II SAB/Ol 127/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi B. S.A. w W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa w sprawie zmiany decyzji dotyczącej pozwolenia zintegrowanego 1) umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Marszałka Województwa do załatwienia wniosku skarżącej z [...] o zmianę pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów zlokalizowanej na działce nr [...]; 2) stwierdza, że Marszałek Województwa dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 3) stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądza od Marszałka Województwa na rzecz S.A. w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B. S.A. w W. (dalej spółka, skarżąca) pismem z 20 sierpnia 2023 r., powołując art. 50 § 1 oraz art. 54 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wywiodła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie skargę na przewlekłość postępowania o wydanie decyzji zmieniającej pozwolenie zintegrowane na prowadzenie instalacji do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów prowadzonego przez Marszałka Województwa (dalej: organ). Skarżąca spółka w motywach skargi wskazała, że 15 sierpnia 2022 r. do organu wpłynął jej wniosek o wydanie decyzji zmieniającej pozwolenie zintegrowane na prowadzenie instalacji do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów. Jak wskazała, organ wezwał ją w dniu 8 września 2022 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku (uzupełnienie wpłynęło do organu 22 września 2022 r.), następnie pismem z dnia 10 października 2022 r. organ wezwał społkę do wyjaśnienia kwestii utraty statusu odpadów (wyjaśnienie wpłynęło do organu 26 listopada 2022 r.). Skarżąca uznała, że organ zakończył wówczas postępowanie wyjaśniające. Tymczasem 10 marca 2023 r. Marszalek Województwa wystąpił do Ministra Klimatu i Środowiska "z prośbą o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie". Spółka podkreśliła, że organ nie miał żadnych podstaw prawnych do kierowania do Ministra Klimatu i Środowiska wniosku o zajęcie stanowiska w sprawie. Przepisy powszechnie obowiązujące nie uzależniają bowiem podjęcia decyzji w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego od opinii albo uzgodnienia takiej zmiany z Ministrem Klimatu i Środowiska. W opinii spółki to organ prowadzący postępowanie, jakim jest Marszałek Województwa był zobowiązany do zebrania niezbędnego materiału dowodowego w sprawie, a także do dokonania wykładni prawa, celem ustalenia treści normy stanowiącej podstawą orzekania. Tymczasem Marszałek Województwa od dnia 22 września 2022 r. nie podjął żadnych czynności dowodowych w sprawie, a jego wniosek o zajęcie stanowiska przez ministra miał, w opinii spółki, tylko usprawiedliwiać jego bezczynności w fazie wykładni prawa. Spółka uznała, że w tym stanie sprawy działania od dnia 22 września 2022 r. jakie podejmował Marszałek Województwa uznać należało za czynności niezmierzające w istocie do załatwienia sprawy i wypełniają one znamiona przewlekłości. Skarżąca spółka podkreśliła, że pismem z dnia 25 lipca 2023 r. wniosła ponaglenie, a sprawa do dnia wniesienia skargi nie została rozstrzygnięta. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości. W motywach swojego stanowiska organ wskazał, że spółka upatruje przewlekłości postępowania w fakcie wystąpienia przez organ prowadzący postępowanie o dokonanie przez Ministra Klimatu i Środowiska interpretacji przepisów mających kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ podkreślił, że problem, czy na gruncie obecnie obowiązujących przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, z późn. zm.) zmieszane odpady komunalne mogą być przetwarzane w instalacji do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów jest bardzo złożony. Skomplikowany charakter zagadnienia potwierdził zdaniem organu fakt, że spółka wnioskująca o zmianę pozwolenia zintegrowanego na poparcie stanowiska o dopuszczalności przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych w instalacji do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów przedstawiła ekspertyzę prawną. W nawiązaniu do powyższego organ wskazał, że w myśl jednej z fundamentalnych zasad ustanowionych w art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ wskazał również, ze w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy. Organ podkreślił, że Minister Klimatu i Środowiska jest organem inicjującym proces ustawodawczy