezczynność organu. Skarżący podał, że zaczął pełnić służbę w Służbie Celnej od 14 lipca 2003r. Z dniem 1 marca 2017r. na mocy art. 165 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające KAS stał się z mocy prawa funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej. Pismem z dnia 11 kwietnia 2017r. złożył wniosek o przydział do Grupy Reagowania Kryzysowego. W maju 2017r. okazało się, że nie dostał propozycji służby, a otrzymał jedynie w dniu 16 maja 2017r. propozycję pracy, będącą zdaniem skarżącego w istocie decyzją o zwolnieniu go ze służby, gdyż zarówno jej przyjęcie, jak i ewentualne nieprzyjęcie skutkowało w efekcie zwolnieniem ze służby i utratą statusu funkcjonariusza. Podał, że działając pod silnym przymusem prawnym i ekonomicznym został zmuszony do przyjęcia propozycji (oświadczenie z dnia 25 maja 2017r.), ale cały czas kwestionuje jej zasadność i domaga się złożenia mu propozycji służby, a tym samym utrzymania statusu funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej. Skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 18 maja 2017r. wezwał organ do przedstawienia mu propozycji służby, ale wezwanie to okazało się nieskuteczne. W związku z brakiem propozycji służby złożył także zażalenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O., a ponadto pismem z dnia 13 czerwca 2017r. wezwał organ do usunięcia rażącego naruszenia prawa, co nie dało jednak pozytywnego rezultatu. Wskazał, że w piśmie z dnia 22 sierpnia 2017r. Szef KAS wskazał, że skarżącemu nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, a tym samym uznał, że działanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jest prawidłowe i zgodne z prawem. Skarżący podniósł, że na mocy art. 165 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające KAS wszyscy funkcjonariusze Służby Celnej stali się funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, co nie budziło i nie budzi niczyich wątpliwości i nie było kwestionowane przez organ. Zgodnie bowiem z tym przepisem pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych stają się z dniem wejścia w życie ustawy odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej. W przepisie tym ustawodawca użył zwrotu "odpowiednio" chcąc wyraźnie rozróżnić sytuację dotychczasowych pracowników administracji skarbowej od dotychczasowych funkcjonariuszy celnych. Podkreślił, że użyty przez ustawodawcę zwrot "odpowiednio" nie był przypadkowy, lecz wyznaczał zakres stosowania tego przepisu. Także użycie zwrotu "albo" w dalszej części analizowanego przepisu art 165 ust. 3 ustawy Przepisy wyprowadzające KAS wskazuje na alternatywę wykluczającą się, czyli tzw. dysjunkcję. Ten tok rozumowania prowadzi do konkluzji, że pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej w świetle powołanego przepisu mogli stać się tylko i wyłącznie pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, a funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych mogli się stać tylko i wyłącznie funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej pełniącymi służbę w jednostkach KAS. W kluczowym dla funkcjonariuszy przepisie tj. art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające KAS ustawodawca posługuje się również zwrotami "odpowiednio" oraz dysjunkcją "albo", co wskazuje zdaniem skarżącego na zamiar ustawodawcy, aby zastosować je tak jak w przepisie art. 165 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające KAS. Zatem na mocy powołanego przepisu odpowiedni organ powinien złożyć wszystkim pracownikom propozycje pracy, a wszystkim funkcjonariuszom propozycje służby. Argumentacji tej nie zmieniają w ocenie skarżącego zapisy art. 170 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające KAS, gdyż przepis ten również ma taką konstrukcję że wyraźnie rozróżnia sytuację pracowników od funkcjonariuszy wskazując na otrzymywanie przez pracowników propozycji pracy, a przez funkcjonariuszy - propozycji służby. Zdaniem skarżącego w przepisie tym nie można upatrywać samodzielnej podstawy do niewręczania funkcjonariuszom propozycji służby, gdyż należy czytać całą ustawę wprowadzającą KAS i ustawę o KAS holistycznie oraz należy mieć na uwadze Konstytucję RP oraz wyroki Trybunału Konstytucyjnego. Wskazano, że ustawodawca nie sprecyzował żadnych przesłanek ustawowych co do tego kiedy organ wskazane w art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające KAS mogłyby nie złożyć funkcjonariuszowi propozycji służby, poza wyjątkiem wynikającym wprost z przepisu art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U z 2016r. poz. 1947 ze zm., dalej jako: ustawa o