II SAB/Ol 127/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Górska sędzia WSA Anna Janowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w udostępnieniu informacji publicznej 1) umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Wójta Gminy K. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] r.; 2) stwierdza, że Wójt Gminy K. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa; 3) zasądza od Wójta Gminy K.na rzecz skarżącego A. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. S. (dalej jako: "strona", "skarżący", "wnioskodawca") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Wójta Gminy K. (dalej również jako: "organ") w udostępnieniu informacji publicznej. Z przekazanych Sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że w wiadomości e-mail z 12 lipca 2024 r. skarżący zwrócił się do Wójta Gminy K. o udostępnienie na podstawie art. 61 Konstytucji RP informacji, ile było wniosków organu o wyłączenie i wyłączeń organu wydanych przez SKO w okresie 1 stycznia 2020 r. do końca czerwca 2024 r. w sprawach warunków zabudowy i podziałów geodezyjnych. Pismem z 24 lipca 2024 r. organ poinformował wnioskodawcę, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Pismem z 2 października 2024 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, w treści której powołał brzmienie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wskazując, że pismem z 28 października 2024 r. udzielił skarżącemu informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W przypadku żądania udzielenia informacji publicznej, bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), a żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w myśl przepisów tej ustawy. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Stosownie zaś do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności (m.in.) organy władzy publicznej. Przedmiot informacji publicznej podlegającej udostępnieniu został uregulowany w drodze otwartego katalogu w art. 6 u.d.i.p. i obejmuje m.in. podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym ich przedmiot działalności i kompetencje. Okoliczności niniejszej sprawy są bezsporne. W skierowanej do organu wiadomości e-mail z 21 lipca 2024 r. skarżący wniósł o udostępnienie na podstawie art. 61 Konstytucji RP informacji, ile było wniosków organu o wyłączenie i wyłączeń organu wydanych przez SKO w okresie 1 stycznia 2020 r. do końca czerwca 2024 r. w sprawach warunków zabudowy i podziałów geodezyjnych. Nie budzi wątpliwości Sądu, że żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.d.i.p., dotyczy ona bowiem przedmiotu działalności podmiotów, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, i ich kompetencji, zaś Wójt Gminy jest organem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Realizację prawa do udostępnienia informacji publicznej konkretyzuje art. 13 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Zestawiając zatem datę złożenia przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 12 lipca 2024 r. z odpowiedzią organu datowaną na 28 października 2024 r., należy uznać, że organ uchybił terminowi określonemu w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Tym samym organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu tego wniosku, co trafnie zarzucił skarżący. W rozpoznawanej sprawie organ nie kwestionuje, że miał obowiązek udzielenia informacji żądanej we wniosku ani też że w terminie ustawowym informacji tej nie udzielił. Żądane informacje zostały udzielone skarżącemu pismem z 28 października 2024 r., tzn. już po wpłynięciu skargi do organu. Z tego powodu bezprzedmiotowe stało się orzekanie o zobowiązaniu organu do udzielenia informacji i sąd umorzył postępowanie w tym zakresie, co też znalazło swój wyraz w pkt 1. sentencji wyroku, a podstawę ku temu stanowi przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie można bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. Umorzenie postępowania sądowego nie zwalniało jednak Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu, bezczynność o takim charakterze ma miejsce wtedy, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające w jakimkolwiek zakresie winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych obowiązków, czyli terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (np. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 381/18, CBOSA, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z bezczynnością organu, która miałaby charakter rażący. Zauważyć bowiem należy, że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nie było znaczące. Bezczynność organu nie wynikała ani ze złej woli organu, ani też nie miała cech celowego ignorowania lub lekceważenia obowiązków nałożonych na organ przepisami u.d.i.p., co zaś najważniejsze, po wniesieniu skargi do sądu, organ niezwłocznie udostępnił żądaną informację. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zarzucana bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł jak w pkt 2. sentencji wyroku. Skarżący nie wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego, jednak Sąd, mając na uwadze art. 200 w zw. z art. 205 § 1 oraz art. 210 § 2 p.p.s.a., w pkt 3. sentencji wyroku zasądził z tego tytułu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł obejmującą wpis sądowy od skargi.