w zakresie przepisów dotyczących przetwarzania odpadów, a ponadto jest również organem wydającym akty wykonawcze do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Z tych też względów posiada on najwyższe kompetencje w zakresie interpretacji przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz aktów wykonawczych do tej ustawy. Z powyższych względów marszałek uznał, że proces konsultacji zagadnienia prawnego z Ministrem Klimatu i Środowiska był czynnością niezbędną oraz realizująca, zasady prawdy obiektywnej i współdziałania organów administracji publicznej. Organ wywiódł ponadto, że biorąc pod uwagę stopień złożoności sprawy nie jest uzasadnionym twierdzenie, że czas trwania postępowania w tej sprawie przekracza rozsądne granice. Organ sygnalizował również że na proceduralną złożoność sprawy z wniosku spółki z dnia 10 sierpnia 2022 r. wpłynęła także okoliczność złożenia przez spółkę wcześniej odrębnego wniosku o zmianę tego samego pozwolenia zintegrowanego, udzielonego decyzją Starosty Iławskiego z dnia 4 listopada 2016 r. Rodziło to konieczność przeprowadzenia przez organ dodatkowych analiz pod kątem rozważenia problemu, czy sprawy prowadzone z ww. wniosków należy załatwić jedną decyzją jako jedną sprawę, czy też należy je potraktować jako odrębne sprawy i załatwić odrębnymi decyzjami. Pismem z 4 grudnia 2023 r. organ wniósł o: przeprowadzenie przez Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dowodu uzupełniającego z dokumentu: decyzji Marszałka Województwa z dnia 12 października 2023 r., na fakt wydania decyzji załatwiającej sprawę, której dotyczyła skarga ww. spółki. Równocześnie organ ponowił wniosek o oddalenie ww. skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona bowiem procedowanie sprawy przez Marszałka Województwa nosiło znamiona przewlekłości. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (...) (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Podstawę procesową działania organów administracji publicznej w tej sprawie regulują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej k.p.a). Oceniając zatem zaistniałe w sprawie okoliczności należy wskazać na art. 12 k.p.a. opisujący zasadę szybkości postępowania organów administracji. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z powołanym przepisem, niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z tego okresu ustawodawca wyłączył terminy przewidziane w przepisach dla dokonania określonych czynności, okresy zawieszenia postępowania, trwania mediacji, opóźnień leżących po stronie wnioskodawcy lub niezależne od organu administracji. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Bezczynność organu i przewlekłe prowadzenia postępowania są to dwa stany zaniechania odrębnie typizowane, choć powodujące takie same konsekwencje prawne. Wobec sygnalizowanego przez praktykę i doktrynę problemu rozgraniczenia znaczenia obu pojęć ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) znowelizowano od 1 czerwca 2017 r. art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego aktualnym brzmieniem bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Przewlekłość postępowania zaś to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Bezczynność zachodzi zatem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok NSA z 9 października 2018 r., I OSK 1987/2018, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl dalej CBOSA). Nie ma tu miejsca na jakiekolwiek uznanie, ocena dochowania terminu jest uwarunkowana okolicznościami podanymi w powołanych przepisach, z uwzględnieniem art. 35 § 5 k.p.a. Przewlekłość postepowania zachodzi natomiast w sytuacji gdy w okolicznościach konkretnej sprawy administracyjnej organ administracji publicznej miał możliwość załatwić sprawę jeszcze przed upływem terminu do jej załatwienia, a mimo to prowadził ją opieszale, niesprawnie i nieskutecznie, a to doprowadziło do naruszenia przepisów o szybkości postępowania (Wyrok NSA z 9.12.2021 r., sygn. akt II OSK 1827/21). Omówione wyżej regulacje stanowią zasadniczy wyraz dążenia ustawodawcy do ochrony praw jednostki oczekującej od organu administracji publicznej konkretyzacji swoich praw lub obowiązków wynikających z norm prawa administracyjnego. Każda bezczynność czy przewlekłość właściwego organu administracji w sprawie dotyczącej jednostki uniemożliwia konkretyzację tych praw lub obowiązków, godząc tym samym w usprawiedliwioną normatywnie ekspektatywę obywatela szybkiego działania organów administracji w jego sprawie. Postępowanie z wniosku skarżącej spółki zainicjowane zostało 15 sierpnia 2022 r., tj. w dniu wpływu jej wniosku, czemu organ na żadnym etapie postępowania nie przeczył. Zostało zaś zakończone 12 października 2023 r. tj. w momencie wydania decyzji Marszałka Województwa z dnia 12 października 2023 r., rozstrzygającej sprawę ww. wniosku. Należy zauważyć, że w sytuacji ustania bezczynności sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16, CBOSA). W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd umarza postępowanie, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w pkt. 1 wyroku. Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność/przewleklośc postępowania, nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu, organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania a omówiona przewlekłość postępowania miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt. 2 i 3 wyroku. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13 , wyrok WSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14; wyroki WSA w Poznaniu z 11 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 19/15, CBOSA). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rzeczonej sprawie. Zaznaczyć należy, że organ realizował co prawda w toku prowadzonego postępowania obowiązek sygnalizacji przewidziany art. 36 k.p.a. W pierwszym zawiadomieniu o zmianie terminu załatwienia sprawy z 14 września 2022r. organ jako powód wskazał nałożony na stronę obowiązek uzupełnienia braków formalnych wniosku. W kolejnym zawiadomieniu z 15 grudnia 2022 r. organ wskazywał już na konieczność przeanalizowania wyjaśnień strony w zestawieniu z całym materiałem zgromadzonym w sprawie. W zawiadomieniu z 13 stycznia organ wskazał zaś wyraźnie, że "Po ponownym przeanalizowaniu wniosku oraz przedłożonych przez Spółkę wyjaśnień tut. Organ pismem z dnia 10.03.2023 r. wystąpił do Ministerstwa Klimatu i Środowiska z prośbą o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie." W zawiadomieniu z 15 marca 2023 r. organ wskazał natomiast "Po ponownym przeanalizowaniu wniosku oraz przedłożonych przez Spółkę wyjaśnień tut. Organ pismem z dnia 10.03.2023 r. wystąpił do Ministerstwa Klimatu i Środowiska z prośbą o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym oraz ze względu na skomplikowany charakter sprawy nie jest możliwe załatwienie jej w terminie". Identyczne powody niezałatwienia sprawy organ wskazywał w pismach z 15 maja 2023r. i 3 lipca 2023r. Wskazać należy, że postępowanie organu przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego z 15 sierpnia 2022 r. ocenione zostało już przez Ministra Klimatu i Środowiska jako wypełniające znamiona przewlekłości (Postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z 16 sierpnia 2023 r.). Jednocześnie minister w wyżej wymienionym postanowieniu z 16 sierpnia 2023 r. wyznaczył organowi 2 miesięczny termin na załatwienia sprawy. Organ wydając decyzje z 12 października 2023 r. nie naruszył zatem wyznaczonego terminu załatwienia sprawy, a tym samym nie dopuścił się bezczynności. Z cała pewnością stwierdzić należy jednak, że sposób procedowania sprawy przez organ nosił znamiona przewlekłości, a przewlekłość ta wypełniała znamiona rażącego naruszenia prawa. Sam organ wskazuje bowiem, że główną przyczyną przedłużającego się czasu załatwienia sprawy było wystąpienie (pismo z 10 marca 2023 r.) do Ministra Klimatu i Środowiska o interpretacje przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, z późn. zm.) w kontekście złożonego przez skarżącą spółkę wniosku. Istotne jest przy tym, ze pismo z 10 marca 2023 r. nie zawierało pytania o charakterze abstrakcyjnym, lecz nawiązywało wprost do wniosku spółki. Należy również podkreślić, że organ nie występował do ministra o uzgodnienie decyzji w trybie przewidzianym art. 106 § 1 k.p.a. Organ sam w odpowiedzi przyznał, że jako formalnoprawną podstawę jego wystąpienia z 10 marca 2023 r. przyjął art. 7b k.p.a. (choć w treści samego wystąpienia do ministra organ podstawy prawnej swojego działania nie ujawnił). W tym kontekście wyraźnie wskazać należy, że o ile w kontekście stosowania art. 7b k.p.a przekazywanie informacji dotyczących stanu faktycznego sprawy nie budzi wątpliwości (jeśli nie są one objęte klauzulami ograniczającymi do nich dostęp), to współdziałanie w zakresie wyjaśnienia stanu prawnego może nieść ze sobą więcej