KAS). Ponadto wprowadzenie instytucji braku składania propozycji służby i wygaszania stosunku służbowego wymagałoby ze strony ustawodawcy, aby obligatoryjnie zapisał kryteria stosowania takiej instytucji oraz ewentualną drogę odwoławczą, a brak takich zapisów rodzi stan ich niekonstytucyjności. W związku z tym zarzucił, że przepisy te są wadliwie interpretowane przez urzędników. Skarżący powołał się także na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego odnośnie do ochrony stosunku służbowego funkcjonariuszy oraz prawa do sądu. Podniósł, że ani ustawa o KAS, ani ustawa Przepisy wprowadzające KAS nie zawierają zapisów dotyczących wygaszania stosunku służbowego funkcjonariusza poprzez brak złożenia mu propozycji. Ponadto sytuacja w której część funkcjonariuszy otrzymałaby tylko propozycję pracy, a część służby jest niezgodnym z Konstytucją nierównym traktowaniem. W przypadku skarżącego dyskryminacja polegałby na nierównym traktowaniu ze względu na przynależność związkową. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie. Podano, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności w związku z niezłożeniem skarżącemu propozycji pełnienia służby. Wyjaśniono, że w dniu 12 maja 2017r. skarżący otrzymał propozycję zatrudnienia w służbie cywilnej, którą przyjął. Wskazano, że do stwierdzenia bezczynności organu wymagane jest ustalenie, że na organie ciąży wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), następnie zaś konieczne jest zbadanie, czy obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Podano, że skarżący błędnie interpretuje brzmienie przepisu art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające KAS, gdyż zdaniem organu ustawodawca pozostawił Dyrektorom Izb autonomiczne prawo wyboru co do rodzaju propozycji, tj. zatrudnienie na podstawie umowy o pracę albo propozycja pełnienia służby, składaną pracownikom i funkcjonariuszom tej jednostki. Oznacza to, że propozycja zatrudnienia służby może zostać przedłożona zarówno pracownikowi, jak i funkcjonariuszowi. Wskazano, że zastosowanie spójnika "albo" w art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające KAS jest konsekwencją tego, że ta sama osoba nie może jednocześnie być pracownikiem i funkcjonariuszem. Natomiast użyty w przepisie wyraz "odpowiednio" porządkuje jedynie kwestię tego, kto i komu składa propozycję, natomiast nie normuje kwestii, jakiego rodzaju propozycja ma być złożona. Odmienne jest natomiast znaczenie słowa "odpowiednio", użytego w art. 165 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające KAS, gdyż reguluje ono przyporządkowanie pracowników/funkcjonariuszy do odpowiednich jednostek KAS na czas od dnia wejścia w życie ustawy KAS do dnia złożenia i przyjęcia propozycji nowych warunków pracy/służby. Z brzmienia tego przepisu nie można natomiast wywieść, że docelowo nadaje on danej osobie status pracownika/funkcjonariusza, gdyż w takim przypadku cały proces oceny potrzeb kadrowych w nowej strukturze KAS oraz zmiana zadań przypisanych funkcjonariuszom w ustawie KAS nie miałyby racjonalnego uzasadnienia. Natomiast art. 170 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające KAS nie posługuje się już wyrazem "odpowiednio" i wbrew stanowisku skarżącego przepis ten wyraźnie wskazuje na to, że funkcjonariusz mógł otrzymać zarówno propozycję pracy jak i służby. Niezasadny jest zatem zarzut pozostawania przez organ w stanie bezczynności w związku z niezłożeniem skarżącemu propozycji pełnienia służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia, w tym przede wszystkim oceną, czy zaskarżone działanie organu lub jego bezczynność podlega kontroli sądu administracyjnego z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. skarga na bezczynność może dotyczyć wyłącznie spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. oraz aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego oraz innym wskazanych w tym przepisie procedur. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego przysługuje na decyzje administracyjne, niektóre postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz na inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o KAS oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu polegająca na braku złożenia skarżącemu propozycji służby w Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające KAS. W pierwszej kolejności należało zatem ustalić, czy wskazane w tym przepisie propozycje, zarówno zatrudnienia, jak i służby stanowią decyzję administracyjną, bądź inny akt lub czynność podlegający kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Tylko bowiem w takiej sytuacji dopuszczalne byłoby wniesienie skargi na bezczynność organu. Podnieść zatem należy, że kwestia charakteru prawnego propozycji składanych w trybie art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające KAS była przedmiotem orzekania zarówno przez wojewódzkie sądy administracyjne, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2018r. (sygn. akt I OSK 2826/17, dostępne w Internecie) wyjaśniono, że ustawa o KAS dokonała przebudowy aparatu skarbowego, w szczególności doprowadziła do połączenia Służby Celnej i administracji podatkowej. W jej wyniku doszło do konsolidacji dotychczasowej Służby Celnej i skarbowej oraz urzędów kontroli skarbowej. Krajowa Administracja Skarbowa (KAS) zgodnie z ustawą to wyspecjalizowana administracja rządowa wykonująca zadania z zakresu realizacji dochodów podatkowych, należności celnych, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych. KAS ma zajmować się ochroną interesów Skarbu Państwa i ochroną obszaru celnego Unii Europejskiej, ma zapewnić obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków celnych. W ramach KAS została wyodrębniona Służba Celno-Skarbowa, będąca jednolitą i umundurowaną formacją, którą tworzą funkcjonariusze. Podkreślono również, że taka zmiana ustrojowa w płaszczyźnie finansów publicznych wiązała się z dostosowaniem dotychczasowego stanu kadrowego Służby Celnej i administracji podatkowej do nowej struktury organizacyjnej i zadań nałożonych na organy KAS – art. 11 ust. 1 ustawy o KAS. Nastąpiło to w drodze regulacji prawnych zawartych w rozdziale 3 ustawy Przepisy wprowadzające KAS. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozważając kwestię podstawową, tzn. jaka jest kwalifikacja prawna propozycji zatrudnienia lub służby i czy jej kontrola pozostaje w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, należy mieć na uwadze następujące okoliczności: 1. wspomniana propozycja stanowi niewiążącą funkcjonariusza ofertę kontynuacji zatrudnienia na nowych warunkach (niekoniecznie dla niego korzystnych), 2. funkcjonariuszowi pozostawiono swobodę w zakresie przyjęcia lub odmowy przyjęcia przedłożonej propozycji, 3. propozycja nie stanowi władczej formy rozstrzygnięcia, samodzielnie nie kształtuje praw i obowiązków, gdyż sama nie wywołuje żadnych skutków, 4. ustawodawca nie zastrzegł w przepisach dla "propozycji" formy decyzji administracyjnej, jak też nie przewidział możliwości odwołania się od propozycji (poza wyjątkiem z art. 169 ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające KAS), 5. dopiero dokonana przez funkcjonariusza odmowa przyjęcia propozycji implikuje wygaśnięcie stosunku służbowego, tj. zwolnienie ze służby. Ponadto zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty lub w inny sposób kończy postępowanie w danej sprawie. Sama propozycja nie rozstrzyga tymczasem jeszcze żadnej sprawy, ani nie kończy w inny sposób postępowania administracyjnego w danej sprawie. Dopiero konsekwencją przyjęcia propozycji jest określenie nowych warunków zatrudnienia. Natomiast odmowa przyjęcia propozycji prowadzi do wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza. Jak bowiem wynika z art. 170 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające KAS stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają: 1) z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; 2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. W myśl ust. 3 ww. przepisu, w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że złożona funkcjonariuszowi celnemu propozycja zatrudnienia na nowych warunkach – z uwagi na jej charakter – nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przedstawiona funkcjonariuszowi celnemu na podstawie ustawy – Przepisy wprowadzające KAS propozycja zatrudnienia nie stanowi też aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. Powołano się przy tym na uchwałę NSA z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13 (ONSAiWSA 2014, nr 1, poz. 2), wskazując, że akty lub czynności opisane w tym przepisie posiadają następujące cechy: a) mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a.; b) są podejmowane w sprawach indywidualnych; c) mają charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana kontroli sądów administracyjnych; d) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność. Propozycja zatrudnienia nie ma charakteru władczego (choć jest oświadczeniem woli), albowiem jej skutki prawne uzależnione są od woli adresata propozycji. Co więcej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że sama sprawa związana z przedstawioną propozycją pozostaje sprawą wewnętrzną z zakresu podległości służbowej, wobec czego wyłączona jest spod kontroli sądowoadministracyjnej w myśl art. 5 pkt. 2 P.