II SAB/Ol 141/25

Dnia 10 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2026 roku sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w D. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje organ do rozpoznania pkt 4. wniosku skarżącego z dnia 24 czerwca 2025 roku - w terminie 14 dni; II. w pozostałym zakresie umarza postępowanie w zakresie bezczynności organu; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w D. na rzecz skarżącego P. K. kwotę 597 złotych (pięćset dziewięćdziesiąt siedem), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 12 lipca 2025 r. P. K. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w D. (dalej jako: "organ", "SPZOZ") w rozpoznaniu wniosku z 24 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wniósł o: 1. stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie do rozpoznania wniosku; 2. zasądzenie kosztów postępowania, a w szczególności opłaty od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że powołanym wnioskiem złożonym drogą mailową zwrócił się do organu o przesłanie mu na wskazany adres mailowy: 1. skanu umowy na obsługę prawną SPZOZ w roku 2025 oraz w roku 2024 r. ze wskazaniem w jakim trybie został wyłoniony podmiot wykonujący obsługę prawną, 2. skanu umowy z dyrektorem SPZOZ wraz ze wszystkimi aneksami, obowiązujących w latach 2023-2023, 3. informacji o wysokości wynagrodzenia dyrektora SPZOZ w poszczególnych miesiącach lat 2023-2025 z rozdziałem na kwotę brutto, netto, dodatków, premii, "13" i wszelkich innych tytułów, 4. skanów umów z ordynatorami wszystkich oddziałów szpitala wraz ze wszystkimi aneksami, obowiązujących w latach 2023-2025. Dokumentu obrazującego wszelkie wpływy, wydatki, zobowiązania szpitala (SPZOZ). Skarżący oświadczył, że do dnia wniesienia skargi organ nie zareagował na wniosek, zatem pozostaje w bezczynności. W dniu 23 października 2025 pełnomocnik organu przekazał skargę tutejszemu Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wniósł o: oddalenie skargi, ewentualnie jej umorzenie w przypadku uznania, że skarga stała się bezprzedmiotowa; stwierdzenie, że organ nie pozostawał w bezczynności; orzeczenie, że koszty postępowania każda ze stron ponosi we własnym zakresie. W uzasadnieniu radca prawny wskazał, że wniosek zawierał jedynie imię i nazwisko, bez podpisu własnoręcznego lub elektronicznego oraz bez wskazania adresu pocztowego, co uniemożliwiło jednoznaczną identyfikację wnioskodawcy oraz skuteczne doręczenie odpowiedzi. Po uzyskaniu pełnych danych identyfikacyjnych skarżącego (na etapie postępowania sądowego), organ udzielił w dniu 6 października 2025 r. odpowiedzi na wniosek. Wyjaśniono, że ze względu na objętość materiału, pełna zawartość nośnika (przekazanego w formie płyty CD) nie została przekazana wraz z aktami, pozostaje jednak w dyspozycji organu i może zostać udostępniona Sądowi na wezwanie. Pełnomocnik organu skonstatował, że wniosek nie spełniał warunków formalnych dla skutecznego wszczęcia procedury, wobec czego organ nie pozostawał w bezczynności. W dniu 6 października 2025 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi, co powoduje, że skarga stała się bezprzedmiotowa. Ponadto po udzieleniu odpowiedzi na wniosek w październiku organ pozostawał w przekonaniu, że skarga zostanie cofnięta, bowiem skarżący uzyskał odpowiedzi na zadane pytania. Pełnomocnik podniósł też, że okres od miesiąca maja do lipca 2025 r. był czasem zwiększonej liczby wpływających wniosków o udostępnienie informacji publicznej oraz okresem urlopowym, co dodatkowo utrudniało bieżące procedowanie. Skarżący nie ponowił zapytań ani nie wystąpił o wyjaśnienie statusu sprawy, lecz od razu skierował skargę do sądu, mimo że udzielenie informacji nastąpiło przed jej rozpoznaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlegała załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej w skrócie: "u.d.i.p."). Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rzeczonej sprawie nie ulega wątpliwości, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Jest to bowiem podmiot leczniczy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2025 r. poz. 450 ze zm.), który udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń na podstawie przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą odpłatnością. Jest to zatem jednostka dysponująca majątkiem publicznym oraz wykonująca zadania publiczne. Należy wyjaśnić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej, tj. udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w CBOSA). Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynności organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 84/22, publ. CBOSA). W sytuacji, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, nie dotyczy informacji publicznej, leży w dyspozycji innego podmiotu, to właściwą formą udzielonej odpowiedzi jest forma pisemna bez konieczności zachowania szczególnej formy decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA: z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2055/16; z 24 października 2019 r., sygn. akt I OSK 910/18, dostępne w CBOSA). Z przytoczonych unormowań wynika, że podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej ma obowiązek ustosunkować się do żądania wnioskodawcy, czy to przez udostępnienie wnioskowanej informacji, czy wydanie decyzji odmownej albo pisma informacyjnego - w terminie 14 dni od wpływu wniosku do organu. W rozpatrywanym przypadku wniosek skarżącego wpłynął na skrzynkę mailową organu 24 czerwca 2025 r. W związku z tym termin na jego załatwienie upłynął w dniu 8 lipca 2025 r. Tym samym w dacie wniesienia skargi (12 lipca 2025 r.) organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego. Nie do zaakceptowania pozostaje stanowisko pełnomocnika organu, że wobec przesłania wniosku drogą mailową i braku jego podpisania własnoręcznym podpisem lub kwalifikowanym podpisem elektronicznym postępowanie o udostępnienie informacji publicznej nie mogło zostać skutecznie wszczęte. Wniosek złożony w takiej formie nie mógł być uznany za anonimowy i pozostawiony bez rozpatrzenia, w myśl art. 63 § 1 k.p.a. in fine, gdyż przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszym postępowaniu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w wąskim zakresie odsyła do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W omawianej ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych dla wniosku strony. Dlatego za wniosek uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Pogląd ten uzasadniony jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym (art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Z tego też względu postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co potwierdza np. art. 10 ust. 2 u.d.i.p. W wyroku z 19 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 1040/25, NSA potwierdził, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku. NSA wskazał, że minimalne wymogi wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmują jasne sformułowanie, co jest przedmiotem żądania, w celu wykazania, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej oraz wskazanie adresu e-mail nadawcy. Wnioskodawca nie musi nawet wskazywać swoich danych, gdyż brak jest konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, z uwagi na brak konieczności legitymowania się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym (zob. też m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5102/21 oraz z 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, publ. CBOSA). W wyroku z 29 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 6654/21 (publ. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w orzecznictwie ukształtowało się stanowisko, zgodnie z którym, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., ponieważ informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana, co przybiera postać czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny bądź złożony w innej niesformalizowanej formie, który nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem interesu prawnego. Sytuacja natomiast wygląda inaczej, gdy organ zamierza wydać decyzję o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bądź też umorzyć postępowanie na mocy art. 14 ust. 2 u.d.i.p. lub też wydać jakikolwiek inny akt administracyjny, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Wówczas winien wymagać od wnioskodawcy usunięcia braków formalnych wniosku, w tym na przykład w postaci podpisu, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., jeśli podanie zostało wniesione drogą elektroniczną, bez bezpiecznego, weryfikowanego podpisu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższe poglądy prawne w całości podziela. Odnosząc się do sygnalizowanych w odpowiedzi na skargę okoliczności utrudniających bieżące rozpatrzenie wniosku, wyjaśnić pozostaje, że jeżeli zaistniały przeszkody do rozpatrzenia wniosku w ustawowym terminie, wówczas organ powinien był przed upływem terminu poinformować o tym skarżącego i wskazać nowy termin do rozpatrzenia wniosku. Ustawodawca przewidział, że jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. W takim samym terminie powinien wydać decyzję odmowną. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, tj. w terminie 14 dni, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że o ile zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. organ może przedłużyć termin do rozpoznania wniosku do maksymalnie dwóch miesięcy, to z uprawnienia tego może skorzystać wówczas, gdy zachodzą uzasadnione powody. Wnioskodawca może kwestionować powołane przez organ okoliczności w skardze na bezczynność. Wówczas Sąd bada czy zwłoka jest uzasadniona. W rozpatrywanym przypadku organ zaniechał w ogóle poinformowania skarżącego o przyczynie zwłoki i nowym terminie rozpoznania wniosku. Tym samym nie może się skutecznie obronić przed zarzutem bezczynności, poprzez wskazanie przyczyn zwłoki dopiero w odpowiedzi na skargę. Skarga skarżącego na bezczynność wpłynęła do organu 15 lipca 2025 r., a więc po upływie terminu na rozpatrzenie wniosku. Do tego czasu organ nie udostępnił żądanych danych ani nie wydał decyzji odmownej, pozostawał więc w bezczynności. W rozpatrywanym przypadku nie można uznać, że bezczynność ustała w całości po wniesieniu skargi i przed dniem wyrokowania, jak przekonywano w odpowiedzi na skargę. Z treści przedłożonego Sądowi pisma wraz z załącznikami, stanowiącego odpowiedź na wniosek skarżącego (k.32-105 akt sądowych) wynika, że organ poinformował skarżącego co do pkt 1. wniosku: "SPZOZ nie korzysta z zewnętrznej obsługi prawnej. Obsługa prawna realizowana jest przez radcę prawnego zatrudnionego na podstawie umowy o pracę. W związku z tym brak jest umów cywilnoprawnych dotyczących obsługi prawnej SPZOZ za lata 2024 i 2025.". W zakresie pkt 2. wniosku wskazano, że dyrektor zatrudniony jest na podstawie powołania (uchwały nr 129/19 w załączeniu). W odniesieniu do wynagrodzenia dyrektora SPZOZ (pkt 3. wniosku) wskazano: "wysokość została ustalona na podstawie uchwały nr 130/19 Zarządu Powiatu [...] z dnia 22 sierpnia 2019 r. oraz uchwały nr 380/21 z dnia 8 stycznia 2021 (w załączeniu). W pkt 4. odpowiedzi wyjaśniono, że: "Wynagrodzenie stanowi jako czterokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa GUS. Uchwały te stanowią akty prawa miejscowego i są informacją publiczną". Treść udzielonej skarżącemu odpowiedzi przekonuje, że organ załatwił wniosek co do pkt 1., 2. i 3. wniosku. Nie odniósł się zaś do pkt 4. wniosku, w którym skarżący domagał się skanów umów z ordynatorami wszystkich oddziałów szpitala oraz dokumentu obrazującego wszelkie wpływy, wydatki i zobowiązania SPZOZ. Wśród przekazanych załączników znalazły się wprawdzie liczne dokumenty obrazujące wpływy, wydatki i zobowiązania SPZOZ, przy czym nie wiadomo czy organ uznał, że załatwiają one pkt 4 przedmiotowego wniosku, czy też stanowiły wyłącznie odpowiedź na inne wnioski jednocześnie załatwiane. Skarżący nie zanegował treści odpowiedzi. Mimo wezwania Sądu, doręczonego pełnomocnikowi skarżącego 2 lutego 2026 r., skarżący nie odniósł się w ogóle do stanowiska organu. Dlatego Sąd uznał, że w realiach rozpoznawanej sprawy wniosek został załatwiony przez organ co do pkt 1., 2. oraz 3. Wniosku skarżącego. Do rozpatrzenia pozostaje jednak nadal kwestia informacji, o które wystąpił skarżący w pkt 4. wniosku. Uzasadniało to uwzględnienie skargi na bezczynność i zobowiązanie organu do rozpoznania pkt 4. złożonego wniosku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W pozostałym zakresie, co do udzielonej informacji w części wniosku obejmującej pkt. 1, 2 i 3, postępowanie sądowe podlegało umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Bezczynność organu w tym zakresie ustała bowiem przed rozpatrzeniem skargi przez Sąd. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest zaś stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępna w CBOSA). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został termin przewidziany do jej wykonania (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2017r., sygn. akt I OSK 1789/16, CBOSA). W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w pkt II. wyroku. Na zasadzie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględnić pozostaje, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku i jawnego braku woli co do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Organowi przypisać można jedynie wadliwe stosowanie przepisów, a nie ich zignorowanie. Uwzględnić należy, że SPZOZ jest na kanwie u.d.i.p. organem w znaczeniu funkcjonalnym, jego głównym zadaniem jest realizowanie i przestrzeganie przepisów związanych z ochroną zdrowia i udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Organ wiarygodnie też usprawiedliwił przekroczenie terminu, wskazując okoliczności, które utrudniły bieżące procedowanie. Zasadnie też organ dostrzegł, że skarżący po wniesieniu wniosku w ogóle nie interesował się jego załatwieniem. Poza tym organ podjął działania zmierzające do załatwienia wniosku. Skarżący też nie domagał się stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, przez co wnioskować można, że zgadza się, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej nie miała postaci kwalifikowanej. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego: uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), rozstrzygnięto na zasadzie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku § 14 ust.1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.).