komplikacji. Współdziałanie, oparte o przepisy szczególne i realizowanego w przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego trybie (art. 106 i 106a k.p.a.). stanowi formę działań ugruntowaną już w praktyce, która znalazła także bogate oparcie w literaturze i orzecznictwie. Więcej wątpliwości, lub wręcz sprzeciw budzić może współdziałanie typu procesowego związane z wyjaśnianiem okoliczności prawnych sprawy administracyjnej w trybie art. 7b k.p.a. Organ winien bowiem znać prawa i nie może przenosić odpowiedzialności za kwalifikację prawną ocenianego stanu faktycznego na inny podmiot, który nie jest właściwy w sprawie. P. Przybysz wykluczył w tym kontekście kooperacje organu I i II instancji, bowiem ta narusza zasadę dwuinstancyjności (P. Przybysz, Komentarz do art. 8 k.p.a., [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2017, s. 54.). W realiach niniejszej sprawy organem odwoławczym od decyzji marszałka jest Minister Klimatu i Środowiska, co wynik wprost z pouczenia zawartego w decyzji z 12 października 2023 r. Wskazać należy zatem, że organ występując o "konsultacje" do ministra, nie tylko uczynił to poza przewidzianym Kodeksem postepowania administracyjnego trybem, bez podstawy prawnej, to równocześnie działanie to potencjalnie godziło w zasadę dwuinstancyjności postępowania. Pomijając jednak nawet te aspekty, wskazać należy, że podjęcie współdziałania przez organy w oparciu o art. 7b k.p.a. nie zdejmuje z organu prowadzącego postępowanie odpowiedzialności za wypełnienie zasady szybkości postępowania. Jak wskazał T. Majer (T. Majer, Zasad ogólna współdziałania organów, [w:] Zasady ogólne postępowania administracyjnego,(red.) P. Krzykowski, Olsztyn 2017, s. 71 i n.) o ile w przypadku współdziałania typu materialnoprawnego art. 106 § 3 k.p.a. wyznacza czas, w jakim stanowisko zająć powinien organ współdziałający, to gdy podstawą kooperacji organów jest jedynie art.7b k.p.a., podobne ograniczenia czasowe nie zostały bezpośrednio wskazane. Należy jednak przyjąć, że zasada szybkości postępowania ma charakter uniwersalny i będzie mieć zastosowanie niezależnie od tego, czy organ zdecyduje się procedować w pełni samodzielnie, czy też uzna za konieczne podjęcie różnych form współdziałania. Zasada szybkości postępowania dotyczyć będzie tak organu prowadzące-o postępowanie, jak i współdziałającego. Można przyjąć, że odpowiedzialność za czas postępowania ciąży przede wszystkim na organie prowadzącym postępowanie główne, nawet jeśli ten uzna za konieczne zasięgniecie opinii innego organu w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych lub prawnych sprawy. Organ w oparciu o art. 7b k.p.a. ma bowiem możliwość, a nie obowiązek, podjęcia współdziałania typu procesowego. Korzystając z tego uprawnienia, winien dołożyć starań, by działania takie nie odbiły się w sposób negatywny na szybkości postępowania. Organ powinien także rozważyć, czy korzyści wynikające z ewentualnego wsparcia otrzymanego ze strony innego podmiotu zrównoważą nakłady poniesione w związku z podjęciem kooperacji. Mając powyższe na uwadze podkreślić należy, że za czas procedowania sprawy odpowiadał wyłącznie marszałek. To on bowiem podejmował w sposób unikowy decyzję czy podjąć kooperację z innym organem administracji w oparciu o art. 7b k.p.a. W przedmiotowej sprawie zaznaczenia wymaga jednak, ze to organ prowadzący postępowanie zobligowany jest do dokonania interpretacji prawa na potrzeby rozstrzyganej sprawy. Zwrócenie się zaś o wyjaśnienie nie tyle abstrakcyjnych okoliczności prawnych, lecz wystąpienie o konsultacje w zakresie kwalifikacji prawnej konkretnego stanu faktycznego (jak w wystąpieniu marszałka z 10 marca 2023 r. do organu odwoławczego stanowi jaskrawy przykład nie tylko przedłużania postępowania, działania nie znajdującego wyraźnego oparcia w przepisach procesowych ale i działania potencjalnie sprzecznego z zasadą dwuinstancyjności postępowania. Tym samym organ występując o "konsultacje" do Ministra Klimatu i Środowiska naruszył prawo w sposób rażący, podejmując aktywność sprzeczną z art. 12 k.p.a, jaki art. 15 k.p.a., jak również do pewnego stopnia godząca w zasady właściwości rzeczowej i instancyjnej. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt.4. wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), wysokość opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie (480 zł) radcy prawnego, wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).