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Organ przedkładając propozycję występuje w charakterze pracodawcy, a nie jako organ administracji publicznej. Propozycja nowych warunków zatrudnienia stanowi jedynie ofertę będącą elementem szerszego procesu zmierzającego do pozostawienia funkcjonariusza w stosunku zatrudnienia. Sama propozycja nie kształtuje ostatecznie sytuacji prawnej funkcjonariusza, sama przez się nie zmienia dotychczasowej sytuacji. Sytuacja ta ulega zmianie dopiero z chwilą zajęcia przez funkcjonariusza stanowiska w przedmiocie przedłożonej propozycji. Tym samym propozycja, o jakiej mowa w art. 165 ust. 7 ustawy, nie stanowi czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Podobne stanowisko zostało zaprezentowane także w innych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2018r., sygn. akt I OSK 105/18, postanowienie NSA z 28 lutego 2018r., sygn. akt I OSK 124/18, postanowienie NSA z dnia 2 marca 2018r. sygn. akt I OSK 192/18, postanowienie z dnia 8 marca 2018r., sygn. akt I OSK 101/18) W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie podobnie należy ocenić charakter prawny propozycji pełnienia służby przez funkcjonariusza celnego. Jak słusznie bowiem wskazano w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2018r. (sygn. akt IV SAB/Gl 328/17) wprawdzie przepisy ustawy - Przepisy wprowadzające KAS przypisują jej formę decyzji administracyjnej, ma ona jednak szczególny charakter. Dla swojej skuteczności wymaga bowiem wyraźnego oświadczenia się osoby, do której została ona skierowana, czy taką ofertę przyjmuje. Od tego uzależniony jest także termin do wniesienia przysługującego wówczas środka odwoławczego w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który rozpoczyna swój bieg dopiero z chwilą przyjęcia propozycji, nie zaś jej doręczenia, jak ma to miejsce w przypadku władczego, jednostronnego oświadczenia woli organu, jakim jest decyzja administracyjna. Propozycja służby, do czasu jej przyjęcia, pozostaje jedynie ofertą, która nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach adresata. Jej dopełnieniem jest natomiast oświadczenie funkcjonariusza (pracownika) o przyjęciu propozycji (art. 171 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające KAS) albo o odmowie jej przyjęcia, bądź też niezłożenie w ogóle takiego oświadczenia (art. 170 ust. 1-2 ustawy Przepisy wprowadzające KAS). Z decyzją administracyjną mamy zatem w takiej sytuacji do czynienia dopiero wówczas, gdy z jednej strony organ przedstawi funkcjonariuszowi celnemu propozycję jego dalszej służby, z drugiej zaś funkcjonariusz ofertę ta przyjmie, nawet jeżeli na dalszym etapie będzie domagał się jej modyfikacji w trybie przewidzianym w art. 169 ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające KAS. Dodatkowo należy wskazać, że przepisy ustawy Przepisy wprowadzające ustawę KAS dopuszczały możliwość nieprzedstawienia funkcjonariuszowi celnemu z żadnej z ofert, tj. propozycji pracy albo propozycji służby. Zgodnie bowiem z art. 170 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające KAS stosunek służbowy osób pełniących służbę w jednostkach KAS wygasał z dniem 31 maja 2017r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017r. nie otrzymają pisemnej propozycji określającej warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Zatem organ administracji skarbowej nie tylko nie był zobligowany do przedstawienia funkcjonariuszowi celnemu propozycji dalszej służby, czy też propozycji zatrudnienia, ale w ogóle mógł zrezygnować z jego dalszego zatrudnienia w ramach kierowanego przez siebie aparatu skarbowego. Ustawodawca pozostawił organom w tym zakresie prawo do swobodnej decyzji. Brak jest bowiem przepisu, który obligowałby organ do podjęcia konkretnej czynności w danym stanie faktycznym, a tym samym brak jest możliwości zobowiązania organu do złożenia dotychczasowemu funkcjonariuszowi celnemu propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby. Skoro zatem w świetle przepisów ustawy Przepisy wprowadzające KAS propozycja służby nie stanowi ani decyzji administracyjnej, ani aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej podjętych w ramach bądź też poza postępowaniami określonymi w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ani też obowiązek przedstawienia propozycji służby nie wynika z żadnego przepisu prawa, to przedmiotową skargę na bezczynność należało uznać za niedopuszczalną. W związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.